Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қоңырау сияқты дыбысы бар струналы аспап
String instrument with a bell like sound
the string instrument
«Парсифал» қоңырауы (Glockenklavier, ) – Рихард Вагнердің «Парсифал» операсының партитурасында талап етілетін шіркеу қоңырауларының орнына қолданылуға арналған струналы музыкалық аспап. Аспапты Вагнердің туындыларын дирижерлік еткен Феликс Моттл ойлап тапқан, ал оны Германияның Карлсруэ қаласындағы Швейсгут компаниясы жасаған.
A Parsifal bell (Glockenklavier, ) is a stringed musical instrument designed as a substitute for the church bells that are called for in the score of Richard Wagner's opera Parsifal. The instrument was designed by Felix Mottl, a conductor of Wagner's works, and constructed by Schweisgut of Karlsruhe, Germany.
Құрылыс
Ол концерттік рояль принципімен құрастырылған. Массивті рама снукер үстелінің пішінін еске түсіреді. Аспапта бес нота бар; әр нотада алты ішек (үш-үшін негізгі дыбысқа, ал үш – октава жоғары) бар. Ішектерге мақтамен жабылған үлкен молотоктармен соққы беріледі, орындаушы оларды жұдырықтан күшті серпіліспен қозғайды, бұл каррильонда ойнауға ұқсас. Молотоктар ұзын рычагтарға бекітілген, олар алдыңғы жағынан ішектерге дейінгі ұзындығының бес еселігінен екі бөлігінде орналасқан берік ағаш көпірге бұралады. Рычагтың ұшында нотаның атауы, ал одан кейін жұдырықпен соққы беретін мата жабын бар. Екі ішек көпірі және екі қақпақ көпірі, әр октаваға бір-бірден орнатылған, ішектердің дірілдеу ұзындығын анықтайды, ал ішек көпірі, басқа да ішекті аспаптардағыдай, ішектердің дірілдеуін дыбыс тақтасына жеткізетін орта болып табылады. Қақпақтар мен қақпақ тіректерінің орналасуы фортепианодағыдай.
It is constructed on the principle of the grand piano. A massive frame is shaped like a snooker table. The instrument has five notes; each note has six strings (three are tuned to the fundamental pitch, and three an octave higher). The strings are struck by large hammers, covered with cotton wool, which the performer sets in motion by a strong elastic blow from their fist, similar to the motion of playing a carillon. The hammers are attached to arms long, which are screwed to a strong wooden span bridge placed horizontally above the strings at about two fifths of the length from the front. On the point of the arm is the name of the note, and behind this the felt ledge struck by the fist. Two belly bridges and two wrest plank bridges, one set for each octave, determine the vibrating length of the strings, and the belly bridge, as in other stringed instruments, is the medium through which the vibrations of the strings are communicated to the soundboard. The arrangement of pegs and wrest pins is much the same as on the piano.
Қажеттілік
Композитор оркестр үшін шығарма жазып, шіркеу қоңырауларының дыбысын беруді қажет еткенде қиындықтар туындайды. Мәлім мысалдарға 1812 жылғы увертюра, "Алтын аңыз", "Кавалерия Рустикана", "Паглиаччи", "Риенци" және "Парсифаль" жатады. Ең қиын мәселе "Парсифальда" туындады, онда қоңыраулар терең діни мағынасы бар өте салтанатты сахнада қолданылады. Вагнер ноталарында жазылған ноталар үшін нақты шіркеу қоңыраулары қолданылса, олар оркестрді басып, сахнадағы салтанатты атмосфераны жояды.
Difficulties arise whenever a composer writes a piece for orchestra in which he calls for reproducing the effect of church bells. Well known examples include 1812 Overture, The Golden Legend, Cavalleria Rusticana, Pagliacci, Rienzi, and Parsifal. The most serious difficulty of all arose in Parsifal, where the bells are called for in an extremely solemn scene with deep religious significance. If real church bells were used for the notes Wagner wrote, they would overpower the orchestra and ruin the solemn atmosphere on the stage.
Қазіргі заманғы шіркеу қоңырауларының орнына
Көптеген оркестрлік музыкада, қоңырау дыбысы қажет болғанда түтікшелі қоңыраулар қолданылады. Тағы бір ерекше жағдайда, сэр Артур Салливанның "Алтын аңыз" кантатасының қойылымдары үшін жарты шар пішіндес қоңыраулардың арнайы жиынтығы жасалды. Олар мойшақтармен соққанда, анық дыбыс пен гул шығарды. Бірақ "Парсифаль" ерекше қиындық тудырды, себебі "Алтын аңыз" қоңырауының ең төменгісі, "Парсифаль" үшін қажетті ең төменгі нотадан бір октавадан бір тон жоғары болды, ал төрт қоңыраудың жалпы салмағы мыңдаған фунтқа жетеді. Қазіргі "Парсифаль" қойылымдарында көбінесе синтезделген немесе электронды жазбадағы шіркеу қоңырауының дыбысы пайдаланылады.
In most orchestral music, tubular bells are used when a bell sound is called for. In another special case, a special peal of hemispherical bells was constructed for use in performances of Sir Arthur Sullivan's cantata, The Golden Legend. Struck with mallets, they produced both tap and hum tone. But Parsifal presented a particular problem because the lowest of the Golden Legend bells was a minor tenth higher than the lowest note required for Parsifal, and the aggregate weight of the four bells was thousands of pounds. Modern productions of Parsifal typically use a synthesized, or electronically recorded, church bell sound.