Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс-британдық тарихшы (1902–1983)
German British historian (1902–1983)
Сэр Николаус Бернхард Леон Певснер (30 қаңтар 1902 – 18 тамыз 1983) – неміс-британдық өнер және сәулет тарихшысы, ең белгілісі – 46 томдық "Англия ғимараттары" (1951–1974) атты облыстар бойынша салалық нұсқаулықтар сериясымен танылған.
Sir Nikolaus Bernhard Leon Pevsner (30 January 1902 – 18 August 1983) was a German British art historian and architectural historian best known for his monumental 46 volume series of county by county guides, The Buildings of England (1951–74).
Өмір
Николаус Певснер Саксониядағы Лейпцигте Анна мен оның күйеуі Хьюго Певснердің ұлы ретінде дүниеге келді, ол орыс еврейі, тері саудагері еді. Ол Лейпцигтегі Сент-Томас мектебінде оқыды, содан кейін Мюнхен, Берлин және Франкфурт-на-Майндағы бірнеше университеттерде білім алды. 1924 жылы Лейпциг университетінде Лейпцигтің барокко архитектурасы тақырыбындағы диссертациясын қорғап, доктор ғылымын алды. 1923 жылы ол Лейпцигтегі белгілі заңгер Альфред Курльбаумның қызы Карола ("Лола") Курльбаумға үйленді. 1924-1928 жылдары Дрезден галереясында көмекші сақтаушы болып жұмыс істеді. Өмірінің басында яһуди дінінен лютеран дініне ауысты. Осы кезеңде ол 1925 жылғы Париж көрмесінде Ле Корбюзьенің «Павильон де л’Эспри Нуво» жұмысын көргеннен кейін неміс модернистік архитектурасының басымдығын орнатуға қызығушылық танытты. 1928 жылы ол итальян барокко сурет салу туралы мақаласын «Handbuch der Kunstwissenschaft» көп томдық сериясына енгізді, бұл серия еуропалық өнер тарихына шолу ұсынады. 1929-1933 жылдары Геттинген университетінде ағылшын өнері мен сәулетінен арнайы курс оқытты. Биографтар Стивен Геймс пен Сюзи Харристің сөзіне сәйкес, Певснер Гитлер режимінің алғашқы кезеңіндегі экономикалық және мәдени саясатын жақсы қабылдады. Алайда, нацистік нәсілдік заңдарға байланысты ол 1933 жылы Геттингендегі лекцияларын оқудан бас тартуға мәжбүр болды. Алғашқы ниеті Италияға көшіп бару еді, бірақ онда академиялық қызмет таба алмағаннан кейін Певснер 1933 жылы Англияға көшіп, Хэмпстедтегі 2 Wildwood Terrace-те қоныстанды, ал 3-ші үйдің көршісі ақын Джеффри Григсон болды. Певснердің алғашқы қызметі Бірмингем университетінде 18 айлық ғылыми-зерттеу стипендиясы болды, оны Бірмингемдегі достары тапты және Академиялық көмек кеңесінің қаржылық қолдауымен іске асырылды. Өнеркәсіптік процесте дизайнердің рөлін зерттеу нәтижесінде Ұлыбританиядағы дизайн стандарттарына қатысты сынды қамтитын еңбек жарық көрді, ол «Англиядағы өнеркәсіптік өнерге қатысты сауал» (Cambridge University Press, 1937) деген атпен жарияланды. Кейін ол Лондондағы Гордон Расселл жиһаз салондары үшін заманауи тоқыма, шыны және керамика сатып алушысы болып жұмыс істеді. Осы кезде Певснер «Заманауи қозғалыстың ізашарлары: Уильям Морристен Уолтер Гропиусқа дейін» еңбегін аяқтады. «Пионерлер» Гропиус еңбегінің алғашқы екі ғимаратын (екеуі де Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін салынған) 20 ғасыр архитектурасының барлық маңызды мақсаттарын бейнелейді деп ынталы түрде жақтады; алайда, Англияда бұл Англияның халықаралық модернизмге қосқан үлесінің тарихы және Баухаус (Веймар) модернизміне қатысты манифест ретінде қабылданып, бірақ шын мәнінде олай болған жоқ. Бұл кемшілікке қарамастан, кітап қазіргі заманғы дизайн тарихын оқытуда маңызды анықтамалық нүкте болып табылады және Англияда архитектура тарихшысы ретінде Певснердің мансабының негізін қалауға көмектесті. 1936 жылы Faber & Faber баспасында алғаш жарық көргеннен бері бірнеше рет қайта басылып, көптеген тілдерге аударылды. Ағылшын тіліндегі басылымы «Заманауи дизайнның ізашарлары» деп аталады.
