Жел шалғыш түрлері: Smock mill – ағаштан салынған, бұрылатын төбесі бар, фермер киімдерін еске түсіретін жел шалғыш. Ерекшеліктері мен құрылысы туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жел тегершігінің түрі
Type of windmill
Жел тегершігі – көлбеу, көлденең тақтайшамен қапталған, сабанмен немесе шифермен жабылған, әдетте алты немесе сегіз қыры бар мұнарадан тұратын жел тегершігінің бір түрі. Оның үстінде желкендерді жел бағытына бұрып, айналатын шатыр немесе қақпақ болады. Бұл жел диірменінің атауы оның бұрынғы шаруалар киетін шапанға ұқсағандықтан пайда болған.
The smock mill is a type of windmill that consists of a sloping, horizontally weatherboarded, thatched, or shingled tower, usually with six or eight sides. It is topped with a roof or cap that rotates to bring the sails into the wind. This type of windmill got its name from its resemblance to smocks worn by farmers in an earlier period.
Құрылыс
Смик диірмендері мұнара диірмендерінен өзгеше, олар көбінесе алты- немесе сегізбұрышты емес, цилиндр пішіндес болып келеді және ағаштан емес, кірпіш немесе тас қалаудан тұрады. Көптеген смик диірмендері сегізбұрышты жоспармен салынған, ал өте сирек кездесетін смик диірмендері онбұрышты немесе он екібұрышты болып келеді, соңғысының мысалы Кембриджширдегі Уикенде орналасқан.
Smock mills differ from tower mills, which are usually cylindrical rather than hexagonal or octagonal, and built from brick or stone masonry instead of timber. The majority of smock mills are octagonal in plan, A very small number of smock mills were decagonal or dodecagonal in plan, an example of the latter being at Wicken, Cambridgeshire.
Тарату
Smock диірмендері Еуропада және әсіресе Англияда кең таралған, әсіресе Кент графтығында. Ұлыбританиядағы ең биік сақталған smock диірмені – Юнион Милл, ол Кранбрукта орналасқан. Олар 19 ғасырдың басында өркендеуге жетті, бірақ кейін бу күшінің пайда болуы жел диірмендерінің төмендеуіне себеп болды. АҚШ-та Лонг-Айлендтің шығыс жағалауында smock диірмендерінің ең көп шоғырланған жері бар. Оларға Биби жел диірмені, Хейграунд жел диірмені, Пантиго жел диірмені, Гардинер, Құлақ жел диірмені, Гардинер аралы, Уотермилл, Ұлттық байланыстар, Саутгемптон/Шиннекок (коттедж), Шелтер Айленд, Уэйнскотт жел диірмені, төрт көшірме, Литтл Ист Нек Х. Д., Саутгемптон мини-гольф ілгек диірмені, Корвиф Фармс және Амагансет реформалық қонақ үйі, сондай-ақ төрт коттедж, Джин Лэйн, А. В. Б. Wood House & Windmill (Montauk), Эдвин Де Роуз және Квейл Хилл фермалары (Deep Ln) жатады.
Smock mills exist in Europe and particularly in England, where they were common, particularly in the county of Kent, where the tallest surviving smock mill in the United Kingdom, Union Mill, can be found at Cranbrook. They reached their heyday in the earlier part of the 19th century, after which the advent of steam power started the decline of the windmill. The East End of Long Island has the greatest concentration of smock mills in the U. S., with Beebe Windmill, Hayground Windmill, Pantigo Windmill, Gardiner, Hook Windmill, Gardiner's Island, Watermill, National Links, Southampton/Shinnecock (Cottage), Shelter Island, Wainscott Windmill, four replicas, Little East Neck H. D., Southampton Mini Golf Hook mill, Corwith Farms and Amagansett Reform Inn, and four cottages, Gin Lane, A. W. B. Wood House & Windmill (Montauk), Edwin DeRose and Quail Hill Farms (Deep Ln).
Ұлыбритания
Азаматтық инженер Джон Смитон жобалаған, Ньюкасл-апон-Тайн қаласындағы Шпитал Тонгс диірмені Ұлыбританиядағы алғашқы бес қанатты диірмен болды. Англиядағы ең көне сақталған диірмен (1650 жылға дейін) Букингемширдегі Лейси Гринде орналасқан. Алтыбұрышты диірмен Чилтерн қоғамы тарапынан қалпына келтірілді.
Designed by the civil engineer John Smeaton, Chimney Mill in Spital Tongues, Newcastle upon Tyne was the first five sailed smock mill in Britain. The oldest surviving smock mill in England (dated to 1650) is located in Lacey Green, Buckinghamshire. The hexagonal mill has been restored by the Chiltern Society.
Ирландия
Дублиндегі Сент-Патрик мұнарасы бір кезде Еуропадағы ең ірі жеңіл диірмен болған деп саналады.
St Patrick's Tower in Dublin is believed to have once been the largest smock windmill in Europe.
