Кіріспе
Британдық актер (1936-2011) Томас Никол Уильямсон және бұрынғы шаштараздың көмекшісі және Мэри Браун Хилл, тумасы Сторри. Ол 16 жасында мектепті тастап, әкесінің зауытында жұмыс істей бастады, кейіннен Бирмингемнің сөйлеу және драма мектебінде оқыды. Ол өзінің сол жердегі уақытын "апат" деп еске алып, "онда жергілікті кәсіпкерлердің қыздарына арналған мектептің аяқталуы ғана болды" деп мәлімдеді.
Thomas Nicol Williamson and former hairdresser's assistant, and Mary Brown Hill, née Storrie. He left school at 16 to begin work in his father's factory and later attended the Birmingham School of Speech & Drama. He recalled his time there as "a disaster" and claimed "it was nothing more than a finishing school for the daughters of local businessmen".
Сахна мен экран
Аэродромдық дивизияда мерген ретінде ұлттық қызмет атқарғаннан кейін, Уильямсон 1960 жылы Данди репертоарлық театрында кәсіби дебютін жасады, ал келесі жылы Кембридждегі өнер театрында өнер көрсетті. 1962 жылы Лондонға алғаш рет Тони Ричардсонның "Жазғы түннің арманы" қойылымында Флейта ролімен келді. Оның алғашқы үлкен табысы 1964 жылы Джон Осборнның "Қабылданбайтын дәлелдер" қойылымымен болды, ол келесі жылы Бродвейге көшірілгенде Тони сыйлығына ұсынылды. 1981 жылдың көктемінде ол және бастапқы режиссер Энтони Пейдж пьесаны алты апта бойы Нью-Йорктегі Роундабут театрында (23rd Street) қайта жаңғыртты, бұл Бродвейдің алғашқы қойылымынан он бес жыл өткен соң болды. Сол жылы ол Сэмюэл Беккеттің "Король сотында Годоны күту" ролінде Владимир рөлін сомдады. 1968 жылы фильмге түсірілді. Уильямсонның "Гамлет" романы Тони Ричардсон үшін "Рундхауста" сенсация тудырды; кейін Нью-Йоркке көшіріліп, фильмге айналдырылды, актерлік құрамда Энтони Хопкинс пен Марианна Фейтфулл болды. Кейінірек Фейтфулл өзінің автобиографиясында Уильямсонмен Гамлетті түсіру кезінде қарым-қатынаста болғанын айтты. Оның ең танымал кино рөлі 1981 жылы "Екскалибур" атты король Артур эпосында сиқыршы Мерлин рөлі болды. Режиссер Джон Бурман оны Хелен Мирренмен бірге Моргана роліне екі актердің наразылығына қарамастан қойды; екеуі бұрын "Макбет" киносы сахнасында бірге пайда болған еді, бірақ нәтижелері жаман болды, олар бір-бірін қатты ұнатпады. Боурман олардың бір-біріне деген жауыздық экраннан да зор шиеленісті тудырады деп үміттенген. Уильямсон Мерлин рөлін сомдағаны үшін көптеген жанкүйерлерден танымал болды. 1981 жылы "Таймс" газетінде "Эскалибур" ролі туралы пікірде: "Актерлерді Уильямсонның ақылға қонымды, көреген Мерлин басқарады, ол экраннан тыс болған сайын жоғалады". Мирреннің айтуынша, ол мен Уильямсон Макбетпен проблемалардан арылып, "Экскалибур кезінде өте жақсы достар болды". Оның басқа да көрнекті кинолық қойылымдары: 1968 жылы Джек Голдтың "Бофорс пішіні" фильміндегі қиындыққа ұшыраған ирландтық солдат; 1975 жылы апартеидті Оңтүстік Африкадағы барлау қызметі қызметкері ретінде Уилбидің "Құқыры" (Сидни Пуатье мен Майкл Кейннің қатысуымен); 1976 жылы Герберт Росс фильміндегі "Жеті пайыздық шешім" фильміндегі Шерлок Холмс; және 1976 жылы Ричард Лестер фильміндегі Кішкентай Джон Робин және Мариан. Сонымен қатар, ол МИ6 бюрократы рөлін сомдады Адам факторы (1979) (Грэхам Гриннің романынан алынған); алкогольдік адвокат I'm Dancing as Fast as I Can (1982); Цинциннати гестапосының полковнигі Нил Саймонның комедиясында Арзан детектив; Лорд Луис Маунтбеттен Лорд Маунтбеттен Соңғы вице-король (1985); Доктор Ворли / Ном Королі екі рөлін Озға оралу (1985); Таңғы әке Экзорцист III (1990); Кеннет Грэмнің 1996 жылғы "Серіктегі желдің" кинобағдарламасындағы Баджер; және Тод МакФарлейннің Spawn комикс кітабының 1997 жылғы кинобағдарламасындағы Коглиостро. 1994 жылы Уильямсон Джон Бэрримордың өмірі туралы жеке актер үшін пьеса жазды. "Джон Барримормен бірге қалада түн" атты қойылым Лондонның Критерион театрында қойылды. Уильямсон Джон Осборн мен Достық сыйы туралы деректі фильмге үлкен үлес қосты, ол Осборнмен ұзақ мерзімді кәсіби қарым-қатынасынан эпизодтарды еске алды. Сондай-ақ, оның "Қабылданбайтын дәлелдер" атты сыйлық иеленген сахналық қойылымының жазылған үзінділері бейнеде көрсетілген. Уильямсонның ашуы мен сахнадағы әзіл-қасіреті белгілі болды. 1965 жылы Тони сыйлығына ұсынылатын "Қабылданбайтын дәлел" пьесасының Филадельфиядағы сынақ кезінде ол тең дәрежедегі продюсер Дэвид Меррикті ұрды. 1968 жылы ол Хамлетті ойнаған кезде бір түнде сахнадан шығып, зейнеткерлікке шығатынын мәлімдеген. 1976 жылы ол Бродвей мюзиклі Рексінің пердесі кезінде актер Джим Литтенді соққылады. 1991 жылы ол "Мен Гамлетті жек көремін" романының Бродвейдегі қойылымы кезінде Эван Гандлердің артқы жағын семсермен соққылады. Өзінің ресми сайтына сәйкес, Уильямсон бастапқы сценарийді өзі қайта өңдеп, "оның айтқаны", "оның айтқаны" және т.б. көптеген жағдайларды алып тастады, өйткені ол сипаттамалық баяндауға тым көп арқа сүйеу қажетті әсер бермейтінін сезінді; ол әр кейіпкерді ерекше дауыспен орындады. 1978 жылы Уильямсон "Құқық алу" эпизодындағы "Коломбо" сериясында кісі өлтіру мінез-құлқы бойынша сарапшы рөлін ойнады. Оның кейіпкері Колумбоны өлтіруге тырысқан бірнеше күдіктілердің бірі болды.
Жеке өмір
1971 жылы Уильямсон актриса Джилл Таунсендке тұрмысқа шықты, ол оның қызының рөлін ойнады. Олардың Люк деген ұлы болды (1973 жылы туған), бірақ 1977 жылы ажырасты. 1970-ші жылдары өзінің денсаулығына байланысты алаңдаушылыққа қарамастан, Уильямсон қатты ішімдік ішетінін және күніне 80 темекі шегетінін мойындады. 1969 жылы "Күлкі қараңғыда" фильміндегі рөлі үшін Сан-Себастьян халықаралық кинофестивалінде үздік актер сыйлығын жеңіп алды.