Nikolaus Pevsner was born in Leipzig, Saxony, the son of Anna and her husband Hugo Pevsner, a Russian Jewish fur merchant. He attended St. Thomas School, Leipzig, and went on to study at several universities, Munich, Berlin, and Frankfurt am Main, before being awarded a doctorate by Leipzig in 1924 for a thesis on the Baroque architecture of Leipzig. In 1923, he married Carola ("Lola") Kurlbaum, the daughter of distinguished Leipzig lawyer Alfred Kurlbaum. He worked as an assistant keeper at the Dresden Gallery between 1924 and 1928. He converted from Judaism to Lutheranism early in his life. During this period he became interested in establishing the supremacy of German modernist architecture after becoming aware of Le Corbusier's Pavillon de l'Esprit Nouveau at the Paris Exhibition of 1925. In 1928, he contributed the volume on Italian baroque painting to the Handbuch der Kunstwissenschaft, a multi volume series providing an overview of the history of European art. He taught at the University of Göttingen between 1929 and 1933, offering a specialist course on English art and architecture. According to biographers Stephen Games and Susie Harries, Pevsner welcomed many of the economic and cultural policies of the early Hitler regime. However, due to Nazi race laws he was forced to resign his lectureship at Göttingen in 1933. His first intention was to move to Italy, but after failing to find an academic post there, Pevsner moved to England in 1933, settling in Hampstead at 2, Wildwood Terrace, where poet Geoffrey Grigson was his next door neighbour at No. 3. Pevsner's first post was an 18 month research fellowship at the University of Birmingham, found for him by friends in Birmingham and partly funded by the Academic Assistance Council. A study of the role of the designer in the industrial process, the research produced a generally critical account of design standards in Britain which he published as An Enquiry into Industrial Art in England (Cambridge University Press, 1937). He was subsequently employed as a buyer of modern textiles, glass and ceramics for the Gordon Russell furniture showrooms in London. By this time Pevsner had also completed Pioneers of the Modern Movement: from William Morris to Walter Gropius, his influential pre history of what he saw as Walter Gropius' dominance of contemporary design. Pioneers ardently championed Gropius's first two buildings (both pre–First World War) on the grounds that they summed up all the essential goals of 20th century architecture; in England, however, it was widely taken to be the history of England's contribution to international modernism, and a manifesto for Bauhaus (i. e. Weimar) modernism, which it was not. In spite of that, the book remains an important point of reference in the teaching of the history of modern design, and helped lay the foundation of Pevsner's career in England as an architectural historian. Since its first publication by Faber & Faber in 1936, it has gone through several editions and been translated into many languages. The English language edition has also been renamed Pioneers of Modern Design.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Певснер "немістерден де неміс" болды, өйткені ол "Геббельстің "таза", декадент емес неміс өнерін дамытуға" бағытталған ұмтылысын қолдады. Ол нацистер туралы былай деді: "Мен осы қозғалыстың сәтті болуын қалаймын. Гитлершілдіктен де жаман нәрселер бар, балама жоқ – тек хаос ғана". 