Канада жазушысы және британ саяхатшысы Гилберт Паркер өмірі мен шығармалары
Sir Gilbert Parker, 1st Baronet
Гилберт Паркер: канад жазушысы, британ саяхатшысы және саяси қайраткері (1862-1932). Өмірі, білімі, мансабы және географиялық саяхаттары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық романист және британдық саясаткер (1862–1932)
Canadian novelist and British politician (1862–1932)
Сэр Горацио Гилберт Джордж Паркер, 1-ші баронет (23 қараша 1862 – 6 қыркүйек 1932), Гилберт Паркер ретімен танымал, Канадалық романист және британдық саясаткер, Онтарио штатының Аддингтон қаласындағы Камден-Ист жерінде дүниеге келген. Ол капитан Джозеф Паркердің ұлы.
Sir Horatio Gilbert George Parker, 1st Baronet (23 November 1862 – 6 September 1932), known as Gilbert Parker, Canadian novelist and British politician, was born at Camden East, Addington, Ontario, the son of Captain Joseph Parker, R. A.
Білім беру және жұмыспен қамту
Ол Оттавада мұғалімдік білім алды және 1882 жылы Онтарионың Беллвилл қаласындағы (Онтарионың саңыралар мен тілсіздер институтында) мұғалім болар алдында Хастингс округінің Марш Хилл және Бейсайд мектептерінде сабақ берді. Одан кейін ол Тринити колледжінде лекция оқыды. 1886 жылы Австралияға барып, біраз уақыт "Сидней Морнинг Геральд" газетінің бас редакторының орынбасары болды. Ол сондай-ақ Тынық мұхиты, Еуропа, Азия, Египет, Оңтүстік теңіз аралдары және кейіннен Канаданың солтүстігіне кеңінен саяхат жасады. 90-шы жылдардың басында ол Лондонда романтикалық көркем әдебиет жазушысы ретінде атақ ала бастады.
He was educated as a teacher in Ottawa and taught at Marsh Hill and Bayside schools in Hastings County before becoming a teacher at the Ontario Institute for the Deaf and Dumb (in Belleville, Ontario) in 1882. From there he went on to lecture at Trinity College. In 1886, he went to Australia, and for a while became associate editor of the Sydney Morning Herald. He also traveled extensively in the Pacific, Europe, Asia, Egypt, the South Sea Islands and subsequently in northern Canada. In the early nineties, he began to gain a growing reputation in London as a writer of romantic fiction.
Жарияланған еңбектер
Оның романдарының ең жақсылары – француз канадалықтарының тарихы мен өмірін алғаш рет тақырып еткен туындылары; оның тұрақты әдеби беделі канадалық әңгімелерінің көркемдігіне, суреттемелік шеберлігіне және драмалық күшіне негізделген. «Пьер мен оның халқы» (1892) романынан кейін «Фальхион ханым» (1893), «Қаһардың іздері» (1894), «Вальмонд Понтиакқа келгенде» (1895), «Мұзды солтүстіктің авантюрисі» (1895) және «Құдіреттілердің тағы» (1896, 1897 жылы сахналық қойылымға алынған) жарық көрді. «Құдіреттілердің тағы» – Джеймс Вулф пен Монкальм маркізі кейіпкерлер ретінде бейнеленген Квебектің ағылшын басқындығын суреттейтін тарихи роман. 1900 жылы жарық көрген «Бұрылыс жоқ көше» – Квебек қаласы Понтиакта өтетін әңгімелер жинағы, оның ең жақсы туындыларын қамтиды және кейбір сыншылар оны Стокердің «Дракуласы» және Джеймстің «Бұрылыс» романдары сияқты готикалық классиканың дәстүрінде санайды. «Күштілердің шайқасы» (1898) романында ол жаңа жол ашып, оқиғаны Канал аралдарында өткізді. Оның кейінгі маңызды кітаптары: «Жолдағы құқық» (1901), «Донаван-паша» (1902), «Қылыштар баспалдағы» (1904), «Тігушілер» (1907), «Солтүстік шоқтары» (1909), «Сот үйі» (1913), «Уәде етілген жер: Израильдегі Давидтың оқиғасы» (1920) және «Қуат пен даңқ» (1925). Паркердің үш романы АҚШ-тағы жылдық бестселлерлер тізіміне еніп, олардың екеуі екі жыл қатарынан ондыққа кірді. 1905 жылғы «Жаңа халықаралық энциклопедияда» оның кітаптарының «драмалық қасиеттері» жергілікті колориттің нақтылығына немқұрайлы қарағандарына қарамастан, үлкен танымалдыққа ие болғаны айтылған. Сэр Гилберт Паркер өзінің поэзиясымен де белгілі, әсіресе «Қайта қосылғандар» сонетімен. Ағылшын композиторы сэр Эдвард Элгар Паркердің үш романтикалық өлеңін музыкаға қойды: «Ой, ән қандай жұмсақ еді», «Сумерек», «Алтын жұлдыз ба?» – 1910 жылы аяқталмаған әндер циклінің бір бөлігі ретінде Op. 59. Элгар сонымен қатар 1917 жылы Киплингтің «Флот шетінде» атты соғыс кезеңіндегі теңіз өлеңдеріне жазған «Бар ішінде» атты кішкентай өлеңін музыкаға қойды.
