Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австриялық әскерші; Германия империясының императорлық регенті (1848-1849)
Austrian soldier; imperial regent of the German Empire (1848 to 1849)
Австрияның эрцгерцогы Иоанн (Erzherzog Johann Baptist Joseph Fabian Sebastian von Österreich, ; (немесе жай ғана Nadvojvoda Janez); 20 қаңтар 1782 – 11 мамыр 1859), Габсбург-Лотарингия үйінің мүшесі, 1848 жылғы революция кезінде қысқа ғана өмір сүрген Германия империясының фельдмаршалы және императорлық регенті (Reichsverweser) болды.
Archduke John of Austria (Erzherzog Johann Baptist Joseph Fabian Sebastian von Österreich, ; (or simply Nadvojvoda Janez); 20 January 1782 – 11 May 1859), a member of the House of Habsburg Lorraine, was an Austrian field marshal and imperial regent (Reichsverweser) of the short lived German Empire during the Revolutions of 1848.
Өмірбаян
Иоанн Флоренцияда Габсбургтердің ұлы герцогы Леопольд I Тоскананың (Австрияның эрцгерцогы және кейін император) және Испанияның Мария Луизаның он үшінші баласы ретінде дүниеге келді. Ол Тоскана астанасының қасиетті қамқоршысы Иоанн Креститель атымен, Иосиф Фабиан Себастьян есімімен суға шомылдырылды. 1790 жылы Леопольд ағасы Иосиф II-нің орнына Киелі Рим императоры болды және оның отбасы Тоскана Ұлы Герцогтігінен Венадағы императорлық сарайға көшті. Екі жыл өткен соң Иоаннның ағасы Франциск II императорлық таққа отырды. Иоаннның ана тілі итальян тілі болса да, ол француз және неміс тілдерін еркін меңгерді. Швейцариялық тарихшы Иоганнес фон Мюллерден тәрбие алған ол, әсіресе Альпі елдерінің тарихы мен географиясы саласында кең ауқымды білім мен қызығушылықтар дамытты.
John was born in Florence, the thirteenth child of the Habsburg Grand Duke Leopold I of Tuscany (Archduke of Austria and later Emperor) and Maria Louisa of Spain. He was baptized with the name of John Baptist Joseph Fabian Sebastian, after the patron saint of the Tuscan capital. In 1790, Leopold succeeded his brother Joseph II as the Holy Roman Emperor and his family moved from the Grand Duchy of Tuscany to the Imperial court in Vienna. Only two years later, John's elder brother Francis II ascended the Imperial throne. John's native language was Italian, though he learned to speak French and German fluently. Educated by the Swiss historian Johannes von Müller, he developed wide ranging skills and interests, especially in the history and geography of the Alpine countries.
Әскери қызмет
Наполеон соғыстары кезінде Джонға 1800 жылдың қыркүйегінде Австрия армиясының басқаруы тапсырылды, өзінің қызметке кірісуге деген жеке қарсылығына қарамастан. Ол Екінші коалиция соғысында жеке батылдығын көрсетті, бірақ оның әскерлері 3 желтоқсанда Хоэнлинден шайқасында күйреп қалды. Жеңіліске ұшыраған әскерлер кейін шегіну кезінде толық құрамынан айырылып, жайлы жағдайға жетіп қалды, бұл тек 22 желтоқсанда жасалған келісім арқылы тоқтатылды. 1801 жылы Луневиль бейбіт шартынан кейін, эрцгерцог Джон инженерлік және бекініс қызметінің бас директоры болып тағайындалды, содан кейін Винер-Нойштадт қаласындағы Терезиан әскери академиясының басшысы болды. Үшінші коалиция соғысында Джон тағы да француз және бавариялық күштермен шайқасты. 1805 жылдан бастап ол француз күштеріне қарсы бірнеше Тироль өткелдерін қорғауға жетекшілік етті және Мария Тереза әскери орденінің командирлік кресімен марапатталды. Алайда, Прессбург бейбіт шарты бойынша Австрия Тироль мен Форарлбергті Баварияға беруге міндетті болды. Джон Тирольге адал болды және бавариялық оккупацияға қарсы қарсылық қозғалысын ұйымдастырған барон Жозеф Хормайрмен достық қарым-қатынаста болды. 1808 жылы Джон Андреас Хофер басқарған Тироль көтерілісінде маңызды рөл атқарған Пруссия Ландверінің жетістігіне негізделген Тироль Ландверін құруды талап етті. 1809 жылы Бесінші коалиция соғысы басталғанда ол Ішкі Австрия армиясының бас қолбасшысы болды, Италияда Эжен де Богарне басқаратын француз күштеріне қарсы күресті. Оның құрамында Альберт Гюлай басқарған VIII армия корпусы және Альберттің інісі Игнац Гюлай басқарған IX армия корпусы болды. 