1933 жылғы қаңтарда Гитлердің канцлер болып тағайындалғаннан кейін Певснердің саяси көзқарастары оның күнделіктері мен хаттарынан алынған бірнеше үзінділерде айқын көрінеді, оларды Сюзи Харрис 2011 жылғы "Николаус Певснер: Өмір" кітабына енгізді. Мысалы, 1933 жылғы қазан айында Доверге келе жатқан кемеде Певснер былай деп жазды: "Екінші класс негізінен арий емес адамдармен толған. Қорқынышты, қорқынышты – менің осында болуымды ойлауға да қорқынышты". Дегенмен, ол нацистік "Қара кітапқа" Гитлер режиміне қарсы адам ретінде енгізілді. 1940 жылы Певснер Ливерпульдегі Хьютон лагеріне "жау шетелдігі" ретінде қамалды. Кейінірек Джеффри Григсон "Еске алулар" (1984) еңбегінде былай деп жазды: "Соңғыда таңертеңгі сағаттарда [оны] алып кетуге екі қатал жүзі бар полиция қызметкері келгенде, мен пижамамды ұстап, оларды жедел ойлап тапқан ең жақсы сыйлықпен – Шекспирдің сонеттерінің әдемі кішкентай, жаңа басылымымен қуып жете алдым". Певснер үш айдан кейін, басқалармен бірге, сол кездегі Ақпарат министрлігінің директоры Франк Пиктің араласуымен босатылды. Ол бомбалардан кейінгі қираған орындарды тазалаумен айналысып, Ақпарат министрлігінің "Die Zeitung" басылымында, Англияда тұратын немістерге арналған антинацистік баспаға сын-пікірлер мен өнер туралы рецензиялар жазды. Ол сондай-ақ "Пингвин" кітаптары үшін "Еуропалық сәулеттің сызбасы" атты "Пеликан" кітапшасын аяқтады, оны интернацияда болғанда дамыта бастаған еді. "Сызба" ақырында жеті басылымға шығып, 16 тілге аударылып, жарты миллионнан астам данасы сатылды. 1942 жылы Певснер екі тұрақты қызметке ие болды. 1936 жылдан бастап ол "Архитектуралық шолуға" үнемі үлес қосып, 1943 жылдан 1945 жылға дейін тұрақты редакторы Дж. М. Ричардс әскери қызметте болғанда оның редакторы қызметін атқарды. "Архитектуралық шолудың" ықпалымен Певснердің қазіргі заманғы сәулетке деген көзқарасы күрделірек және умерендеу болды. "Архитектуралық шолудың" да ықпалымен Викториялық сәулетке деген өмір бойы қызығушылықтың алғашқы белгілері "Питер Ф. Р. Доннер" псевдонимімен жазылған серияда пайда болды: Певснердің "Қазына іздеулері" оқырмандарды Лондонның таңдалған көшелерімен жүргізіп, 19 ғасырдың сәулеттік қазыналарын көрсетті. Ол сондай-ақ журналдың иесі Х. де С. Гастингспен бірге журналдың көркемдік жоспарлау теорияларын дамытуға тығыз қатысты. 1942 жылы Певснер Лондонның Биркбек колледжінде жартылай штатты оқытушы болып тағайындалды; ол 1969 жылы колледжден өнер тарихының алғашқы профессоры ретінде зейнеткерлікке шықты. Ол Кембридж университетінде 30 жылға жуық дәріс оқыды, 1949 жылдан 1955 жылға дейін алты жыл бойы Слейдтің көркем өнер профессоры болды, сондай-ақ 1968 жылы Оксфордта Слейд профессоры болды. Мұның бәрі оның жазушы және редактор ретіндегі мансабымен байланысты болды. Англияға көшіп келгеннен кейін Певснер сәулет тарихын зерттеудің академиялық айналымда мәртебесі төмен екенін және ақпараттың мөлшері, әсіресе белгілі бір ауданның сәулеті туралы білуге ниеттенген саяхатшылар үшін шектеулі екенін анықтады. "Пингвин" кітаптарының негізін қалаушы Аллен Лэйн, ол өзінің "Керегесі" кітаптар сериясын жазды және баспаға шығарды, оны болашақ басылымдар үшін идеялар ұсынуға шақырды. Ол осы кемшілікті жою үшін кең көлемді округтік нұсқаулар сериясын ұсынды.