The best of his novels are those in which he first took for his subject the history and life of the French Canadians; and his permanent literary reputation rests on the fine quality, descriptive and dramatic, of his Canadian stories. Pierre and his People (1892) was followed by Mrs. Falchion (1893), The Trail of the Sword (1894), When Valmond came to Pontiac (1895), An Adventurer of Icy North (1895), and The Seats of the Mighty (1896, dramatized in 1897). The Seats of the Mighty was a historical novel depicting the English conquest of Quebec with James Wolfe and the Marquis de Montcalm as two of the characters. The Lane that Had No Turning (1900), a collection of short stories set in the fictional Quebec town of Pontiac, contains some of his best work, and is viewed by some as being in the tradition of such Gothic classics as Stoker's Dracula and James's The Turn of the Screw. In The Battle of the Strong (1898) he broke new ground, laying his scene in the Channel Islands. His chief later books were The Right of Way (1901), Donovan Pasha (1902), The Ladder of Swords (1904), The Weavers (1907), Northern Lights (1909), The Judgment House (1913), The Promised Land: A Story of David in Israel (1920), and The Power and the Glory (1925). Parker had three that made it into the top 10 on the annual list of bestselling novels in the United States, two of which were on it for two years in a row. The 1905 New International Encyclopaedia claimed that it was the "dramatic quality of his . books [which] won for them [their] considerable popularity, despite their disregard of truth in local color." Sir Gilbert Parker is also known for his poetry, in particular the sonnet Reunited. The English composer Sir Edward Elgar set to music three of Parker's romantic poems: Oh, soft was the song, Twilight, Was it some Golden Star? in 1910, as part of an uncompleted song cycle, his Op. 59. Elgar also set to music his little poem Inside the Bar, written in 1917 as a sequel to his setting of Kipling's wartime nautical poems in The Fringes of the Fleet.
Басқа қызмет түрлері
1895 жылғы желтоқсанда ол Нью-Йорк қаласының бай мұрагері, Эшли ВанТайнның қызы – мисс Эми ВанТайнға үйленді. Оның Канадамен байланысы және Австралиядағы және басқа да елдердегі тәжірибесі оны саясаттағы беделді империалистке айналдырды, содан бастап ол саяси мансабына көп көңіл бөлді. Ол әдеби еңбек етіп жүрді, бірақ кейбір соңғы кітаптары оның атын шығарған туындыларымен салыстыруға келмейді. 1900 жылы ол Грейвсендтен консервативті партиядан британдық Парламентке депутат болып сайланды және 1918 жылға дейін Парламент мүшесі болды. 1902 жылы ол Канада әдебиетіне қосқан үлесі үшін коронациялық наградамен марапатталды. Сол жылдың 24 қазанында Букингем сарайында король Эдуард VII оған наградасын табыс етті. Келесі жылдары ол партиядағы өзінің беделін нығайта берді, әсіресе тарифтік реформа мен Ұлттық артықшылықтарды қолдау бойынша белсенді жұмыс істеді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол АҚШ-қа британдық ақпарат таратуды ұйымдастырды. 1915 жылғы 21 маусымда ол барондыққа өрледі және 1916 жылы Корольдік кеңесінің мүшесі болып тағайындалды. Ол 1932 жылғы 6 қыркүйекте Лондонда (Англия) қайтыс болды. Паркер Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық пропагандада маңызды рөл атқарды. Эми ВанТайнға жасаған стратегиялық некесі, жазушы ретіндегі беделі және американдықтар арасындағы әлеуметтік статусының арқасында ол түрлі салалардағы ықпалды американдықтармен көптеген достық байланыстар құрды. 1914 жылғы 2 қыркүйекте Паркер Чарльз Мастерман мен британ үкіметі тарапынан американдық пропагандаға жауапты Веллингтон Хаустың бөлімшесін басқаруға тағайындалды. Ол жалақы алмады және бұл қызметте ресми лауазымы болған жоқ. Оның мақсаты – Американы соғыста британдықтарды қолдауға көндіру болатын. Ол британдық мақсатқа "күшпен ұнату" арқылы емес, "ұсыныспен және тартымдылықпен" қол жеткізуге болатынына сенді.