1809 жылдың 16 сәуірінде Сациле шайқасында маңызды жеңіске жеткеннен кейін оның әскері Веронаға дейін жетті. Венеция және басқа да бекіністерді қоршауға күштерді жібергеннен кейін Джонның әскері Евгенийдің күшті күшейтілген әскерлерімен тез арада басылып қалды. Соған қоса, Экмюль шайқасында Австрия жеңілгені туралы жаңалық оған жетіп, шегінуге мәжбүр етті. Шегінуге дейін ол 27-30 сәуір аралығында Кальдиеро шайқасында француз-итальяндық шабуылдарға қарсы тұрды. Француз-итальяндықтардың қуғындалуын тоқтатуға тырысқан ол 8 мамырда шайқасқа шықты және Пиаве өзені шайқасында жеңілді. Барлық шекараны қорғауға тырысқан ол Игнац Гюлайды Карниола провинциясындағы Лайбахты қорғауға жіберді, ал Вилахты Каринтияда өз күштерімен ұстады. Евгенийдің қуғындауы Тарвис шайқасында шекара қорғанысын бұзып, Сент-Михаэль шайқасында күтілген күштер колоннасын қиратты. Солтүстік-шығысқа қарай Венгрияға қашуға мәжбүр болған Джон тағы да шайқасқа шықты, бірақ 14 маусымда Раабта жеңілді. 5 және 6 шілдеде Ваграм шайқасында ағасы Карлға қосылуға бұйрық алған Джонның кішкентай армиясы Австрияның жеңілісін болдырмау үшін тым кеш келді. Ағасы оның кешіккені үшін оны сынады. Науқан аяқталғаннан кейін Джон тағы да көтеріліс жоспарларын жасады. Алайда, Шёнбрунн келісімінен кейін, министр Клеменс фон Меттерних басшылығымен Австрия саясаты Франциямен жақындасуға тырысты. Джонның досы барон Жозеф Хормайр және басқа да қастандықшылар тұтқындалды, эрцгерцогтың өзі шеттетіліп, Тернбергтегі өзінің иеліктеріне зейнетке шықты. Көп жылдар бойы ол және Хормайр Австрия мен Баварияның Альпілік иеліктерінен Ретия Корольдігін құру жоспарларын жасады деген әңгімелер оны қуалай берді. Бұл әңгімелер оның сарайдан оқшаулануын күшейтті.
During the Napoleonic Wars, John was given command of the Austrian army in September 1800, despite his personal reluctance to assume the position. He showed personal bravery in the War of the Second Coalition, but his troops were crushed at the Battle of Hohenlinden on 3 December. Demoralized by defeat, the army nearly disintegrated in the subsequent retreat, which was only stopped by an armistice arranged on 22 December. After the Peace of Lunéville in 1801, Archduke John was made General Director of the Engineering and Fortification Service, and later commander of the Theresian Military Academy in Wiener Neustadt. In the War of the Third Coalition, John again fought the French and Bavarian forces. From 1805 he directed an able defence of several Tyrolean passes against the French and was awarded the Commander Cross of the Military Order of Maria Theresa. However, according to the Peace of Pressburg, Austria had to cede Tyrol and Vorarlberg to Bavaria. John remained obliged to Tyrol and maintained friendly contact with Baron Joseph Hormayr who forged a resistance movement against the Bavarian occupation. In 1808, John pressed for the creation of Tyrolean Landwehr forces based on the success of the Prussian Landwehr, which played a vital role in the Tyrolean Rebellion led by Andreas Hofer. At the commencement of the War of the Fifth Coalition in 1809 he became commander of the Army of Inner Austria, fighting against the French forces of Eugène de Beauharnais in Italy. Under his command were the VIII Armeekorps led by Albert Gyulai and the IX Armeekorps headed by Albert's brother Ignaz Gyulai. After winning a significant victory at the Battle of Sacile on 16 April 1809, his army advanced almost to Verona. Having detached forces to besiege Venice and other fortresses, John's army was soon outnumbered by Eugène's heavily reinforced host. Worse, news of the Austrian defeat at the Battle of Eckmühl reached him and compelled him to order a retreat. Before