Pevsner was "more German than the Germans" to the extent that he supported "Goebbels in his drive for 'pure' non decadent German art". He was reported as saying of the Nazis (in 1933): "I want this movement to succeed. There is no alternative but chaos There are things worse than Hitlerism." Pevsner's political leanings following Hitler's appointment as Chancellor in January 1933 are clearly revealed in several extracts from his diaries and letters that Suzie Harries includes in her 2011 book Nikolaus Pevsner: The Life. For example, the following observation is made by Pevsner on the boat to Dover in October 1933: "The second class is almost entirely occupied by non Aryans. Dreadful, dreadful – to think that's where I belong." Nonetheless, he was included in the Nazi Black Book as someone hostile to the Hitler regime. In 1940, Pevsner was taken to the internment camp at Huyton, Liverpool as an enemy alien. Geoffrey Grigson later wrote in his Recollections (1984): "When at last two hard faced Bow Street runners arrived in the early hours of the morning to take [him] I managed, clutching my pyjama trousers, to catch them up with the best parting present I could quickly think of, which was an elegant little edition, a new edition, of Shakespeare's Sonnets." Pevsner was released after three months on the intervention of, among others, Frank Pick, then Director General of the Ministry of Information. He spent some time in the months after the Blitz clearing bomb debris, and wrote reviews and art criticism for the Ministry of Information's Die Zeitung, an anti Nazi publication for Germans living in England. He also completed for Penguin Books the Pelican paperback An Outline of European Architecture, which he had begun to develop while in internment. Outline would eventually go into seven editions, be translated into 16 languages, and sell more than half a million copies. In 1942, Pevsner finally secured two regular positions. From 1936 onwards he had been a frequent contributor to the Architectural Review and from 1943 to 1945 he stood in as its acting editor while the regular editor J. M. Richards was on active service. Under the ARs influence, Pevsner's approach to modern architecture became more complex and more moderate. Early signs of a lifelong interest in Victorian architecture, also influenced by the Architectural Review, appeared in a series written under the pseudonym of "Peter F. R. Donner": Pevsner's "Treasure Hunts" guided readers down selected London streets, pointing out architectural treasures of the 19th century. He was also closely involved with the Reviews proprietor, H. de C. Hastings, in evolving the magazine's theories on picturesque planning. In 1942, Pevsner was also appointed a part time lecturer at Birkbeck College, London; he would eventually retire from the college in 1969 as its first Professor of Art History. He lectured at Cambridge University for almost 30 years, having been Slade Professor of Fine Art there for a record six years from 1949 to 1955, and was also the Slade Professor at Oxford in 1968. Framing all this was his career as a writer and editor. After moving to England, Pevsner had found that the study of architectural history had little status in academic circles, and the amount of information available, especially to travellers wanting to inform themselves about the architecture of a particular district, was limited. Invited by Allen Lane, founder of Penguin Books, for whom he had written his Outline and also edited the King Penguin series, to suggest ideas for future publications, he proposed a series of comprehensive county guides to rectify this shortcoming.
Англияның ғимараттары
"Англияның ғимараттары" сериясы 1945 жылы басталды, ал бірінші том 1951 жылы жарық көрді. Певснер 32 кітапты өзі, ал 10-ын әріптестерімен жазды, ал тағы төртеуін басқа авторлар жазды. Оның қайтысынан кейін серия бойынша жұмыс жалғасты, және ол Ұлыбританияның қалған бөлігін қамтитын "Pevsner Architectural Guides" деген атпен кеңейтілді, қазір Йель университетінің баспасында шығарылуда. 1962 жылы қайта басылымға дайындау үшін "Лондон 1: Лондон және Вестминстер қалалары" томдарын жаңартып, түзетуден кейін Певснер басқа томдарды қайта қарау және кеңейтуді басқаларға тапсырды, бұл Эссекс үшін Энид Радклиффпен басталды (1965). Қайта қарастырылған томдардың газеттік сипаттамалары әдетте Певснердің түпнұсқа мәтіні мен жаңа жазбаны ажыратпайды, бірақ жақында жарық көрген кітаптар кейде қайта қараушы автордың пікірі ерекшеленгенде, ғимарат өзгергенде немесе ескі мәтін уақытқа сай болмағанда оның сөздерін цитата түрінде келтіреді.
Work on the Buildings of England series began in 1945, and the first volume was published in 1951. Pevsner wrote 32 of the books himself and 10 with collaborators, with a further four of the original series written by others. Since his death, work has continued on the series, which has been extended to cover the rest of the United Kingdom, under the title Pevsner Architectural Guides, now published by Yale University Press. After updating and correcting London 1: the Cities of London and Westminster for its reissue in 1962, Pevsner delegated the revision and expansion of further volumes to others, beginning with Enid Radcliffe for Essex (1965). The gazetteer descriptions of revised volumes do not routinely distinguish between Pevsner's original text and any new writing, but more recent books sometimes supply his words in quotation when the revising author's judgement differs, where a building has since been altered, or where the old text is no longer topical.