In December 1895 he married Miss Amy VanTine of New York City, a wealthy heiress, daughter of Ashley VanTine. His Canadian connection and his experience in Australia and elsewhere had made him a strong Imperialist in politics, and from that time he began to devote himself in large measure to a political career. He still kept up his literary work, but some of the books last mentioned cannot compare with those by which he made his name. He was elected to the British House of Commons as a Conservative member for Gravesend in 1900 and remained MP until 1918. He was knighted in the 1902 Coronation Honours for his service to Canadian literature, receiving the accolade from King Edward VII at Buckingham Palace on 24 October that year. In the succeeding years he continually strengthened his position in the party, particularly by his energetic work on behalf of Tariff Reform and Imperial Preference. During World War I he organized British publicity toward the United States. He was created a baronet on 21 June 1915 and appointed as a Privy Councillor in 1916. He died in London (England) on 6 September 1932 Parker played a crucial and significant role in British propaganda during World War I. Due to his strategic marriage to Amy VanTine, reputation as a writer, and social status among the American people, he had established many friendships with influential Americans in all professions. 2 September 1914, Parker was chosen by Charles Masterman and the British government to head the subdivision of Wellington House that was responsible for American propaganda. He was unpaid and had no formal title for this role. His goal was to convince America to support the British cause in the war. He worked with the theory that the British cause could not be accomplished through "violent wooing," but must instead be efforts of "gentle and modest courtship."
Нәтиже
Паркер өзінің үгіт-насихат жұмыстарын АҚШ соғысқа кірген 1917 жылға дейін жалғастырды. 1917 жылдың басында ол Америка Құрама Штаттарына барып, бұрын хаттасқан американдықтармен кездесті. 1917 жылдың 3 ақпанында президент Вудро Вильсон Паркер сапары кезінде Германиямен дипломатиялық қарым-қатынасты үзіп, мәлімдеме жасады. АҚШ соғыс жариялауға айналды, және Паркер өзінің міндеттерін орындағанына сенді. Сол күні ол денсаулығының нашарлағанын айтып, Веллингтон-хаустағы лауазымынан кетті. Веллингтон-хаус қызметінің барлық жағы толығымен құпия сақталды. Бұл олардың жарияланымдарына сенімділік арттырды, себебі оларды ешқандай ресми көздермен байланыстыру мүмкін болмады. Паркердің хаттары британ үкіметімен байланысын және олардың шығу тегін жасырды, ал оның американдық байланыстары оларды манипуляциялағанын білмеді. Бүгінде оның Бірінші дүниежүзілік соғысқа және Американың соғысқа қатысуына тигізген әсері, тіпті жан-жақты пропаганда талдауында да көбінесе ескерілмейді.
Parker continued his propaganda efforts up until the year the United States entered the war, 1917. At the beginning of 1917, he visited the United States to meet with Americans he had been corresponding with. On 3 February 1917, President Woodrow Wilson made a speech during Parker's visit that severed diplomatic ties with Germany. The U. S. had almost declared war and Parker believed that he had fulfilled his responsibilities. Later that same day, he resigned from his position at Wellington House, due to, he said, his failing health. All of Wellington House's activities were kept in complete secrecy. This increased the credibility of their publications, because they could not be traced back to any official sources. Parker's letters concealed their connection and origin with the British government, and his American contacts never realized they were being manipulated. Today his influence on the First World War and America's entry into it is often overlooked, even by seemingly comprehensive propaganda analysis.