withdrawing, he fought off Franco Italian attacks at the Battle of Caldiero between 27 and 30 April. Attempting to blunt the Franco Italian pursuit, he stood to fight on 8 May and was beaten at the Battle of Piave River. Trying to defend the entire border, he sent Ignaz Gyulai to defend Laibach in Carniola, while holding Villach in Carinthia with his own forces. Eugène's pursuit overran the frontier defenses at the Battle of Tarvis and wrecked a column of hoped for reinforcements at the Battle of Sankt Michael. Forced to flee northeast into Hungary, John offered battle again but was defeated at Raab on 14 June 1809. Ordered to join his brother Archduke Charles at the Battle of Wagram on 5 and 6 July, John's small army arrived too late to avert an Austrian defeat. His brother criticized him for tardiness. After the conclusion of the campaign, John again evolved plans for a widespread rebellion. However, upon the Treaty of Schönbrunn Austrian policies under Minister Klemens von Metternich sought a rapprochement to France. John's friend Baron Joseph Hormayr and other conspirators were arrested, the Archduke himself effectively was sidelined and retired to his estates in Thernberg. For many years thereafter, rumors dogged him that he and Hormayr had evolved plans to create a Kingdom of Rhaetia from out of Austrian and Bavarian Alpine possessions. These rumors increased his isolation from the Court.
Әскери қызметтен кейінгі
Соғыстан шаршаған Джон әскери қызметтен бас тартып, табиғатқа, технологияға және ауыл шаруашылығына зор қызығушылық танытты. Ол минералдар жинаған және Стария герцогтығында альпинист және аңшы ретінде белсенді болды. Ерте кездері Жохан мен оның інісі Людовик Францияға саяхаттауға әдеттенген, онда соңғысы мадам де Герустқа үйленді. 1815 жылы Ұлыбританияға сапарында Джон Эдинбург университетінен құрметті доктор дәрежесін алды. Штирия тарихында ол ұлы жаңартушы ретінде еске алынады және штириялықтар үшін маңызды тұлғаға айналды. Оның халыққа жақындығын қарапайым адамдармен байланыста болуы, жергілікті киім, Steireranzug киюі және елдің материалдық және рухани мәдениетін жинап, насихаттауы көрсетеді. 1811 жылы Грацта Жоанн мұражайын және Грац технологиялық университетінің алғашқысын құрды. Оның бастамасымен тағы бірнеше мекеме ашылды, мысалы, 1817 жылы құрылған Штирия мемлекеттік мұрағаты, 1840 жылы Вордернбергте ашылған Steiermärkisch Ständische Montanlehranstalt, кейіннен Леобен университетіне айналды, 1819 жылы Штирия ауыл шаруашылығы қоғамы, Өзара өрттен сақтандыру қоғамы, Штирия құрылыс қоғамы, 1845 жылы Landesoberrealschule және 1850 жылы Штирия тарихы қоғамы. Оның Венадан Триестке дейін Семеринг тау жолы арқылы, Мура және Мюрц аңғарлары арқылы Грацқа бағытталған Австрияның Оңтүстік темір жолын салуы ерекше атап өтуге лайық. Анасының ағасы Альберт Казимирден қалған мұрасы оған Войтсберг маңындағы Кремсте қалайы зауытын және Кёфлах маңындағы көмір шахталарын сатып алуға мүмкіндік берді, осылайша ол өнеркәсіп саласында да жұмыс істеді. 1840 жылы ол Стайнц иелігін сатып алды. Ол бұрыннан Марияцельдегі Брандхофқа ие болған. 1829 жылы ол Аузе пошта басшысы Якоб Плохлдың қызы Анна Плохлға (1804–1885) және оның әйелі Мария Анна Пилцке түнгі салтанатта Брандхофта үйленді. Осы теңдессіз неке арқылы Джон таққа мұрагерлік құқығынан айырылды. 1834 жылы император Франциск Аннаны «Брандхофен бароннасы» атағына көтерді, ал 1839 жылы ол осы некеден туған жалғыз баласы Францты дүниеге әкелді. Оның ұрпақтары «Меран графтары» және «Брандхофен барондары», Штейнц пен Брандхофеннің иелері деп аталды. Джон Шығыс Альпі тауларында тау шаруашылығымен әуестенген және Гросвендигерге бірінші болып шығуға тырысты. Осы себепті Гросглокнердегі Эрцгерцог Иоганн қашаны (Adlersruhe) және Архиепископ Иоаннның ваниль орхидеясы (Nigritella rubra subsp. archiducis joannis) – тау шалғыларында өсетін орхидея оның құрметіне аталды.