Соғыстан кейінгі басқа да еңбектер
Англияның ғимараттары сияқты, Певснер «Пеликан» өнер тарихы сериясын (1953 жылы басталған) ұсынды, ол неміс «Көнертану ғылымының нұсқаулығы» үлгісіндегі көп томдық зерттеуді ұсынды. Көптеген жеке томдары классикалық туындылар саналады. 1946 жылы Певснер BBC-дің Үшінші бағдарламасында алғашқы хабарларын оқыды, 1950 жылға дейін барлығы тоғыз баяндама жасады, суретшілер мен еуропалық өнер дәуірлерін зерттеді. 1977 жылы ол BBC үшін 78 баяндама жасады, соның ішінде 1955 жылғы Рейт лекциялары – алты хабардан тұратын серия, «Англия өнерінің ағылшындығы» деп аталды, онда ол өнердің ерекше ағылшындық деп санаған қасиеттерін және олардың ағылшын ұлттық мінезі туралы не айтатынын зерттеді. Оның А. В. Меллонның Вашингтондағы Ұлттық өнер галереясындағы көркем өнер туралы лекциялары 1976 жылы «Құрылыс түрлерінің тарихы» деген атпен жарияланды. Певснер 1957 жылы Викториан қоғамын құрған мүшелердің бірі болды, бұл қоғам Викториан және Эдвард архитектурасы мен басқа да өнер түрлерін зерттеу және қорғаумен айналысатын ұлттық қайырымдылық ұйымы. 1964 жылы ол төраға болып сайланды және қоғамның қалыптасу кезеңдерінде басшылық етіп, Джон Бетджеман, Хью Кассон және басқалармен бірге үйлерді, шіркеулерді, теміржол станцияларын және Виктория дәуірінің басқа да ескерткіштерін сақтап қалу үшін күресті. Ол он жыл бойы (1960–1970) өнер білімі жөніндегі Ұлттық кеңес мүшесі (немесе Coldstream комитеті) болып қызмет етті, өнер тарихының өнер мектептерінің оқу бағдарламасында міндетті пән болуы үшін үгіт жүргізді. 1965 жылы Британ академиясының мүшесі болып сайланды және 1967 жылы Британдық сәулетшілердің Корольдік институтының алтын медалімен марапатталды. 1946 жылы британдық азаматтығын алған Певснер 1953 жылы CBE орденімен марапатталды және 1969 жылы «өнер мен сәулетке қызметтері үшін» рыцарь атағын алды. Сондай-ақ, 1975 жылы Хэриот-Ватт университетінен құрметті доктор дәрежесін алды.
As well as The Buildings of England, Pevsner proposed the Pelican History of Art series (which began in 1953), a multi volume survey on the model of the German Handbuch der Kunstwissenschaft (English: "Handbook of the Science of Art"), which he would himself edit. Many individual volumes are regarded as classics. In 1946, Pevsner made the first of several broadcasts on the BBC Third Programme, presenting nine talks in all up to 1950, examining painters and European art eras. By 1977 he had presented 78 talks for the BBC, including the Reith Lectures in 1955 – a series of six broadcasts, entitled The Englishness of English Art, for which he explored the qualities of art which he regarded as particularly English, and what they said about the English national character. His A. W. Mellon lectures in Fine Art at the National Gallery of Art, Washington, D. C., were published in 1976 as A History of Building Types. Pevsner was a founding member in 1957 of the Victorian Society, the national charity for the study and protection of Victorian and Edwardian architecture and other arts. In 1964 he was invited to become its chairman, and steered it through its formative years, fighting alongside John Betjeman, Hugh Casson and others to save houses, churches, railway stations and other monuments of the Victorian age. He served for ten years (1960–70) as a member of the National Advisory Council on Art Education (or Coldstream Committee), campaigning for art history to be a compulsory element in the curriculum of art schools. He was elected a Fellow of the British Academy in 1965 and awarded the Gold Medal of the Royal Institute of British Architects in 1967. Having assumed British citizenship in 1946, Pevsner was appointed a CBE in 1953 and was knighted in 1969 "for services to art and architecture". Pevsner also received an Honorary Doctorate from Heriot Watt University in 1975.
