Кіріспе

Тік жел тегершігінің түрі

Қалқалы жел тегершігі – жел желкендерін желге бұру үшін айналатын ағаш "қақпақ" немесе шатыры бар кірпіш немесе тас мұнарадан тұратын тік жел тегершігінің түрі. Мұндай айналмалы қақпақтың берік тас негізге орнатылуы бұрынғы тікпост диірмендерге қарағанда үлкен артықшылықтар берді, себебі олар әлдеқайда биік тұрып, ірі желкендерді орнатуға және желге кеңірек тарап, қуат алуға мүмкіндік берді. Жел диірмендері ғасырлар бойы адамзатқа белгілі болғанмен, мұнара диірмені дәстүрлі батыс үлгісіндегі жел диірмендерін жетілдіруді білдірді. Мұнара диірмені 1300 жылдан 1900 жылға дейін шамамен 600 жыл бойы Еуропа үшін маңызды қуат көзі болды, бу машинасы мен көмір қуаты пайда болғанға дейін барлық жел машиналарынң өндірістік қуатының 25 пайызын қамтамасыз етті. Бұл адамзат ғасырлар бойы қолданған технологияны жетілдіру және бейімдеудің өзгеруін немесе көрсетілімін білдірді. Осы диірмендер тиімді болғанымен, кейбіреулер олардың күрделілігіне байланысты бастапқыда тек ең бай адамдар ғана салған деп санайды.

Тарих

Тауер диірмені 13 ғасырдың соңында Батыс Еуропада пайда болды; оның бар екендігі туралы ең алғашқы жазба 1295 жылы Довердің Стивен де Пенкасторынан, ал ең алғашқы суреттер 1390 жылға қарайды. Басқа ерте мысалдар Йоркшир мен Бэкингемширден келген. Басқа дереккөздер оның алғашқы пайда болуын 1180 жылға, нормандық келісімшарттағы сурет түрінде көрсетеді, бұл жаңа батыс үлгісіндегі жел диірменін бейнелейді. Нидерландыда 1407 жылға дейін тіркелген алты диірмен бар. Ұлыбританиядағы ең алғашқы тауер диірмендерінің бірі – Уорвикширдегі Честертон жел диірмені, оның ішкі кеңістігі бар конустық негізі және аркалары бар. Оның дамуының көп бөлігі Кейінгі Орта ғасырлар бойына жалғасты. 15 ғасырдың соңына қарай тауер диірмендері Еуропа бойынша көбірек пайда бола бастады. Тауер диірменінің пайда болуы Еуропаның өсіп келе жатқан экономикасымен байланысты, оған сенімдірек және тиімді қуат көзі қажет болды, әсіресе өзен жағалауынан алыс жерлерде қолдануға болатын қуат. Пост диірмендері 19 ғасырға дейін Еуропада басым болды, содан кейін тауер диірмендері Норфолк, Биллингфорд, Норвич, Үстіңгі Хеллесдон және Кембриджшир, Стретэм сияқты жерлерде оларды ығыстыра бастады. Тауер диірмені мәдени нысан ретінде де қарастырылды, эстетикалық сұлулықты ескере отырып, боялып, әсемделіп жасалды. Диірмендердің стилі жергілікті дәстүрлерге және ауа-райы жағдайларына байланысты болды, мысалы, Ұлыбританияның батыс жағалауындағы диірмендер көбінесе қатты желге төтеп беру үшін тастан салынды, ал шығыстағы диірмендер көбінесе кірпіштен салынды. Англияда 18-шы және 19-шы ғасырларда шамамен 12 сегіз қанатты, 50-ден астам алты және 50 бес қанатты диірмен салынды, олардың жартысы Линкольнширде орналасқан. Сегіз қанатты диірмендердің ішінде тек Хеккингтондағы Поклингтон диірмені толық жұмыс жасайтын күйінде сақталды. Басқалары төрт қанатты диірмен (Олд Беккенхэм), тұрғын үй (Дисс Баттон диірмені), қираған (Лич диірмені, Висбеч) немесе бөлшектелген (Холбич диірмені; Скирбек диірмені, Бостон) күйінде сақталған. Линкольнширде алты қанатты (Сибси Трейдер диірмені, Уолтхэм диірмені) және бес қанатты (Бург ле Марштегі Добсон диірмені, Бостондағы Мод Фостер диірмені, Алфордтағы Хойл диірмені) жұқа (көбінесе қара бояумен жабылған) тауер диірмендері, ақ пияз тәрізді қақпақтарымен және үлкен желбағымен бүгінге дейін жұмыс істеп келеді. Бұрынғы бес және алты қанатты Линкольншир және Йоркшир тауер диірмендері, қазірде қанаттары жоқ және ішінара қақпақтары жоқ, Линкольндегі ЛеТалл диірмені, Холгейттегі Холгейт диірмені, Йорк (қазірде қалпына келтірілуде), Блэк, Клиф немесе Уайтинг диірмені (жеті қабатты саз диірмені) Хесследе және (алғашқыда алты қанаты болған) Бартон-опон-Хамбер тауер диірмені, Лонг-Саттондағы Брансуик диірмені, Линкольншир, Метерингхам диірмені, Холбичтегі Пенни Хилл диірмені, Врагби диірмені (1831 жылы Э. Ингледу салдырған, 1830 жылы Хеккингтон диірменінің диірменшісі) және Веллинг Тауер диірмені. Дербиширде тағы бір жақсы алты қанатты диірмен бар – 1791 жылғы Хидждегі Англияның жалғыз құмтастан салынған тауер диірмені.