Кіріспе

Американдық генерал Уильям Харроу (14 қараша 1822 – 27 қыркүйек 1872) – американдық заңгер және Азамат соғысында Одақ әскерінің генералы болған әскери қызметкер.

Ерте өмір және мансап

Харроу Америка Құрама Штаттарының Кентукки штатындағы Винчестер қаласында дүниеге келді және жалпы білім беретін мектептерде оқыды. Ол құқық білімін оқып, Иллинойс штатының Лоуренсвилл қаласында адвокаттық емтиханды тапсырды, сонда өзінің практикасын ашты. Сегізінші сот округінің адвокаты ретінде, ол Винсенске (Индиана штаты) көшіп барғанға дейін бірнеше жыл бойы Авраам Линкольнмен тығыз байланыста болды. 1850 жылдардың аяғында Харроу тағы көшіп, өзінің практикасын Индиана штатының Маунт-Вернон қаласына орналастырды. Харроу Маунт-Вернонның ерте мекендеген отбасынан шыққан Джульетт Джеймске үйленді. Оның әкесі, Енох Р. Джеймс, көп жыл бойы Индиана штатының Пози округіндегі жалғыз жеке банкке иелік етті және сол округтегі ең бай адамдардың бірі болды. Харроулардың Эстер есімді қызы болды. Харроудың құқық практикасы гүлденді және ол өзінің қауымдастығында беделді адамға айналды. Ол "Кнокс округінің Жеңісшілері" деп аталған жергілікті милиция ротасының капитаны болып сайланды, бұл әлеуметтік топ көбінесе рәсімдік сипатта болды.