Tired of warfare, John turned away from the military and developed a great interest for nature, technology and agriculture. He collected minerals and was active as an alpinist and hunter in the Duchy of Styria. In his early days Archduke John and his brother Louis had the habit of travelling to France, where the latter married Madame de Gueroust. In 1815, on his visit to the Britain, John received a Doctor honoris causa degree from the University of Edinburgh. In the history of Styria, he is remembered as a great modernizer and became an important figure of identification for Styrians. His proximity to the people is given evidence to by his many contacts with the common man, by wearing the local Tracht, the Steireranzug, and by collecting and promoting the material and spiritual culture of the country. In 1811, he founded the Joanneum Museum in Graz and the predecessor of Graz University of Technology. Some other foundations were initiated by him, such as the Styrian State Archive 1817, the Steiermärkisch Ständische Montanlehranstalt, which was founded in 1840 in Vordernberg and later became the University of Leoben, the Styrian Society for Agriculture 1819, the Mutual Fire Insurance, the Styrian Building Society, the Landesoberrealschule in 1845 and the Society for Styrian History in 1850. His routing of the Austrian Southern Railway from Vienna to Trieste over the Semmering Pass and through the Mura and Mürz valleys to Graz is particularly notable. The inheritance of his maternal uncle Albert Casimir, Duke of Teschen enabled him to acquire a tin factory in Krems near Voitsberg and coal mines near Köflach, thereby he also became an industrialist. In 1840, he bought the Stainz dominion. He was already the lord of the Brandhof manor in Mariazell. In 1829, he married Anna Plochl (1804–1885), the daughter of Jakob Plochl, postmaster of Aussee, and his wife Maria Anna Pilz, during a nocturnal ceremony in Brandhof. By this morganatic marriage, John was excluded from succession to the throne. Emperor Francis elevated Anna to a "Baroness of Brandhofen" in 1834 and in 1839 she gave birth to a son, Franz, the only child from the marriage. His descendants were styled "Counts of Meran" and "Barons of Brandhofen", Proprietors of Stainz and Brandhofen. John was also a passionate mountaineer in the Eastern Alps and attempted to be the first to climb the Großvenediger. For that reason, the Erzherzog Johann Hütte (Adlersruhe) at the Grossglockner, and the Archduke John's Vanilla Orchid (Nigritella rubra subsp. archiducis joannis), an orchid growing on mountain meadows, are named after him.
Брюльдегі "Германияның бірлігі" үшін тост
1842 жылы 4 қыркүйекте Пруссия королі Фредерик Вильгельм IV әлі толық аяқталмаған Кёльн соборының жаңа құрылысын салтанатты түрде ашты. Германия мен Австрияның түкпір-түкпірінен келген салтанатты қонақтар, оның ішінде эрцгерцог Иоанн мен канцлер Клеменс фон Меттерних шақырылды. Брюльдегі Аугустбург сарайында қоштасу кеші өтті. Онда Фридрих Вильгельм Наполеон соғысында шайқасқан барлық қонақтарды, соның ішінде "аты таудан соққан жаңа желдей бізді қуантатын" эрцгерцог Иоаннды құттықтады. Бұл дұрыс емес цитата оқырман қауым арасында кеңінен тарады.
On 4 September 1842, King Frederick William IV of Prussia inaugurated new construction to the as yet incomplete Cologne Cathedral. Dignitaries from all over Germany and Austria were invited, including Archduke John and Chancellor Klemens von Metternich. A farewell banquet was held in the Augustusburg Palace at Brühl. There, Frederick William toasted all of the guests who had fought in the Napoleonic War, including Archduke John, "whose name exhilarates us as a fresh breeze from the mountains." This misquote was widely circulated among the reading public.
