Paul Boffa

Кіріспе

Мальталық саясаткер (1890-1962) Пол Боффа (30 маусым 1890 - 6 шілде 1962) - Мальталық саясаткер және дәрігер. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін британдық отаршылдық билік өз билігін қалпына келтіргеннен кейін премьер-министр қызметін атқарды.

Өмір

1890 жылы 30 маусымда Витториозада туған Пол Боффа Лицейде және Мальта университетінде білім алған, 1912 жылы медицина докторы дәрежесін алған. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Мальтада, Салоникада және ауруханалық кемелерде Корольдік медициналық корпуста қызмет етті. Соғыстан кейін Паола қаласында жеке практикасын бастады. 1921 жылы ол Генуэфффе Сесиге үйленді және екі ұл мен екі қызға ие болды: Сальвино (a. k. a. Vivi), Хилда, Джозеф (a. k. a. Profs), Кармелина (a. k. a. Melina). Ол Паоладағы үйінде қайтыс болды және Тарксиендегі Барлық жандар зиратында жерленді. Бұрынғы Король Георгий V (KGV) ауруханасы 1-ші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан сауда флотының ер адамдарына арналған мемориал 1976 жылы Сэр Пол Боффа ауруханасы деп қайта аталды.

Саясат

Пол Боффа 1921 жылы Мальтаға өзін-өзі басқару құқығы берілген кезде саясатқа кірісті және 1923 жылы Еңбек партиясына қосылды. Ол 1924, 1927 және 1932 жылдары Амери Милнер конституциясы бойынша Заңнамалық Ассамблеяға қайтарылды және 1927 жылы Еңбек партиясының көшбасшысы болып сайланды. Еңбек және Конституциялық партиялар 1927 жылғы сайлау үшін сайлау келісімін ("Компакт" деп аталады) жасады. Осыған байланысты Конституциялық партия лейбористердің қолдауымен үкімет құра алды, дегенмен бұл сөздің нағыз мағынасында коалиция емес, өйткені лейбористер министрлік портфельдерді алудан бас тартты. 1932 жылы Боффа 1933 жылы таратылғанға дейін Заңнамалық жиналысқа сайланған жалғыз Еңбек партиясының кандидаты болды. Ол 1936 жылдан 1939 жылға дейін Атқарушы кеңестің мүшесі болып тағайындалды және 1939 жылы Үкімет кеңесінің жалғыз Еңбек өкілі ретінде сайланды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Боффа округтік комиссар және АРП медициналық офицері ретінде Котонера, Паола, Тарксиен және Лука аудандарында қызмет етті. 1941 жылы OBE орденін алды. 1945 жылғы сайлауда Боффа қайтадан Еңбек партиясының мүддесі үшін сайланды. 1947 жылы қарашада саяси мансабының шыңына жетіп, 24 лейборист мүшелері бар көпшілік үкіметке басшылық жасаған алғашқы лейборист премьер-министр болды. 1949 жылы Еңбек партиясының Ұлыбританияға қаржылық көмек туралы ультиматумнан кейін Еңбек партиясы бөлінді; бірақ Боффа премьер-министр болып қалды. Кейіннен ол Мальта жұмысшы партиясын (MWP) құрып, оған басшылық етті. МВП 1950 жылғы сайлауда жеңіліске ұшырады. Боффа 1951 жылы және 1953 жылы заң шығарушы органға қайта сайланды. Ол премьер-министр лауазымына қайтадан ие болмағанымен, Джорджио Борж Оливье бастаған Ұлттық партиямен коалициялық үкіметке қосылды. Бұл кабинетте Боффа денсаулық сақтау және әлеуметтік қызметтер портфелін қабылдады. МВП 1955 жылғы сайлауға қатыспады және сол жылы ол денсаулық жағдайына байланысты парламенттен кетті. Дегенмен ол саясатқа қызығушылық танытты және Христиандық жұмысшылар партиясының құрметті президенті болып тағайындалды. Боффа 1956 жылы Жаңа жыл құрметіне ие болды. Сондай-ақ, 1914-18 жұлдызымен, Жалпы қызмет медалімен, Жеңіс медалімен, Тажылық медалімен және Қорғаныс медалімен марапатталған. Боффа мальтия тілінің сот органдарында мойындалуына, міндетті бастауыш білім мен қарт зейнетақыны енгізуге, сондай-ақ әйелдерге дауыс беру құқығын беруге ықпал етті.

Paul Boffa entered politics when Malta was granted self government in 1921 and joined the Labour Party in 1923. He was returned to Legislative Assembly under the Amery Milner Constitution in 1924, 1927 and 1932 and elected Leader of the Labour Party in 1927. The Labour and the Constitutional Parties formed an electoral agreement (known as the "Compact") for the 1927 elections. Thanks to this the Constitutional Party was able to form a government with the support of Labour although this was not a coalition in the true sense of the word as Labour refused to assume any ministerial portfolios. In 1932 Boffa was the only Labour Party candidate elected to the Legislative Assembly until it was dissolved in 1933. He was nominated as a member of the Executive Council from 1936 to 1939 and was elected, again as the sole Labour representative, to the Council of Government in 1939. During the World War II, Boffa served with distinction as district Commissioner and ARP Medical Officer in the Cottonera, Paola, Tarxien and Luqa areas. He was awarded the OBE in 1941. In the 1945 elections, Boffa was again elected in the Labour Party's interests. He reached the peak of his political career in November 1947, when he became the first Labour Prime Minister leading a majority government of 24 Labour members. In 1949, following the Labour Party's ultimatum to Britain concerning financial help, the Labour Party split up; but Boffa continued as prime minister. He later founded and led the Malta Workers' Party (MWP). The MWP lost the 1950 Elections. Boffa was re elected to the legislature in 1951 and again in 1953. Though he never again held the Prime Minister's office, he joined a coalition government with the Nationalist Party led by Giorgio Borġ Olivier. In this cabinet, Boffa assumed the portfolio of Health and Social Services. The MWP did not contest the 1955 elections and in that year, he resigned from parliament for health reasons. He nonetheless retained an interest in politics, and was nominated Honorary President of the Christian Workers' Party (CWP). Boffa was created a Knight Bachelor in the 1956 New Year's Honours List in recognition of distinguished public services. He was also awarded the 1914 18 Star, the General Service Medal, the Victory Medal, the Coronation Medal and the Defence Medal. Boffa was instrumental in obtaining recognition of the Maltese language in the law courts and the introduction of compulsory primary education and old age pensions as well as the granting of the vote to women.