Америкалық генерал Уильям Харроудың өмірі мен әскери жолы
William Harrow
Уильям Харроу: Американ генерал, Азамат соғысындағы өмірі мен қызметі. Кентуккиде туған, заңгерлік қызметтен армияға өтіп, Авраам Линкольнмен байланысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық генерал Уильям Харроу (14 қараша 1822 – 27 қыркүйек 1872) – американдық заңгер және Азамат соғысында Одақ әскерінің генералы болған әскери қызметкер.
American general
William Harrow (November 14, 1822 – September 27, 1872) was an American lawyer and soldier who served as a Union general in the American Civil War.
Ерте өмір және мансап
Харроу Америка Құрама Штаттарының Кентукки штатындағы Винчестер қаласында дүниеге келді және жалпы білім беретін мектептерде оқыды. Ол құқық білімін оқып, Иллинойс штатының Лоуренсвилл қаласында адвокаттық емтиханды тапсырды, сонда өзінің практикасын ашты. Сегізінші сот округінің адвокаты ретінде, ол Винсенске (Индиана штаты) көшіп барғанға дейін бірнеше жыл бойы Авраам Линкольнмен тығыз байланыста болды. 1850 жылдардың аяғында Харроу тағы көшіп, өзінің практикасын Индиана штатының Маунт-Вернон қаласына орналастырды. Харроу Маунт-Вернонның ерте мекендеген отбасынан шыққан Джульетт Джеймске үйленді. Оның әкесі, Енох Р. Джеймс, көп жыл бойы Индиана штатының Пози округіндегі жалғыз жеке банкке иелік етті және сол округтегі ең бай адамдардың бірі болды. Харроулардың Эстер есімді қызы болды. Харроудың құқық практикасы гүлденді және ол өзінің қауымдастығында беделді адамға айналды. Ол "Кнокс округінің Жеңісшілері" деп аталған жергілікті милиция ротасының капитаны болып сайланды, бұл әлеуметтік топ көбінесе рәсімдік сипатта болды.
Harrow was born in Winchester, Kentucky, United States of America, and was educated in the common schools. He studied law and passed his bar exam in Lawrenceville, Illinois, where he established a practice. As an attorney on the Eighth Judicial Circuit, he was a frequent associate of Abraham Lincoln for several years before moving to Vincennes, Indiana. In the late 1850s, Harrow moved again, relocating his practice to Mount Vernon, Indiana. Harrow married Juliette James, of a pioneer family of Mount Vernon. Her father, Enoch R. James, owned the only private bank in Posey County, Indiana, for a number of years and was one of the wealthiest men in that county. The Harrows had a daughter, Esther. Harrow's law practice prospered and he became influential in his community. He was selected as the captain of a local militia company known as the "Knox County Invincibles," a social group that was mostly ceremonial.
Азаматтық соғыс
Азамат соғысы басталғанда Индиана ұқсас жасақтарды ұйымдастыра бастады және оларды жаңадан келген сарбаздармен толық полктерге біріктірді. 40 жасқа жуып қалған Харроу Одақ армиясына қосылды. Саяси байланыстары арқасында Харроу полковник Нейтан Кимболдың басшылығымен 14-ші Индиана жаяу әскерінің майоры болып тағайындалды. 1861 жылдың соңында ол Батыс Вирджинияда Чит-Маунтин және Гринбриер өзені шайқастарында қызмет етті, содан кейін 14-ші полк подполковнигі ретінде Аңғар науқаны кезінде Стоунволл Джексон әскерлеріне қарсы бірнеше шайқастарға қатысты. Кернстаун шайқасында 54 адамын жоғалтқаннан кейін Харроу полковник болып көтерілді. 