1848 жылғы оқиғалар
Архиегер Джон өзін либерал санамаса да, кейбір либералдық идеяларды қолдады. Ол жиі қатал Габсбург сарайымен келіспейтін, әсіресе оның морганаттық некесіне байланысты, бірақ ол ешқашан көтеріліс тудырмауға тырысты. Ол Штирия аймағында зор құрметке ие болды, сондай-ақ оның қарапайым мінезі мен орта тапқа жататын әйелге үйленгені оған халықтың жоғары бағасын әкелді. 1842 жылғы тойда Германияның бірігуін қолдағандығы туралы айтқан сөздері, сарай тарапынан саясаттан алыс ұсталса да, Архиегердің саяси либерализмді жақтауы туралы қауесеттерді күшейтті.
Even though the Archduke John did not consider himself a liberal, he promoted some liberal ideas. He was often in conflict with the rigid Habsburg court, especially because of his morganatic marriage, though he would never espouse rebellion. He had earned great recognition in the Styrian lands and, moreover, he gained general acceptance by his jovial manners and his marriage with a middle class woman. The remarks he had reputedly made in favor of German unification at the banquet in 1842, added to circulating rumors that the Archduke was a man of political liberalism, even though he was kept very far from politics by the Court.
Австрия үкіметінің басшысы
Вена көшелеріндегі тәртіпсіздіктер 1848 жылдың 17 мамырында Императорлық отбасыны Инсбрукке қашуға мәжбүр етті. Халық арасында либералды көзқарастарымен және биліктегі үйдің адал ханзадасы ретіндегі беделіне сүйене отырып, 16 маусымда императордың болмауына байланысты эрцгерцог Иоганн тиімді вице-король ретінде тағайындалды. Ол Конституциялық мәжілісті ашып, сондай-ақ үкіметтің күнделікті жұмыстарын атқаруға тиіс болды. 25 маусымдағы, толығымен өзі жазған жарлығымен эрцгерцог өзінің жауапкершіліктерін қабылдап, мәжілісті ашу күнін 1848 жылдың 22 шілдесіне белгіледі. 1848 жылдың 5 шілдесінде Германияның регенті лауазымын қабылдағаннан кейін (төменде қараңыз), Иоганн Венадағы міндеттерін орындамайынша Франкфурттағы жауапкершіліктерді атқара алмайтынын мәлімдеді. Сондықтан ол 8 шілдеде, барон Франц фон Пиллерсдорф басқаратын Австрия министрлігінің құлаған күні Франкфуртқа аттанды. Франкфуртта регент ретінде тағайындалғаннан кейін, ол 17 шілдеде Венаға оралды және 22 шілдеде императордың өкілі ретінде мәжілісті салтанатты түрде ашты. Одан кейін эрцгерцог ресми өкілеттіктерінен бас тартып, Франкфуртқа кетті. Бұл мәжілістің императорды Венаға қайтару туралы петиция жасауына себеп болды, ол 12 тамызда осылай істеді.
Rioting in the streets of Vienna caused the Imperial household to flee to Innsbruck on 17 May 1848. Based on his reputation among the masses as a liberal and his personal character as a loyal prince of the reigning House, Archduke John was appointed on 16 June to be an effective viceroy in the absence of the emperor. He was to both open the Constituent Diet and conduct the normal business of the government. By a proclamation dated 25 June and written entirely by himself, the Archduke assumed his responsibilities and set the date to open the Diet for 22 July 1848. After he accepted the office of Regent of Germany on 5 July 1848 (see below), John maintained that he could not undertake his responsibilities in Frankfurt until he had fulfilled his responsibilities in Vienna. Therefore, he set out for Frankfurt on 8 July, the same day that the Austrian Ministry led by Baron Franz von Pillersdorf fell. After being appointed Regent in Frankfurt, he returned to Vienna on 17 July, and solemnly opened the Diet on 22 July as the emperor's representative. Shortly thereafter, the Archduke resigned his official duties and departed for Frankfurt. This caused the Diet to petition for the emperor's return to Vienna, and he did so on 12 August.
