Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын фортепиано өндірушісі Джон Броуд & Sons – 1728 жылы Буркат Шуди құрған, ал ол 1773 жылы қайтыс болғаннан кейін Джон Броуд оны жалғастырған ағылшын фортепиано өндірушісі.
English piano manufacturer
John Broadwood & Sons is an English piano manufacturer, founded in 1728 by Burkat Shudi and continued after his death in 1773 by John Broadwood.
Ерте тарих
Джон Бродвуд (1732–1812), шотландтық ағаш шебер және жиһаз жасаушы, 1761 жылы Лондонға келіп, швейцариялық клавесин жасаушы Буркат Шудиде жұмыс істей бастады. Сегіз жыл өткен соң ол Шудидің қызына үйленді және 1770 жылы фирманың серіктесі атанды. Клавесинге деген қызығушылық азайған сайын фирма пианино жасауға көбірек назар аударды және 1793 жылы клавесин жасауды толығымен тоқтатты. Бродвудтың ұлы, Джеймс Шуди Бродвуд, 1785 жылдан бері фирмада жұмыс істеп келді, ал 1795 жылы фирма «Джон Бродвуд және ұлы» деген атпен сауда жасауға кірісті.
John Broadwood (1732–1812), a Scottish joiner and cabinetmaker, came to London in 1761 and began to work for the Swiss harpsichord manufacturer Burkat Shudi. He married Shudi's daughter eight years later and became a partner in the firm in 1770. As the popularity of the harpsichord declined, the firm concentrated increasingly on the manufacture of pianos, abandoning the harpsichord altogether in 1793. Broadwood's son, James Shudi Broadwood, had worked for the firm since 1785, and, in 1795, the firm began to trade as John Broadwood & Son.
Жаңалықтар
Бродвуд өзінің алғашқы шаршы фортепианосын 1771 жылы Иоганнес Зумпе үлгісі бойынша жасады және аспапты дамыту мен жетілдіру үшін тынымсыз жұмыс істеді. 1781 жылы ол клавикордтағыдай, корпустың бір жағына орналасқан бұрынғы фортепианоның құрылғысын корпустың артқы жағына жылжытып, пернелерді түзуледі және қол тоқтатуларын педальдармен алмастырды. Жақсартылған аспаптар Джозеф Гайдн сияқты музыканттардың арасында танымал болды, ол 1791 жылы Лондонға алғашқы сапарында оларды пайдаланды және өмірінің соңына дейін сақтап қалды. Оның есту қабілеті нашарлағандықтан, оның дыбысын бағалай алмаса да, оған ұқсас диапазоны бар Эрард фортепианосына қарағанда оны артық көрінген. Компания таңбасының үстінде мына мәтінді оқуға болады: "Hoc Instrumentum est Thomae Broadwood (Londrini) donum propter ingenium illustrissime Beethoven." [Бұл аспап – Бетховеннің ұлы генийін құрметтеу үшін Лондондық Томас Бродвудтың сыйы.] Фредерик Шопен 1848 жылы Лондонның Гилдхолл залында өткен өмірінің соңғы концертінде Британияда Бродвуд аспаптарында орындады. Ол Бродвудты ұнатса да, француздық Плейел фортепианосын артық көрінген.
Broadwood produced his first square piano in 1771, after the model of Johannes Zumpe, and worked assiduously to develop and refine the instrument, moving the wrest plank of the earlier pianoforte, which had sat to the side of the case as in the clavichord, to the back of the case in 1781, straightening the keys, and replacing the hand stops with pedals. The improved instruments became popular with musicians such as Joseph Haydn, who used them on his first visit to London in 1791. which he kept for the rest of his life. Although his impaired hearing may well have prevented him appreciating its tone, he seems to have preferred it to his Erard which had a similar range. Above the company label on the front edge of the pin block the following text can be read: ″Hoc Instrumentum est Thomae Broadwood (Londrini) donum propter ingenium illustrissime Beethoven.″ [This instrument is a gift from Thomas Broadwood of London in recognition of the most illustrious genius of Beethoven.] Frédéric Chopin played Broadwood instruments in Britain, including at the last concert of his life given at Guildhall, London, in 1848. Although he liked Broadwoods, he appears to have preferred the French make Pleyel.
1980 және 1990 жылдар
Ұзақ жылдар бойы төмендеуден кейін, жартылай банкротқа ұшыраған кезде, бизнес 1980-ші жылдардың ортасында Бермингем қаласынан шыққан, әуесқой пианист және табысты кәсіпкер Джеффри Саймон басқаратын консорциум арқылы құтқарылды. Саймон бас директор лауазымын алды және оның басшылығымен John Broadwood & Sons компаниясы бірқатар жаңалықтарды жасаған кезеңге енді. Олардың ішінде виконт Линли мен оның серіктесі Мэтью Райс жасаған "Линли пианино" атты лимиттік тік пианино, сондай-ақ 1997 жылы Ladbrooke Pianos компаниясы жылына алтыдай данасын шығарған "қолданбасыз" (barless) рояльдің дизайны мен патенталға алынуы бар.
After a long period of decline ending in near bankruptcy, the business was rescued in the mid 1980s by a consortium headed up by Geoffrey Simon, a keen amateur pianist and successful businessman from Birmingham. Mr. Simon took on the mantle of CEO and under his stewardship John Broadwood & Sons entered a period during which a number of innovations were developed. These included the limited edition 'Linley piano' an upright piano designed by Viscount Linley and his partner Matthew Rice, plus the design and patenting of the 'barless' grand piano in 1997 which was manufactured by Birmingham firm of Ladbrooke Pianos, who produced half a dozen a year.
2000 жылдар
Компания пианино жасау және реттеу саласында патшалық рұқсатына ие. 2006 жылы Джеффри Саймонның қайтысынан кейін, 2008 жылы компанияны Алястер Лоренс сатып алды, ол пианино жасаушы және техник, сонымен қатар оның отбасы 1787 жылдан бері Broadwood фирмасымен байланыста. Меншік иесінің ауысуына орай, жаңа қалпына келтіру және сақтау шеберханалары қазір Англияның Кент графтығындағы Гудхерст, Финчкокс орналасқан.
The company holds a royal warrant as a manufacturer and tuner of pianos. Following the death of Geoffrey Simon in 2006, the company was acquired in 2008 by Alastair Laurence, a piano builder and technician with family ties to the Broadwood firm dating back to 1787. To coincide with the change in ownership, new restoration and conservation workshops are now located at Finchcocks, Goudhurst, Kent, England.
Бродвуд мұрағаттары
Компанияның мұрағаты Суррей тарихи орталығында сақталады.
The company's archives are held at the Surrey History Centre.