1862 жылдың шілдесінде Харроу Кернстаунда мас болды деген айыптамадан кейін армиядан уақытша кетті, бірақ келесі айда қайтадан қолбасшылыққа қайта орналастырылды. Антиетамдағы Потомак армиясында Харроу полкі Суға батқан жол бойындағы жау позицияларына шабуыл жасады, нәтижесінде оның жартылай сарбазы қаза тапты. Бригададағы ең жоғары дәрежелі полковник ретінде Харроу кейін бригада командирі болып тағайындалды және Фредериксбург науқанына жетекшілік етті. 1862 жылдың қазан айында Кимболл президент Линкольнге хат жолдап, Харроуды бригадалық генерал етіп тағайындауды сұрады. Линкольн 16 қазанда хатқа қол қойып, оны Соғыс министрлігіне жіберді. Бірақ, ешқандай шара қабылданбады және Харроу қыс бойы полковник шенінде қалды. 1863 жылдың сәуірінде Харроу бригадалық генерал болып тағайындалды және Геттисбург науқаны кезінде 2-ші дивизияның 1-ші бригадасын басқарды. 2 шілдеде Геттисбург шайқасында оның бригадасының бөлімдері генерал-майор Ричард Х. Андерсонның Одақ желісіне жасаған шабуылына қарсы тұрды. Ең бастысы, 1-ші Миннесота ерікті жаяу әскері Федералдық желінің нашар қорғалған бөлігіне жасалған Конфедерация шабуылын тоқтатуда ерекше көзге түсті. Харроу бригадалық бөлімде дивизия командирінің міндетін атқарды, ал генерал Джон Гиббон күнінің соңында корпусты басқарды. Сол кезде генерал-майор Винфилд С. Хэнкок армияның сол жақ қанатын басқарды. 3 шілдедегі қақтығыстар кезінде Симетери Ридждегі Одақ желісінің бір бөлігін қорғап, Харроудың сарбаздары Пикеттің шабуылының бір бөлігін тойтарды. Гиббонның жараланғаннан кейін Харроу тағы да 2-ші дивизияның қолбасшысы болды. Дивизия 3773 сарбаздан 1600-ден астам құрбандық берді, Харроудың айтуынша, шайқас "теңдесіз ашумен" өтті. Харроудың сарбаздары олардың алдында Конфедерацияның төрт туын басып алды. Оның бригадасы 768-ге жуық сарбазды жоғалтты (Харроу 722 жоғалғанды хабарлады). Бірақ Харроудың жоғары лауазымдағы офицерлермен ынтымақтасып жұмыс істеуге және сарбаздарды басқару мен шабыттандыру қабілетіне, сондай-ақ оның арақ ішуіне қатысты мәселелер туындады. Геттисбург туралы ресми есебінде Джон Гиббон Харроудың жоғары тұрған офицері, өзінің басқа екі дивизия командирін ашық мақтады, бірақ Харроуды танылуға лайық офицерлер тізімінде атаған жоқ. Одан кейін Харроу қолбасшылықтан босатылды және ешқашан Потомак армиясында қызмет етпеді, бірақ көп ұзамай президент Авраам Линкольн оны далалық қолбасшылыққа қайта орналастырды. Харроу Батыс театрына қайта тағайындалды, онда ол Атланта науқанына XV корпустың 4-ші дивизиясының қолбасшысы ретінде қатысты, бұл сол сарбаздар үшін өкінішті болды. Оның сарбаздары бастапқыда оған реніш білдірді, өйткені "Батыс офицерлері мен сарбаздары Шығыс армиясына қатысты бір түрлі көзқарасқа ие болды", онда Харроу соңғы уақытта қызмет еткен. Жағдайды одан әрі қиындата отырып, "генерал Харроу адамдарды оған бағынуға итермелеу үшін қажетті біліктілікке ие емес еді" және қатаң және ерекше қатал тәртіптік шаралар енгізді. Дегенмен, Харроудың дивизиясы жақсы шайқасты, әсіресе Атланта шайқасында және Эзра Чирк шайқасында. 1864 жылдың қыркүйегіндегі қайта ұйымдастырудан кейін Харроу соғыс аяқталғанға дейін тапсырмасыз қалды. Мүмкін, оның ашулы мінезі мен бұрынғы беделіне байланысты, Оливер О. Говард, Уильям Т. Шерман және Винфилд С. Хэнкок сияқты бірқатар жоғары дәрежелі генералдар оны қабылдаудан бас тартты. Кейінірек оның бір бағыныштысы: "ол әскери білімге ие болса да, Атланта науқаны кезінде оның бар екенін көрсетпеді", - деді. Харроу 1865 жылдың сәуірінде армиядан ресми түрде кетті.