Германияның регенті
1848 жылғы наурыз революциясынан кейін Франкфурт Парламенті Федералдық конвенцияны алмастыратын жалпы неміс үкіметін тағайындауды талқылады. Либерал саясаткер Генрих фон Гагерннің ұсынысымен 1848 жылғы 28 маусымда Парламент орталық билікті (Provisorische Zentralgewalt) құруға дауыс берді, ал келесі күні көпшілік архидюк Иоаннды патшалық регенті (Reichsverweser) етіп сайлады. Архидюк Иоанн 1848 жылғы 5 шілдеде қысқа ғұмырлы Германия империясының басшысы ретіндегі ұсынысты қабылдады, ал 12 шілдеде Федералдық конвенцияның делегаттары, халықтың қысымына жауап ретінде, оған өкілеттіктерін берді. 15 шілдеде, Венаға аттанған күні, регент Антон фон Шмерлинг, Иоганн Густав Гекшер және Эдуард фон Пюкерді министрлер қызметіне тағайындады, ал Лейнингеннің принці Карл министр-президент және үкімет басшысы болып толықтырды. Дегенмен, оның саяси лауазымы көптеген мүмкіндіктер бермеді, бірақ барлық заңдар оның қол қоюын қажет етті. 1848 жылғы 16 шілдеде соғыс министрі фон Пюкер Германия Федеративтік армиясының барлық сарбаздарына 1848 жылғы 6 тамызда Германия армиясының бас қолбасшысы ретінде регенттің құрметіне шеру өткізу туралы бұйрық берді. Венаға келгеннен кейін, архидюк Австрияның соғыс министрі Латурмен күшті қарсылыққа тап болды, ол уақытша үкіметтің Австрия армиясының ісіне араласуына наразы болды. Австрия Министрлер кеңесінің барлығы шаралар қабылдауды талап етті, нәтижесінде архидюк Германияның регенті ретінде Австрияның вице-королі ретінде өзіне ресми шағым жіберуге мәжбүр болды. Үкімет Германия Федеративтік армиясының жоғарғы қолбасшылығын алуға жасаған алғашқы әрекеттері мүше мемлекеттердің күшті қарсылығына ұшырады. Қолдауды күшейту үшін солшыл саясаткер Роберт фон Моль 9 тамызда Лейнинген кабинетіне қосылды. Лейнингеннің өзі 6 қыркүйекте Франкфурт Парламенті Бірінші Шлезвиг соғысы кезінде Пруссия қол қойған Мальмё келісімін ратификациялаудан бас тартқаннан кейін отставкаға кетті. Министр Антон фон Шмерлинг үкімет басшысы болып қызмет етті, бірақ 1848 жылдың қарашасынан бастап кабинет біртіндеп орталықшыл Казино фракциясының қолдауын және соңында Парламенттегі көпшілігін жоғалтты. Шмерлинг отставкаға кетуге мәжбүр болды, ал 17 желтоқсанда архидюк Иоанн Генрих фон Гагернді жаңа министр-президент етіп тағайындады, бірақ ол оның "Кіші Германия" идеяларына қарсы болды. Регенттіктің шарттары бойынша, архидюк Иоанн Франкфурт Конституциясының жобасын жасауға қатысуға тыйым салынды, ол 1849 жылғы 28 наурызда Гагерн басшылығымен ұзақ келіссөздерден кейін қабылданды. Ол Пруссияның күшті позициясына қарсы болды және отставкаға кетуге бекінді, бірақ Ұлттық Парламент Президенті Эдуард фон Симсонның өтініштерімен тағы да одан бас тартты. 1849 жылғы сәуірде Пруссия королі Фридрих Вильгельм IV Гагерннің үмітін ақтамай, Конституцияны ашық түрде қабылдамағанда, архидюк Иоанн бейтарап қалды және премьер-министріне өзінің регенттік қызметінің шарттарын еске салып, оған араласуға тыйым салды. Премьер-министр Гагерн 10 мамырда отставкаға кетті. Пруссия регентке ол отставкаға кеткен лауазымын босатуға қысым жасады, бірақ архидюк міндеттілік сезімімен қалады деп талап етті және Австрия премьер-министрі, Германиядағы Пруссияның амбицияларын басуға құштар болған принц Шварценбергтің күшті қолдауын алды. Дегенмен, ол Бад-Гаштейндегі денсаулық курортында ұзақ демалысқа кетті. Осы кезде Ұлттық Парламент радикалдар басшылығымен және регентке қарсы оппозициядағы парламентке дейін қысқартылды. Регенттік тек атаумен ғана болды, бірақ архидюк Вена мен Берлинмен ресми хат алмасуды жалғастырды. Ақыры 1849 жылғы 20 желтоқсанда ол лауазымынан кетті. 1858 жылы Франкфуртқа сапармен келген архидюк Иоанн Германияның бірігуінің сәтсіздігіне өкінді.
