Форт Необходимости: Шайқас алаңы және тарихы

Кіріспе

Форт Несесити шайқасының майданы (1754)

Форт Несесити Ұлттық шайқас алаңы – АҚШ, Пенсильвания штаты, Файетт округінде орналасқан Ұлттық шайқас алаңы, Форт Несесити шайқасының орнын сақтайды. 1754 жылдың 3 шілдесінде болған шайқас француз және үнді соғысының алғашқы шайқасы болды және полковник Джордж Вашингтон басқарған британдық отаршыл күштерінің Луи Кулон де Вильер басқарған француз және үндістерге қарсы жеңілісімен аяқталды. Бұл жерге сонымен қатар Ұлттық жол бойындағы қонақүйлердің бірі болған Маунт Вашингтон тавернасы, 1755 жылы қаза тапқан британдық генерал Эдвард Брэддоктың қабірі және Джумонвилл Глен шайқасының орны да кіреді.

Форт Несесити шайқасы (1754)

Солтүстік-батыс Вирджиниядағы ұлы жайлауларға және қазіргі Пенсильвания штатындағы Файетт округіне қайтып келгеннен кейін Джордж Вашингтон өзінің позициясын нығайтудың қажеттігін сезді. Вашингтон бұл құрылысты Қажеттілік форты немесе Мұқтаждық форты деп атады, ол оқ-дәрі, ром және ұн сияқты жабдықтар сақталатын қойманы қорғады. Олар салған жалпақ қоршау, жауға қарсы қорғану үшін емес, Вашингтонның өзінің "беймаза және жұмыссыз" деп сипаттаған әскерлерінен қорғану үшін салынған. Вашингтон әскерінің саудагері Джон Фрейзер болды, ол бұрын Форт-Принс-Джорджта екінші командир болып қызмет еткен. Кейін ол генерал Эдвард Брэддоктың бас барлаушысы, содан кейін Форбс экспедициясының бас командашысы болды. 1754 жылдың 13 маусымына дейін Вашингтонның қол астында 295 отарлық және Оңтүстік Каролинадан келген 100 британдық әскер болды. Вашингтон 1754 жылдың маусым айының қалған бөлігін далалық жолды батысқа қарай созумен және Аллегейн тауларының батыс беткейінен Мононгахела өзенінің аңғарына түсумен өткізді. Ол Редстоун сағасы мен Ескі Редстоун фортының жанында, шамамен 66 шақырым қашықтықта өзенді кесіп өтуге арналған нүктені құруды жоспарлады. Бұл – өзеннің үстінен көтерілген жартастағы ежелгі үндістердің жер үйіндісі еді. Бұл үйінді бұрын фортификацияның бөлігі болған болуы мүмкін. Бес жыл өткен соң, соғыс кезінде Ескі Редстоун фортының орнында Форт Берд салынды. Аймақ ақырында Немаколин қамалы мен Браунсвиллдің (Пенсильвания) орнына айналды, ол 18-шы және 19-шы ғасырлардың соңында Аллегейнді кесіп өтетін саяхатшылар үшін маңызды батыс транзиттік пункті болды. Огайо өзенінің суайдындарының кеме жүретін суларына мүмкіндігінше тезірек жету үшін Вашингтон Немаколиннің көмегімен отаршылар жақсартқан үнді жолын таңдады. Ол осы жолды кейін Брэддок жолы деп аталатын батыс бөлігінен биік таулар арқылы өтетін жолға қарағанда жақсы көріп, осы жолды таңдады. Жол фортқа жақын солтүстікке қарай бұрылып, Конфлюенс қаласының жанындағы ойыстан өтіп, Югиогени өзенінің аңғарына және суайдынына түсті. Немаколин жолының соңындағы Редстоун озық база үшін табиғи таңдау болды. Бұл жер кең және терең өзеннің екі жағында да жағасы жақсы, қолжетімді өтетін жерлердің бірі болды; Мононгахела өзенінің аңғарына тән тік жартастар болды. 3 шілде күні кешке Вашингтон француздардың жағдайынан хабарсыз еді. Өзінің жағдайының үмітсіз екенін сезіне отырып, ол 1754 жылдың 4 шілдесінде аяқтаған әскерін бейбіт түрде кері қайтаруға мүмкіндік беретін капитуляция шарттарын қабылдады. Француздар кейін фортты басып алып, өртеп жіберді. Вашингтон француз тілінде сөйлей алмады және кейін егер ол Жозеф Кулон де Жумонвиллді "өлтіруге" келісіп отырғанын білген болса, капитуляция құжатына қол қоймас еді деді.