Өлім және мұра
Певснер 1983 жылы тамызда Лондондағы Хэмпстедте, Уайлдвуд террасасы, 2 нөмірлі үйінде қайтыс болды. Оның әйелі одан 20 жыл бұрын дүниеден өткен. Оның естелік қызметі келесі желтоқсанда Блумсберидегі Мәсіх Патша шіркеуінде өтті, ал естелік сөзді 50 жылдық досы Алек Клифтон Тейлор айтты. Ол Уилтширдегі Киф Пипардтағы Әулие Петр шіркеуінің қорымында жерленген, онда ол әйелі Лоламен бірге шағын үйі болған. Оның үлкен ұлы Дитер 1970 жылдары "Penguin Books" баспасында редактор болып жұмыс істеді және Оливер Кальдекоттпен бірге "Wildwood House" баспасын құрды. Кіші ұлы Том – фильмдерді өндіруші және режиссер, ол кейіннен бірнеше Джеймс Бонд фильмдерінде жұмыс істеді. Певснердің көптеген белгілі шәкірттері болды, олардың ішінде Фиби Стэнтон да бар. 2007 жылы Англия мұрасы 1936 жылдан бері Певснердің үйі болған үйге көк тақта орнатты. Мұрағатқа 143 қораптан астам терілген және қолмен жазылған жазбалар, кескіндер, фотосуреттер, кітаптар, лекция жазбалары және қолжазбалар кіреді. Певснердің (және басқа редакторлардың) "Англияның ғимараттары" сериясы бойынша зерттеу жазбалары Суиндондағы Англия тарихи мұра архивінде сақталады.
Pevsner died at his home 2, Wildwood Terrace, Hampstead, London, in August 1983. His wife predeceased him by 20 years. His memorial service was held at the Church of Christ the King, Bloomsbury, the following December, with the memorial address being given by Alec Clifton Taylor, a friend of 50 years. He is buried in the churchyard of the Church of St Peter, Clyffe Pypard, in Wiltshire, where he and his wife Lola had a cottage. His elder son, Dieter, was an editor at Penguin Books and co founder with Oliver Caldecott of the publishing company Wildwood House in the 1970s. His younger son, Tom, was a film producer and director who went on to work on several James Bond films. Pevsner had many notable students including Phoebe Stanton. In 2007, a blue plaque was erected by English Heritage at the house that had been Pevsner's home since 1936. an archive that includes 143 boxes of typed and handwritten notes, clippings, photographs, books, lecture notes, and manuscripts. Research notes by Pevsner (and other editors) for the Buildings of England series are held in the Historic England Archive in Swindon.
Қағаздар
Певснердің Германиядан кетуі және Англияда жұмыс іздеу әрекеттеріне қатысты құжаттар Бодлейан кітапханасындағы Ғылым және білімді қорғау қоғамының (қазіргі Қауіпке ұшыраған ғалымдар кеңесі) мұрағатында сақталған. SPSL каталогының көрсеткіші. Оның маңызды еңбектерінің көп бөлігі Лос-Анджелестегі Гетти зерттеу институтының Певснер мұрағатында сақталады. Николаус Певснердің қағаздары, 1919–1979 жылдар. Гетти зерттеу институтының зерттеу кітапханасы, Лос-Анджелес, Калифорния. Оның «Пингвин» баспасы үшін жасаған әртүрлі жобаларына қатысты құжаттар, оның ішінде «Король Пингвин» сериясы, «Пеликан» өнер тарихы және «Англия ғимараттары» Бристоль университетінің «Пингвин» мұрағатында сақталады. Ол төраға болған жылдары Викториандық қоғамның жұмысына қатысты құжаттардың өзіндегі Викториандық қоғамда және Лондондық Метрополитен мұрағатында сақталады. (Викториандық қоғам мұрағаты)
Papers relating to Pevsner's departure from Germany and efforts to obtain work in England are contained within the archives of the Society for the Protection of Science and Learning (now the Council for At Risk Academics) in the Bodleian Library. Index to the Catalogue of the SPSL. A substantial collection of his papers is held at the Pevsner archive in the Getty Research Institute, Los Angeles. Nikolaus Pevsner papers, 1919–1979. Research Library at the Getty Research Institute, Los Angeles, California. Documents relating to his various projects for Penguin, including the King Penguin series, the Pelican History of Art and the Buildings of England, are held by the Penguin Archive at the University of Bristol. Papers relating to the work of the Victorian Society during his years as chairman are held by the Victorian Society themselves and the London Metropolitan Archives. (Victorian Society archives)