Upon the March Revolution of 1848, the Frankfurt Parliament discussed the appointment of an all German government replacing the Federal Convention. On a proposal by the liberal politician Heinrich von Gagern, the assembly on 28 June 1848 voted for the establishment of a central authority (Provisorische Zentralgewalt) and on the next day a broad majority elected Archduke John regent of the realm (Reichsverweser). Archduke John accepted the nomination as head of the short lived German Empire on 5 July 1848, and on 12 July the delegates of the Federal Convention, in response to public pressure, ceded their powers to him. On 15 July, the day he left for Vienna, the Regent appointed the ministers Anton von Schmerling, Johann Gustav Heckscher and Eduard von Peucker to office, completed by Prince Carl of Leiningen as minister president and head of government. Nevertheless, his political office did not offer many opportunities, though all laws had to be signed by him. On 16 July 1848, War Minister von Peucker issued an order to all German Federal Army soldiers that, on 6 August 1848, they were to parade in honor of the Regent as the supreme commander of the Army in Germany. Upon his arrival in Vienna, the Archduke was greeted by Austrian War Minister Latour, who was quite upset with the interference of the provisional government in Austrian Army affairs. The whole Austrian Ministerial Council demanded action, and, as a result, the Archduke was forced to dispatch a formal complaint as Viceroy of Austria to himself as Regent of Germany. First attempts by the government to obtain supreme command of the German Federal Army faced entrenched resistance from the member states. To strengthen support, the left wing politician Robert von Mohl joined the Leiningen Cabinet on 9 August. Leiningen himself resigned on 6 September, after the Frankfurt assembly refused to ratify the Armistice of Malmö, signed by Prussia during the First Schleswig War. Minister Anton von Schmerling acted as head of government, until from November 1848 the cabinet gradually lost the support of the centrist Casino faction and finally its majority in parliament. Schmerling was forced to resign and on 17 December, Archduke John had to appoint Heinrich von Gagern new minister president, though he opposed his 'Lesser German' ideas. By the terms of his Regency, Archduke John was forbidden to take part in the drafting of the Frankfurt Constitution, which was adopted on 28 March 1849 after lengthy negotiations led by Gagern. He inveighed against the strong position of Prussia and was determined to resign, but he was once again dissuaded by appeals from National Assembly President, Eduard von Simson. When in April 1849, King Frederick William IV of Prussia disappointed Gagern's hopes and openly rejected the Constitution, Archduke John remained passive and reminded his Prime Minister of the terms of his service as Regent, forbidding his interference in the process. Prime Minister Gagern handed in his resignation on 10 May. Prussia exerted pressure on the Regent to vacate the office that he had resigned, but the Archduke insisted that he would remain out of a sense of obligation, and had powerful backing from Austria's Prime Minister, Prince Schwarzenberg, who was eager to stifle Prussian ambitions in Germany. Nevertheless, he departed for a prolonged stay at the health resort of Bad Gastein. At this point, the National Assembly was reduced to a rump parliament led by radicals and in opposition to the Regent. The Regency existed in name only, though the Archduke continued formal correspondence with Vienna and Berlin as such. He finally was allowed to resign from his office on 20 December 1849. When Archduke John came back to Frankfurt on a visit in 1858, he openly regretted the failure of German unification.
Штейнц қаласының әкімі
Екі жылға жуық үзілістен кейін, эрцгерцог Штейнцке қайта оралды, онда 23 шілде 1850 жылы қаланың тұңғыш мэрі болып сайланды. Бұл Австрия тарихында императорлық отбасының мүшесі шағын базар қаласының мэрі болып сайланған жалғыз жағдай еді. Ол 1858 жылға дейін бұл лауазымды атқарды, ал ол болмаған кезде нарық судьясы Георг Энсбруннер оның өкілі ретінде жұмыс істеді.
After nearly two years absence, the Archduke returned to Stainz, where he was elected the town's first mayor on 23 July 1850. This was the first and only case in Austria when a member of the Imperial family was elected mayor of a small market town. He exercised this office until 1858, represented in his occasional absence by market judge Georg Ensbrunner.
Өлім
Архиегерцог Иоанн 1859 жылы Грацта қайтыс болды, онда оның құрметіне орнатылған фонтан қаланың орталық алаңына әсемдік сыйлайды. Ол Меран қаласының жанындағы Шеннада жерленген.
Archduke John died in 1859 in Graz, where a fountain erected in his honor dominates the central square. He is buried in Schenna near Meran.
Танымал мәдениетте
Архиегер Джон – Risk ойынының кейбір нұсқаларында ойнауға болатын кейіпкер.
Archduke John is a playable character in some versions of Risk.