Массачусетс штаты
Массачусетс штатында екі жұмыс істейтін шұңқыр диірмені бар, біреуі Нантакет аралында, екіншісі Орлеанда. "Ескі диірмен" – АҚШ-тағы ең көне жұмыс істейтін диірмен, оны 1746 жылы Голландияда болған Нантакет теңізшісі Натан Уилбур салған. Бұл, Нантакет қаласына қарап тұрған Попсквачет ("желді төбе" – Вампаноаг тілінде) биіктігінде тұрған төрт шұңқыр диірменнің жалғыз сақталған нұсқасы. 19 ғасырдың соңына дейін қазіргі Жаңа Солтүстік зираты орналасқан жердегі "Round Top Mill" диірмені де олармен бірге жұмыс істеді. 1828 жылы диірменнің жағдайы нашар болғандықтан, оны Джеред Гарднерге "жаққыш үшін" жиырма долларға сатқан. Оны бөлшектеместен, Гарднер, кәсібі бойынша ағаш шебері, диірменді жұмыс жасайтын күйіне келтірді. 1866 жылы ол португалдық, Азор аралдарынан шыққан Джон Фрэнсис Сильвияға қайта сатылды, ол оны көмекшісі Питер Хоймен бірге 1892 жылға дейін, пайдаланудан тоқтағанша, көп жылдар бойы пайдаланды. 1897 жылы Кэролайн Френч диірменді аукционда 850 долларға сатып алып, Нантакет тарихи қауымдастығына (NHA) сыйға берді. NHA 1937 жылы диірменді қалпына келтірді және оны күтіп-ұстауды, жүгері ұнтағын дайындауды және жаз және күздің басында экскурсиялар өткізуді жалғастыруда. Екінші жұмыс істейтін шұңқыр диірмені Кейп-Кодтағы Орлеанда орналасқан. Ол шамамен 1793 жылы Кендрик төбесінде, кейін Орлеанс болып белгіленген жерде, Елиза Куктың диірмені ретінде салынды. 1839 жылы ол Янг төбесіне көшіріліп, бес иесінің бірінің құрметіне Джонатан Янгтың диірмені деп аталды. 1897 жылы бай теңізші капитан Хант оны өгіздер мен баржамен Хайаниспорттағы өз иелігіне жеткізді. Кейін Гов отбасы Ханттың иелігін сатып алды, ал 1983 жылы диірменді Орлеан тарихи қоғамына берді, ол оны Орлеан қаласына сыйға тартты. Диірмен бөлшектелді, қалпына келтіріліп, қазіргі орнында қайта құрастырылды. Жаз айларында бұл орынға келушілер қабылданады.
There are two operating smock mills in Massachusetts, one on Nantucket Island and one in Orleans. "Old Mill" is the oldest functioning mill in the United States, built in 1746 by a Nantucket sailor who had spent time in Holland, Nathan Wilbur. It is the only survivor of four smock mills that once stood on Popsquachet ("windy hill" in the Wampanoag language) overlooking Nantucket town. Until late in the 19th century "Round Top Mill" on the site of the present New North Cemetery joined them. The Old Mill was in a derelict condition when it was sold for twenty dollars in 1828 to Jared Gardner for use as "firewood." Instead of dismantling it, Gardner, a carpenter by trade, restored the mill to working condition. It was sold again in 1866 to John Francis Sylvia, a Portuguese miller of Azorean descent, who operated it for many years with his assistant Peter Hoy until it fell into disuse in 1892. In 1897 Miss Caroline French purchased the mill at an auction for $850 and donated it to the Nantucket Historical Association (NHA). The NHA restored it in 1937 and continues to maintain it, grind corn, and guide tours during the summer and early autumn. The second operating smock mill is found in Orleans, on Cape Cod. It was erected about 1793 on Kendrick's Hill as Elisha Cook's Mill, on land that later became Orleans. In 1839 it was moved to Young's hill, and known as Jonathan Young's Mill after one of its five owners. In 1897 Captain Hunt, a wealthy seaman, bought it by oxen and barge to his estate in Hyannisport. Eventually the Gove family bought the Hunt property, and in 1983 gave the mill to the Orleans Historical Society, which donated it to the town of Orleans. It was disassembled, restored, and reassembled at its present site there. The site is open for visitors during the summer.
Нью-Йорк
Нью-Йорк штатындағы Лонг-Айлендтің шығыс бөлігі көптеген қазірге дейін сақталған шүберек диірмендерімен әйгілі. Бұл жел диірмендері 18-шы ғасырдың соңында пайда болған және негізінен астық ұнтақтауға қолданылған. Шапанға ұқсас ағаш жабындарымен ерекшеленетін бұл диірмендер ауыл шаруашылығының қажеттілігінен аймақтың мұрасын көрсететін маңызды тарихи символдарға айналды. Бүгінде олар көбінесе сақтау жұмыстарының орталық бөлігі болып табылады, бұл олардың бастапқы қызметтік мақсатынан асып түскен құндылығын көрсетеді.
The East End of Long Island in New York is known for its numerous extant smock mills. These windmills, originating in the late 18th century, were primarily used for grain grinding. Characterized by their wooden coverings resembling smocks, these mills have evolved from agricultural necessities to important historical symbols, embodying the region's heritage. Today, they are often central to preservation efforts, reflecting their value beyond their original functional use.