Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс әншісі (1942–1969)
German singer (1942–1969)
Дорис Нефедов (туған кезде Трейц, 19 мамыр 1942 – 31 шілде 1969), көбінесе Александра сахналық атымен танымал, неміс әншісі болған.
Doris Nefedov (née Treitz, May 19, 1942 – July 31, 1969), better known by her stage name Alexandra, was a German singer.
Өмірбаян
Дорис Трейтц Мемелландтың Хайдекруг қаласында (қазіргі Шилуте, Литва) дүниеге келген. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін немістердің қашуы мен қуылғанына байланысты, оның анасы оны және оның екі үлкен әпкесін батысқа әкелуге мәжбүр болды. Әкесі қыздарының кеңседе жұмыс істегенін қаласа, анасы өнерге деген құштарлығын, шет тілдеріне деген қызығушылығын қолдады. 17 жасында ол Кильдегі мектепті тастап, Гамбургте сән дизайнері және актриса болды. 19 жасында Дорис Трейтц Гамбургтің Ротенбургсорт ауданында кішкентай арзан пәтерде анасымен бірге тұрып, Германияның "Мисс Германия" байқауына қатысып, көпшіліктің назарында болуды ұнататын. Жалға төлеу үшін олар 49 жастағы, АҚШ-қа көшіп бара жатқан Николай Нефедов деген ресейлікке бөлмені жалға беруі керек болды. Дорис ғашық болып, олар үйленді. 20 жасында Александр ("Саша") ұлы дүниеге келгеннен кейін, жұп ажырасып, Нефедов Америкаға жалғыз кетті. Ол өзінің заңды аты Дорис Нефедов мансабы үшін пайдалы деп санамағандықтан, ол оның орнына Александраны ұлының атымен таңдады. Әнші Сальваторе Адамоның концерті алдында көпшілік басқа да жаңа талантты әйелдерді қуантып, Александра оларды өзінің меланхоликалық стилімен жеңіп алды. Ханс Р. Бейерлейн, Удо Юргенстің белгілі неміс музыкалық менеджері, оның менеджері, досы және сүйіктісі болды. Александраның алғашқы хит-синглі "Zigeunerjunge" ("Цыган бала") 1967 жылы жарық көрді, ол оның алғашқы табысты тұңғыш альбомы Premiere mit Alexandra ("Александрамен премьера") альбомынан алынған. Ол екінші альбомындағы жолдардың жартысын жазды – Александра, ол музыка сыншыларынан әртүрлі пікірлер алды, продюсер Фред Вейрихтің айтуынша, әндер "өз уақытынан озып кетті". Өкінішке қарай, оның лейблі LP-ді жарнамалау үшін сингл шығарудан бас тартты. Альбомдағы "Mein Freund, der Baum" ("Дұстарым, ағаш") трагы оның өлімінен кейін ғана классикалық туындыға айналды. Александра өзі жазбаған "Sehnsucht" ("Сағыныш") әнін орындауға мәжбүр болды және оны қайтадан орындамауға ант берді. Алайда, бұл ән оның ең жоғары хит-парадындағы сингліне айналды, ол неміс хит-парадында 12-орынға жетті. Кейін тағы да бірнеше сингл шығарылды, соның ішінде "Illusionen" ("Иллюзиялар"), "Schwarze Balalaika" ("Қара балалайка") және "Erstes Morgenrot" ("Бірінші қызыл күншығыс"). Соңғысы ол өлерінен үш апта бұрын ғана жарық көрді. Халықаралық карьерасында ол неміс тілінен басқа француз, ағылшын, орыс және еврей тілдерінде де ән шырқады. 1968 жылы Рио-де-Жанейрода өнер көрсетіп, демалыс өткізді, сонда жаңа сүйіктісімен танысты. 1969 жылдың көктемінде ол ең үздік жаңа келуші үшін "Алтын Еуропа" сыйлығын алды. Көп ұзамай ол карьерасының стрессіне байланысты Давоста демалуға мәжбүр болды, ол Мюнхенге көшіп кеткеннен кейін қайта басталды. Ол Пьер Лафайрмен танысты, олар үйленуге ниеттенді, бірақ оның әпкелері бұған келіспей, алаяқтықтан күдіктенді. Олар ажырасып кетті. Телефон арқылы қоңырау шалып, ұлын ұрлап кетеді деп қорқып, ұлы мен анасының пайдасына өсиет жазып, ұлымен бірге бір бөлмеде ұйықтады.