When the Civil War erupted, Indiana began organizing similar militia groups and integrating them with companies of new recruits into full regiments. Despite his age (approaching 40), Harrow enlisted in the Union Army. Through his political connections, Harrow was named as major of the 14th Indiana Infantry, serving under the command of Col. Nathan Kimball. He served in what became West Virginia at the battles of Cheat Mountain and Greenbrier River in late 1861, then participated in several fights against troops of Stonewall Jackson during the Valley Campaign as lieutenant colonel of the 14th. Following the Battle of Kernstown, where Harrow lost 54 men in action, he was promoted to full colonel. Harrow briefly resigned from the army in July 1862 after being accused of drunkenness at Kernstown, but was reinstated to command the next month. Serving in the Army of the Potomac at Antietam, Harrow's regiment attacked enemy positions along the Sunken Road, where half his men became casualties. As senior colonel in his brigade, Harrow later became its commander and led it through the Fredericksburg Campaign. In October 1862, Kimball had sent a letter to President Lincoln personally requesting that Harrow be promoted to brigadier general. Lincoln signed the letter on October 16 and forwarded it to the War Department. However, no action was taken and Harrow remained a colonel through the balance of the winter. In April 1863, Harrow was finally promoted to brigadier general and led the 1st Brigade, 2nd Division, II Corps, during the Gettysburg Campaign. On July 2 at the Battle of Gettysburg elements of his brigade were engaged against the attack of Maj. Gen. Richard H. Anderson on the Union lines. Most notably the 1st Minnesota Volunteer Infantry distinguished itself in stalling a Confederate attack on an under defended part of the Federal line. Harrow served as acting division commander while Brig. Gen. John Gibbon led the corps late in the day. Maj. Gen. Winfield S. Hancock at that time was in charge of the left flank of the army. Defending a portion of the Union line on Cemetery Ridge during the climatic fighting on July 3, Harrow's men helped repel a part of Pickett's Charge. With the wounding of Gibbon, Harrow was elevated once more to command of the 2nd Division. The division had suffered over 1,600 casualties out of 3,773 men in a contest that Harrow reported had raged with "unparalleled ferocity." Harrow's men captured four Confederate battle flags in their front. His own brigade suffered as many as 768 casualties. (Harrow reported 722 losses.) However, nagging questions persisted about Harrow's ability to work cooperatively with his superiors and his abilities to lead and inspire soldiers, as well as about his sobriety. In his official report on Gettysburg, John Gibbon, Harrow's superior, openly praised his other two division commanders, but, notably, did not mention Harrow in his litany of officers deserving recognition. Soon afterward, Harrow was relieved of command and never again served in the Army of the Potomac, but he was soon reinstated in field command by his old friend, President Abraham Lincoln. Harrow was reassigned to the Western Theater, where he participated in the Atlanta Campaign in command of the 4th Division of the XV Corps, a change regretted by those soldiers. His men initially resented him, as "Western officers and soldiers held a sort of prejudice against the Eastern army," in which Harrow had most recently served. Compounding the problem, "General Harrow was far from possessing the necessary qualifications to induce men to obey him " and instituted a series of strict and unusually harsh disciplinary measures. Nonetheless, Harrow's command fought well, especially at the Battle of Atlanta and the Battle of Ezra Church. After a reorganization in September 1864, Harrow was left without an assignment for the duration of the war. Perhaps due to his ill temper and past reputation, a number of high ranking generals, including Oliver O. Howard, William T. Sherman, and Winfield S. Hancock, refused to accept him. One of his subordinates later remarked, " while he may have possessed military knowledge, he never gave evidence of its possession during the Atlanta campaign " Harrow formally resigned from the army in April 1865.
Соғыстан кейінгі мансап
Харроу Вернон тауына оралып, заңгерлік тәжірибасын жаңадан бастады. Ол сонымен қатар жергілікті саяси өмірге белсенді қатысты. 1872 жылы Харроу Индиана штатының Нью-Олбани қаласынан тыс жерде пойыздың құлауынан қаза тапты. Ол Джефферсонвилл қаласына барып, президенттікке үміткер Хорас Грилиді қолдау үшін сөз сөйлеуді жоспарлаған болатын. Харроу Индиана штатының Вернон тауындағы Беллфонтейн зиратына жерленген.
Harrow returned to Mount Vernon and resumed his law practice. He also became active in local politics. In 1872 Harrow died in a train derailment accident at New Albany, Indiana. He was en route to Jeffersonville, where he had planned to make a speech supporting presidential candidate Horace Greeley. Harrow is buried in Bellfontaine Cemetery, Mount Vernon, Indiana.