Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кейп колониясының премьер-министрі 1898-1900 Уильям Филип Шрайнер (30 тамыз 1857 - 28 маусым 1919) - Оңтүстік Африканың адвокаты және саясаткері, Кейп колониясының сегізінші премьер-министрі 1898-1900 жылдары Екінші Буер соғысы кезінде.
Prime Minister of the Cape Colony from 1898 to 1900
William Philip Schreiner (30 August 1857 – 28 June 1919) was a South African barrister and politician who served as the eighth Prime Minister of the Cape Colony from 1898 to 1900, during the Second Boer War.
Ерте өмір
Шрайнер Шығыс Кейп штатының Хершель қаласына жақын жердегі Виттеберген миссионерлік станциясында дүниеге келген. Ол екі миссионер Готлоб Шрайнер мен оның әйелі, бұрынғы Ребекка Линдаллдың оныншы баласы және жазушы Олив Шрайнердің кіші інісі болды. Ол Бедфордтағы Темплтон орта мектебінде, Кейптаундағы Оңтүстік Африка колледжінде, Ізгі Үміт мысығы университетінде, Лондон университетінде және Кембридждегі Даунинг колледжінде білім алған. Лондон заңгерлік факультетіне бірінші болып түсті. Б. емтиханынан өтті және Кембридж заң трипосында аға заңгер болды. 1882 жылы ағылшын адвокатурасына қабылданды, Кейптаунда Кейп Жоғарғы Сотының адвокаты болып қайта оралды және өркендеген заң практикасын құрды.
Schreiner was born at Wittebergen Mission Station near Herschel, Eastern Cape. He was the tenth child of two missionaries Gottlob Schreiner and his wife, the former Rebecca Lyndall, and a younger brother of the writer Olive Schreiner. He was educated at Templeton High School, Bedford, the South African College in Cape Town, the University of the Cape of Good Hope, the University of London and Downing College, Cambridge. He took a First in the London LL. B. examination and was senior jurist in the Cambridge Law Tripos. He was admitted to the English bar in 1882, returned to Cape Town as an advocate of the Cape Supreme Court and established a thriving law practice.
Саяси мансап
Шрайнер 1885 жылы парламенттік суретші болды, ал 1887 жылы Кейп колониясының губернаторының және Оңтүстік Африканың жоғары комиссарының заң кеңесшісі болды. 1891 жылы Жаңа жыл құрметіне ол Сент-Михаил және Сент-Джордж орденінің серіктесі болды. Парламенттік депутаттармен жақын қарым-қатынасы оған саяси өмірге жол ашты, ал 1893 жылы ол Кимберлиден Кейп парламентіне сайланды. Сол жылы ол Сесил Родстың кабинетінде бас прокурор болды, оны Ян Хендрик "Он бір Ян" Хофмейр және Джеймсон Рейдке дейін африкандер облигациясы қолдады, сонда Родстың императорлық амбициялары айқын болды, бұл 1896 жылдың қаңтарында Шрайнер мен министрлердің қалғандарының отставкасына әкелді. Шрайнер 1898 жылы Малмесберидің мүшесі болып сайланды және сол жылы Джон Х. Мерриман мен Джейкобс Вильгельм Сауерді қамтитын кабинетке басшылық етіп, премьер-министр болды. Премьер-министр болған кезде Шрайнер соғысқа белсенді түрде көшуші губернатор мен жоғары комиссар Альфред Милнердің ашуын туғызған жауыздыққа қарағанда келіссөздерді жақтырады. Шрайнер 1900 жылы маусымда премьер-министрлік қызметінен және парламенттен кетуге мәжбүр болды. Ол 1904 жылы орын ала алмады, бірақ 1908 жылы Куинстаунның мүшесі ретінде оралды. Ол енді либералды банту саясатын қабылдады, оған 1899 жылы Транскейге жасаған сапары және африкалық көшбасшы Джон Тенго Джававу әсер етті. Шрайнер барлық "цивилизованный" ерлер үшін интеграция мен тең құқықты жақтады. Бұл идеалға деген құлшынысын оның 1906 жылғы көтеріліске қатысқандығы үшін Натал үкіметі құрған арнайы соттың алдында сотталу керек болған Динузулуды өкілдік ету үшін Ұлттық конвенциядан кетуі дәлелдеді. Шрайнер Оңтүстік Африка үшін ұсынылған Одақ үкіметі мен Парламенті Кейп колониясының либералды банту саясатын қолдамайды деп ойлады, сондықтан ол 1909 жылы Британ парламенті арқылы Оңтүстік Африка актісінің қабылдануына қарсылық білдіру үшін Лондонға барды. Ол Кейп штатының тоғыз көрнекті саясаткерінен тұратын көп нәсілдік делегацияны жинап, Кейп штатының барлық иелеріне нәсіліне қарамастан дауыс беруге мүмкіндік беретін сайлау құқығын бүкіл Оңтүстік Африкаға енгізуді талап етті. Шрайнер топты Лондонға бастап барды, бірақ делегация жаңа туған лейбористік партия мен басқа да либералды британдық ұйымдардың айтарлықтай қолдауына қарамастан, өзінің өтінішімен табысты болмады. 1912 жылы осы делегация құрамында Африка ұлттық конгресі құрылды. 1910 жылы Одақ құрылған кезде ол қара мүдделерді қадағалауға тағайындалған алғашқы сенаторлардың бірі болды. Біріккен Корольдіктің құпия кеңесінің мүшесі болғандықтан, оған "Дұрыс құрметті" деп атауға мүмкіндік берді, 1911 жылғы Жаңа жыл құрметіне "Құрметті" деген атау берілді.