Doris Treitz was born in Heydekrug, Memelland (today: Šilutė, Lithuania). Due to the flight and expulsion of Germans during and after WWII, her mother had to take her and her two elder sisters to the West. While the father wanted his daughters to aim for office jobs, the mother supported artistic aspirations, and the interest in foreign languages. At age 17, she left school in Kiel to become a fashion designer and actor in Hamburg, studying at Margot Höpfner Schauspielschule, working in several jobs to earn the money. At age 19, Doris Treitz took part in the Miss Germany pageant, enjoying being in the spotlight while still living with her mother in a small cheap apartment in Hamburg's Rothenburgsort. In order to pay the rent, they had to lease a room to a Russian, Nikolai Nefedov, who was 49 years old and en route to emigration into the US. Doris fell in love, they married. After their boy Alexander ("Sascha") was born when she was 20, the couple got a divorce and Nefedov went to America alone. As she did not consider her legal name Doris Nefedov as helpful to a career, she chose Alexandra instead, after her son. Before a concert of singer Salvatore Adamo, the crowd booed other new female talents away, until Alexandra won them over with her rather melancholic style. Hans R. Beierlein, the well known German music manager of Udo Jürgens, became her manager, friend and lover. Alexandra's first hit single, Zigeunerjunge ("Gypsy boy"), was released in 1967, taken from her first successful debut longplay album Premiere mit Alexandra ("Premiere with Alexandra"). She wrote the half of the tracks released on her second album Alexandra, which had mixed receptions from music critics, according to producer Fred Weyrich because the songs "were ahead of their time". Regrettably her record label refused the release of a single to promote the LP. The album track Mein Freund, der Baum ("My friend, the tree") only became a classic after her death. Alexandra was forced to record Sehnsucht ("Yearning"), a song not written by herself, and vowed not to sing it again. Ironically it became her highest charting single reaching number 12 in the German charts. More single releases followed, including Illusionen ("Illusions"), Schwarze Balalaika ("Black balalaika") and Erstes Morgenrot ("First red sunrise"). The latter was released just three weeks before her death. In her international career, she performed songs in several other languages besides German as well, including French, English, Russian and Hebrew. In 1968, she performed in Rio de Janeiro, and spent a holiday there, meeting a new lover. In spring of 1969, she was awarded the Golden Europa award for best newcomer. Soon, she had to take a time out in Davos due to the stress of her career which soon resumed after a move to Munich. She met Pierre Lafaire, and they intended to marry even though her sisters disagreed, suspecting fraud. They split up. Following phone calls, she slept in the same room with her son fearing that her son might get abducted, and wrote her last will in favour of her son and mother.
Өлім
1969 жылдың 31 шілдесінде Александра өзінің дискілеу компаниясымен келіссөздер жүргізу үшін Гамбургке барды. Ол пойызбен, көлік тасымалдау арқылы сапарлады. Сол күні, Сильт аралындағы демалысына бара жатқан Александра жаңадан сатып алған Mercedes Benz 220 SE Coupé машинасын ұлы Александр және анасымен бірге айдады. Жолда ол машинаны жөндеуге жіберді. Жөндеу шеберханасынан шыққаннан кейін, машина түсініксіз жағдайда жол қиылысында тоқтамай, Теллингштедт қаласының жанында жүк көлігімен соқтығысты. Александра сол жерде қаза тапты, ал Александр жеңіл жарақаттармен құтылды. Александра қайтыс болғанда 27 жаста еді. Оның музыкант болуы және қайтыс болған кездегі жасы оны "27 клубының" мүшесі етеді. Кейіннен Александраның анасы ауруханада көз жұмды. Автокөлікте техникалық бұзылу болған болуы мүмкін. 3000 адам қатысқан Александраның жерлеуі Мюнхендегі Вестфридхоф бейіште болды: оның қабір тасында тек "Александра" деп жазылған. 1999 жылы кинорежиссер Марк Бетчер оның өмірбаянын жариялады; Бетчер Александраның өліміне байланысты жағдайларды зерттеу кезінде бірнеше анонимді қорқыту алды және 2004 жылы оның өліміне байланысты жаңа тергеуді талап ететінін мәлімдеді, өйткені бұрынғы Штази құжаттары оның сүйіктісі Пьер Лафайрдің Данияда американдық құпия агенті болғанын және алғашқы тергеу нәтижелеріне қайшы келетін куәліктерді көрсетті.
On July 31, 1969, Alexandra traveled to Hamburg to negotiate with her record company. She took a car shuttle train. The same day, on her way to a holiday on Sylt, Alexandra drove her recently acquired Mercedes Benz 220 SE Coupé with her son, Alexander, and her mother. On the way, she had the car checked in a workshop. Leaving the shop, the car failed to stop at an intersection, colliding with a truck near the town of Tellingstedt, Holstein, under unexplained circumstances. Alexandra was killed instantly, while Alexander survived with minor injuries. Alexandra was just 27 years old when she died. The fact she was a musician combined with her age at the time of her death means she is a member of the 27 Club. Alexandra's mother died later in the hospital. The car may have had mechanical issues. With 3,000 people attending, Alexandra was buried at the Westfriedhof in Munich: her tombstone is simply labelled "Alexandra". A biography was published in 1999 by movie director Marc Boettcher; Boettcher received several anonymous threats while researching the circumstances of Alexandra's death, and announced that he would push for a new investigation of the circumstances of her death in 2004 after further research, citing former Stasi documents that revealed that her lover Pierre Lafaire had been an American secret agent in Denmark as well as testimonies contradicting the documented results of the original investigation.