Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс сәулетшісі және суретшісі (1767–1845)
German architect and painter (1767–1845)
Николаус Фридрих фон Турет
Nikolaus Friedrich von Thouret
Николаус Фридрих фон Турет (2 маусым 1767 жылы Людвигсбургте туған; 17 қаңтар 1845 жылы Штутгартта қайтыс болған) – неміс сәулетшісі және дизайнер.
Nikolaus Friedrich von Thouret (born Ludwigsburg, 2 June 1767; died Stuttgart, 17 January 1845) was a German architect and designer.
Өмір және жұмыс
1778 жылдан 1788 жылға дейін ол Штутгарттағы Жоғары Карл мектебінде білім алды, онда суретші мамандығын меңгерді. Содан кейін Париждегі Әдемі өнер академиясында (1789–1790) оқыды және Римде сәулет өнерін зерттеді (1791–1797). Штутгартқа оралғаннан кейін Вюртемберг сарайында дизайнер-суретші және декоративті суретші болып жұмыс істеді. Оның алғашқы сәулеттік жобасы – Готикалық жаңғыру стиліндегі Хоэнхайм шіркеуі (1797; 1803 жылы Монепоста, Людвигсбургте қайта тұрғызылды; 1940 жылдан бері қираған). 1797 жылы Штутгартта танысқан Гетенің көмегімен Туретке Веймар сарайының интерьерін безендіру және сондағы сарай театрын жаңарту (1798–1800) тапсырылды. Штутгартқа оралғаннан кейін 1799 жылы Фридрих II-нің (1754–1816) сарай архитекторы болып тағайындалды. Ол Штутгарт және Людвигсбургте, герцогтардың ресми резиденцияларында неоклассикалық стильде көптеген құрылыс жобаларын жүзеге асырды; бұл жобалар Вюртембергтің 1806 жылы патшалық мәртебесіне көтерілуінен кейін қажеттілік тудырған мәртебелі ғимараттарға деген сұранысты ескерді, герцог оның алғашқы патшасы болды. Патшалық сарайларды жаңартумен, саябақ жиһаздарын және уақытша фестиваль құрылыстарын жобалаумен қатар, Туретке бірнеше театр жобалары тапсырылды, сондай-ақ ол сарайлардың ішкі безендіруі үшін жиһаз эскиздерін жасады. Сарайдағы жұмысынан басқа, Турет көптеген жеке ғимараттарды жобалады, әсіресе Штутгартта (мысалы, Эрбе үйі, Кенигштрассе, 1806; Коль үйі, Фридрихштрассе, 1817). 1816 жылы король қайтыс болғаннан кейін, 1817 жылы Туре сарай архитекторы лауазымынан босатылды. Ол сәулет профессоры болып тағайындалды, бірақ кәсіби академияны құру жоспарының кешігуі оның сәулетті оқытудағы әлеуетін толыққанды дамытуға мүмкіндік бермеді. Оның орнына, ол дизайн тапсырыстарын ала берді және 1830 жылдарға дейін Штутгартта жүзеге асырылған көптеген маңызды сәулеттік жобаларға қатысты (мысалы, Катаринен госпиталі, 1827; Хофтеатр, 1833). Туретке тиесілі сақталған туындылардың арасында Веймар сарайының (1789 жылдан бастау алған) және Людвигсбург сарайының (1805 жылдан бастау алған) интерьерлері, Людвигсбург сарайындағы театр (1812), Бад Каннштаттағы жиналыстар залы мен сорғы бөлмесі (1825 жылдан бастау алған) және Вилдбадтағы Эберхард моншалары (1838 жылдан бастау алған) бар.
From 1778 to 1788 he was educated at the Hohe Karlsschule in Stuttgart where he trained as a painter. He then attended the Académie des Beaux Arts (1789–1790) in Paris and studied architecture in Rome (1791–1797). After returning to Stuttgart, he worked for the court in Württemberg as a designer draughtsman and decorative painter. An early architectural project was the Gothic Revival church of Hohenheim (1797; re erected 1803 at Monrepos, Ludwigsburg; ruin since the 1940s. With the assistance of Goethe, whom he met in Stuttgart in 1797, Thouret was commissioned to design the décor of the Schloss in Weimar and to renovate the court theatre there (1798–1800). On his return to Stuttgart, Thouret was appointed court architect to Frederick II, Duke of Württemberg (1754–1816), in 1799. He undertook numerous building projects, nearly all in the Neo classical style, in Stuttgart and Ludwigsburg where the dukes had their official residences; these schemes took account of the increasing need for prestigious buildings in Württemberg, following its elevation in 1806 to the Status of a kingdom, with the Duke becoming its first king. As well as renovations to the royal palaces, designs for park furniture and ephemeral festival constructions, several theatre projects were entrusted to Thouret, and he also produced furniture designs for the interior decoration of the palaces. In addition to his work for the Court, Thouret designed many private buildings, especially in Stuttgart (e. g., Wohnhaus Erbe, Königstrasse, 1806; Wohnhaus Kohl, Friedrichstrasse, 1817). After the death of the King in 1816, Thouret was dismissed in 1817 from his post as court architect. He was appointed Professor of architecture, but because of delays in the proposed establishment of a professional academy his potential as a teacher of architecture was never developed. Instead, he continued to be given design commissions and was involved in almost all the foremost architectural projects undertaken in Stuttgart to the 1830s (e. g., Katharinenhospital, 1827; Hoftheater, 1833). Among the few Works by Thouret that have been preserved are his schemes for the interior decoration of Weimar Palace (begun 1789) and Ludwigsburg Palace (begun 1805), the theatre (1812) at Ludwigsburg Palace, the assembly hall and pump room (begun 1825) in Bad Cannstatt and the Eberhard baths (begun 1838) in Wildbad.