Азаматтық соғыс

Азамат соғысы басталғанда Индиана ұқсас жасақтарды ұйымдастыра бастады және оларды жаңадан келген сарбаздармен толық полктерге біріктірді. 40 жасқа жуып қалған Харроу Одақ армиясына қосылды. Саяси байланыстары арқасында Харроу полковник Нейтан Кимболдың басшылығымен 14-ші Индиана жаяу әскерінің майоры болып тағайындалды. 1861 жылдың соңында ол Батыс Вирджинияда Чит-Маунтин және Гринбриер өзені шайқастарында қызмет етті, содан кейін 14-ші полк подполковнигі ретінде Аңғар науқаны кезінде Стоунволл Джексон әскерлеріне қарсы бірнеше шайқастарға қатысты. Кернстаун шайқасында 54 адамын жоғалтқаннан кейін Харроу полковник болып көтерілді. 1862 жылдың шілдесінде Харроу Кернстаунда мас болды деген айыптамадан кейін армиядан уақытша кетті, бірақ келесі айда қайтадан қолбасшылыққа қайта орналастырылды. Антиетамдағы Потомак армиясында Харроу полкі Суға батқан жол бойындағы жау позицияларына шабуыл жасады, нәтижесінде оның жартылай сарбазы қаза тапты. Бригададағы ең жоғары дәрежелі полковник ретінде Харроу кейін бригада командирі болып тағайындалды және Фредериксбург науқанына жетекшілік етті. 1862 жылдың қазан айында Кимболл президент Линкольнге хат жолдап, Харроуды бригадалық генерал етіп тағайындауды сұрады. Линкольн 16 қазанда хатқа қол қойып, оны Соғыс министрлігіне жіберді. Бірақ, ешқандай шара қабылданбады және Харроу қыс бойы полковник шенінде қалды. 1863 жылдың сәуірінде Харроу бригадалық генерал болып тағайындалды және Геттисбург науқаны кезінде 2-ші дивизияның 1-ші бригадасын басқарды. 2 шілдеде Геттисбург шайқасында оның бригадасының бөлімдері генерал-майор Ричард Х. Андерсонның Одақ желісіне жасаған шабуылына қарсы тұрды. Ең бастысы, 1-ші Миннесота ерікті жаяу әскері Федералдық желінің нашар қорғалған бөлігіне жасалған Конфедерация шабуылын тоқтатуда ерекше көзге түсті. Харроу бригадалық бөлімде дивизия командирінің міндетін атқарды, ал генерал Джон Гиббон күнінің соңында корпусты басқарды. Сол кезде генерал-майор Винфилд С. Хэнкок армияның сол жақ қанатын басқарды. 3 шілдедегі қақтығыстар кезінде Симетери Ридждегі Одақ желісінің бір бөлігін қорғап, Харроудың сарбаздары Пикеттің шабуылының бір бөлігін тойтарды. Гиббонның жараланғаннан кейін Харроу тағы да 2-ші дивизияның қолбасшысы болды. Дивизия 3773 сарбаздан 1600-ден астам құрбандық берді, Харроудың айтуынша, шайқас "теңдесіз ашумен" өтті. Харроудың сарбаздары олардың алдында Конфедерацияның төрт туын басып алды. Оның бригадасы 768-ге жуық сарбазды жоғалтты (Харроу 722 жоғалғанды хабарлады). Бірақ Харроудың жоғары лауазымдағы офицерлермен ынтымақтасып жұмыс істеуге және сарбаздарды басқару мен шабыттандыру қабілетіне, сондай-ақ оның арақ ішуіне қатысты мәселелер туындады. Геттисбург туралы ресми есебінде Джон Гиббон Харроудың жоғары тұрған офицері, өзінің басқа екі дивизия командирін ашық мақтады, бірақ Харроуды танылуға лайық офицерлер тізімінде атаған жоқ. Одан кейін Харроу қолбасшылықтан босатылды және ешқашан Потомак армиясында қызмет етпеді, бірақ көп ұзамай президент Авраам Линкольн оны далалық қолбасшылыққа қайта орналастырды. Харроу Батыс театрына қайта тағайындалды, онда ол Атланта науқанына XV корпустың 4-ші дивизиясының қолбасшысы ретінде қатысты, бұл сол сарбаздар үшін өкінішті болды. Оның сарбаздары бастапқыда оған реніш білдірді, өйткені "Батыс офицерлері мен сарбаздары Шығыс армиясына қатысты бір түрлі көзқарасқа ие болды", онда Харроу соңғы уақытта қызмет еткен. Жағдайды одан әрі қиындата отырып, "генерал Харроу адамдарды оған бағынуға итермелеу үшін қажетті біліктілікке ие емес еді" және қатаң және ерекше қатал тәртіптік шаралар енгізді. Дегенмен, Харроудың дивизиясы жақсы шайқасты, әсіресе Атланта шайқасында және Эзра Чирк шайқасында. 1864 жылдың қыркүйегіндегі қайта ұйымдастырудан кейін Харроу соғыс аяқталғанға дейін тапсырмасыз қалды. Мүмкін, оның ашулы мінезі мен бұрынғы беделіне байланысты, Оливер О. Говард, Уильям Т. Шерман және Винфилд С. Хэнкок сияқты бірқатар жоғары дәрежелі генералдар оны қабылдаудан бас тартты. Кейінірек оның бір бағыныштысы: "ол әскери білімге ие болса да, Атланта науқаны кезінде оның бар екенін көрсетпеді", - деді. Харроу 1865 жылдың сәуірінде армиядан ресми түрде кетті.

Соғыстан кейінгі мансап

Харроу Вернон тауына оралып, заңгерлік тәжірибасын жаңадан бастады. Ол сонымен қатар жергілікті саяси өмірге белсенді қатысты. 1872 жылы Харроу Индиана штатының Нью-Олбани қаласынан тыс жерде пойыздың құлауынан қаза тапты. Ол Джефферсонвилл қаласына барып, президенттікке үміткер Хорас Грилиді қолдау үшін сөз сөйлеуді жоспарлаған болатын. Харроу Индиана штатының Вернон тауындағы Беллфонтейн зиратына жерленген.