After returning to the great meadows in northwestern Virginia, and what is now Fayette County, Pennsylvania, George Washington decided it prudent to reinforce his position. Supposedly named by Washington as Fort Necessity or Fort of Necessity, the structure protected a storehouse for supplies such as gunpowder, rum, and flour. The crude palisade they erected was built more to defend supplies in the fort's storehouse from Washington's own men, whom he described as "loose and idle", than as a planned defense against a hostile enemy. The sutler of Washington's force was John Fraser, who earlier had been second in command at Fort Prince George. Later he served as Chief Scout to General Edward Braddock and then Chief Teamster to the Forbes Expedition. By June 13, 1754, Washington had under his command 295 colonials and the nominal command of 100 additional regular British army troops from South Carolina. Washington spent the remainder of June 1754 extending the wilderness road further west and down the western slopes of the Allegheny range into the valley of the Monongahela River. He wanted to create a river crossing point roughly 41 mile (66 km) away, near Redstone Creek and Redstone Old Fort. This was a prehistoric Native American earthwork mound on a bluff overlooking the river crossing. The aboriginal mound structure may have once been part of a fortification. Five years later in the war, Fort Burd was constructed at Redstone Old Fort. The area eventually became the site of Nemacolin Castle and Brownsville, Pennsylvaniaan important western jumping off point for travelers crossing the Alleghenies in the late 18th and early 19th centuries. To reach the Ohio River basins' navigable waters as soon as possible on the Monongahela River, Washington chose to follow Nemacolin's Trail, a Native American trail which had been somewhat improved by colonists, with Nemacolin's help. He preferred this to following the ridge hopping, high altitude path traversed by the western part of the route that was later chosen for Braddock's Road. It jogged to the north near the fort and passed over another notch near Confluence, Pennsylvania into the valley and drainage basin of the Youghiogheny River. The Redstone destination at the terminus of Nemacolin's Trail was a natural choice for an advanced base. The location was one of the few known good crossing points where both sides of the wide deep river had low accessible banks; steep sides were characteristic of the Monongahela River valley. Late in the day on July 3, Washington did not know the French situation. Believing his situation was impossible, he accepted surrender terms which allowed the peaceful withdrawal of his forces, which he completed on July 4, 1754. The French subsequently occupied the fort and then burned it. Washington did not speak French, and stated later that if he had known that he was confessing to the "assassination" of Joseph Coulon de Jumonville, he would not have signed the surrender document.

Парк құрылымы мен құрылымы

XX ғасырдағы Ұлы депрессия кезінде Форт Нецессити орнын сақтауға бағытталған әрекеттер жасалды. 1931 жылғы 4 наурызда Конгресс бұл жерді Соғыс министрлігінің басқаруындағы Ұлттық шайқас алаңы деп жариялады. 1933 жылы Ұлттық саябақтар қызметіне берілген саябақ 1961 жылғы 10 тамызда Ұлттық шайқас алаңы деп қайта аталып, мәртебесі өзгертілді. Ұлттық саябақтар қызметі басқаратын барлық тарихи орындар сияқты, бұл шайқас алаңы 1966 жылғы 15 қазанда Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Кейінгі археологиялық зерттеулер қамалдың бастапқы орналасқан жерін, пішіні мен құрылысын анықтауға көмектесті. 1970 жылдары қамалдың дәл көшірмесі салынды. Ұлттық жол туралы ақпараттық орталықта орналасқан жаңа келушілер орталығы 2005 жылғы 8 қазанда ашылды. Қазіргі уақытта шайқас алаңы мен форт жақсартудан өтуде; шайқас алаңында өсімдіктер көп өсіп, көпшілікке оның ішіне кірмеу ұсынылады. Шабыс кезінде қаза тапқандардың денелері толыққанды табылмағандықтан, шайқас алаңы қасиетті жер деп есептеледі.

Вашингтон тауының тавернасы

Ұрыс алаңымен жанасатын төбеде және парк шекарасында Вашингтон тауының мейрамханасы орналасқан. Бұл – АҚШ-тың алғашқы федералды қаржыландырылған тас жолы – Ұлттық жолдың бойында бұрын орналасқан көптеген мейрамханалардың классикалық үлгісі. Мейрамхана салынған жердің иесі Джордж Вашингтон болған. 1770 жылы ол өзінің алғашқы шайқасын басқарған жерді сатып алды. 1830 жылдар шамасында Юнионтаун судьясы Натаниал Юинг осы мейрамхананы салдырды. 1840 жылы Джеймс Сэмпей мейрамхананы сатып алды. Оның отбасы теміржол құрылысының өркендеуі Ұлттық жолдың танымалдығын төмендеткенге дейін оны басқарды, соның салдарынан мейрамхана пайдасыз болды. 1855 жылы ол Фазенбекер отбасына сатылды. Олар оны 75 жыл бойы жеке үй ретінде пайдаланды, 1932 жылы Пенсильвания штаты мүлікті сатып алғанға дейін. 1961 жылы Ұлттық парктер қызметі штаттан ғимаратты сатып алып, оны Форт Нецесситинің құрамына қосты. Вашингтон тауының мейрамханасы ертедегі американдық мейрамхананың стандартты ерекшеліктерін көрсетеді, оның ішінде жиналу орыны ретінде қызмет еткен қарапайым бар, демалуға арналған жақсырақ жабдықталған қонақ бөлмесі және көптеген адамдар ұйықтау үшін жиналатын жатын бөлмелері бар.

Генерал Брэддоктың қабірі

Парктің жеке бөлігінде, шайқас алаңынан солтүстік-батысқа қарай шамамен 1,6 шақырым жерде генерал Эдвард Брэддоктың қабірі жатыр. Британдық командир 1755 жылы осы аймаққа ірі экспедиция ұйымдастырды, оның ішінде Брэддок жолының салынуы да болды – батыс Пенсильвания арқылы өтетін пайдалы, бірақ толыққанды емес дала жолы. Брэддок Мононгахела шайқасында ауыр жарақат алды, британдық әскерлер Форт-Дюкесне қарай жылжып келе жатқанда. Ол және оның әскері шөл дала жолымен Ұлы Шабындыққа жақын жерге қашып кетті. Брэддок 1755 жылдың 13 шілдесінде қайтыс болды және оны Джордж Вашингтон басқарған салтанатты рәсіммен жерледі. Ол қабірінің орнын жау француз бен үндістерден жасыру үшін жолдың астына жерленді. 1804 жылы дала жолын жөндеушілер Брэддоктың қалдықтарын тапты. 1913 жылы ескерткіш орнатылды.