Schreiner became a parliamentary draughtsman in 1885, and acted as legal adviser to the Governor of Cape Colony and High Commissioner for Southern Africa in 1887. In the 1891 New Year Honours he was made a Companion of the Order of St Michael and St George (CMG). His proximity to parliamentarians gave him an entrée to political life, and in 1893 he was elected member of the Cape Parliament for Kimberley. That same year he became attorney general in Cecil Rhodes's cabinet, which was supported by Jan Hendrik "Onze Jan" Hofmeyr and the Afrikaner Bond until the Jameson Raid, when Rhodes's imperial ambitions became clear, causing the resignation of Schreiner and the rest of the ministers in January 1896. Schreiner was elected member for Malmesbury in 1898 and later that year became prime minister himself, heading a cabinet that included John X. Merriman and Jacobus Wilhelmus Sauer. As prime minister Schreiner favoured negotiation rather than hostilities, to the chagrin of the governor and high commissioner, Alfred Milner, who was actively fomenting war. Schreiner was forced to resign from the premiership and from Parliament in June 1900. He failed to win a seat in 1904, but returned in 1908 as the member for Queenstown. He now adopted a liberal Bantu policy, influenced by a visit he had made in 1899 to the Transkei and the African leader John Tengo Jabavu. Schreiner advocated integration and equal rights for all "civilised" men. His dedication to this ideal was proved by his resignation from the National Convention in order to represent Dinuzulu, who was due to stand trial before a special court set up by the Government of Natal for his alleged treasonous participation in the rebellion of 1906. Schreiner felt that the Union Government and Parliament proposed for South Africa would not uphold the liberal Bantu policy of the Cape Colony, so he went to London to oppose the passage of the South Africa Act through the British Parliament in 1909. He brought together a multiracial delegation of nine prominent Cape politicians to call for the Cape franchise which allowed all men of property to vote, irrespective of race, to be implemented in the whole of South Africa. Schreiner led the group to London, but the delegation was unsuccessful in its appeal, despite receiving considerable support from the infant Labour Party and other liberal British organisations. It was from this delegation that the African National Congress was formed in 1912. With the forming of the Union in 1910 he became one of the first senators nominated to look after black interests. Having already been made a member of the Privy Council of the United Kingdom which allowed him to be addressed as the "Right Honourable", in the 1911 New Year Honours he was granted use of "The Honourable".
Кейінгі өмірі
Шрайнер Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Англияда демалыс жасап жүрді және генерал Ботадан Оңтүстік Африка үшін Лондонға Жоғары комиссар лауазымын атқаруды сұрады. Соғыс кезінде жоғарғы комиссар ретінде атқарған еңбегі үшін Бельгия королі Альберт I Шрайнерге Корольдік орденнің бас офицерін берді. Ол 1919 жылы 28 маусымда Версаль келісімінің жасалған күні Уэльстегі Лландриндод Уэллсте қайтыс болды. Шрайнер 1884 жылы президент Ф. В. Рейцтің қарындасы Франсис Хестер Рейцке тұрмысқа шықты. Олардың төрт баласы болды, оның ішінде Оливер Шрайнер судья болды.
Schreiner was on holiday in England at the outbreak of the First World War and was asked by Gen. Botha to fill the post of High Commissioner for South Africa in London. For his work during the war as High Commissioner, King Albert I of Belgium awarded Schreiner the Grand Officer of the Order of the Crown. He died in Llandrindod Wells, Wales, on 28 June 1919, the day the Treaty of Versailles was signed. Schreiner was married in 1884 to Frances Hester Reitz, a sister of President F. W. Reitz. They had four children, including Oliver Schreiner, who became a judge.