Кіріспе

Rive de Gier (, сөзбе-сөз Гиер жағалауы;) - Франциядағы коммуна. 2020 жылы 15,086 тұрғыны бар және 7,3 км2 аумағы бар, халық тығыздығы 2,058 адам/км2 Ол 19-ғасырда Лоир көмір өндіру алабының, шыны жасаудың және темір және болат өндірісінің маңызды орталығы болды. XX ғасырдың аяғында қала ауыр өнеркәсіптің көп бөлігін жоғалтты.

Орналасқан жері

Rive de Gier Лоара департаментіне, Рона департаменттің шекарасына, Сент-Этьеннен 25 км, Лионнан 38 км және Сент-Шамон қаласынан 11 км қашықтықта орналасқан. Қаланың биіктігі 227 метрден 394 метрге дейін. Муниципальдік аумақ Луара көмір бассейнінің үстінде орналасқан.

Көлік

Гир өзенінде жүзуге болмайтындықтан, 1779 жылы көмір тасымалдауға арналған Гиворске арна ашылды. Бұл каналдың тек бірнеше қалдықтары ғана сақталған, оның орнына 1828 жылы салынған Франциядағы алғашқы жолаушылар темір жолы - Сент-Этьен-Лион темір жолы салынды 33. Рив де Жиерде Францияда жасалған алғашқы темір жол туннелі орналасқан.

Көмір өндіру

1837 жылы Рив де Джиердегі әртүрлі тау-кен компаниялары жер асты жұмыстарының суын ағызу үшін қажетті сорғыларды сатып алу үшін Compagnie Générale des Mines de Rive de Gier компаниясын құру үшін күш біріктірді. Бұл компания өзінің көмір қорының толып қалғанын көргенде, 1840 жылы Сент-Этьенге қоныстанды. Ол күшті Compagnie des Mines de la Loire компаниясына енгенге дейін Compagnie Générale des Mines de la Loire компаниясы болды.

Шыны бұйымдары

Көп жылдар бойы шыны өндірісі орманның жанында жүргізіліп, онда отқа қажетті ағаш көмірін өндірді. 18 ғасырда шыны өндірісі көмір шахталарына жақын орналасқан. 1749 жылы Франш-Контедегі шыны жасаушы Робишон Гиворсқа көшіп барды, онда ол материал ретінде Ронаның құмын және отын ретінде Риве-де-Жердің көмірін қолданды. 1788 жылы Рив де Джиерде екі шыны фабрикасы бар еді, олар бөтелкелер мен шыныларды өндірді. 19 ғасырдың басында Робишон компаниясы Rive de Gier басқа шыны зауыттарын сатып алып, жазық шыны өндірісін енгізді. 1830 жылы қаладағы отыз шыны фабрикасында 1200 адам жұмыс істеді. 1826 жылы Егаранде маңындағы шиша зауыты шиша жасаумен айналысты. 1877 жылы Петрус Рихарме фабриканы қайта тұрғызып, Францияға Siemens газды және үздіксіз балқыту пештерін енгізді. Компания 1958 жылға дейін жұмыс істеді. Соңғы шыны фабрикасы Кузон ауданындағы Дуралексте 2006 жылы жұмысын тоқтатты. Ол 1906 жылы Эмиль Хеменмен 1958 жылы Сушон Нойвесельмен бірігіп, 1966 жылы Буссои Сушон Нойвесель (BSN) тобына қосылғанға дейін құрылған.

Спорт

Спорттық клубтар қауымдастықтарға бөлінген. BCR Basket Club de Rive de Gier - ерлер баскетбол командасы. Гиер елдік регби клубының ерлер және әйелдер регби командалары бар, олар әйелдер регбиінің федералды чемпионатына қатысады. Риве-де-Жер атлетика клубы - футбол клубы.

Тау-кен мұрасы

Елігия мүсіні алтын және темір шеберлерінің қамқоршысы болып табылады және Маррел бауырлары компаниясының алғашқы зауытының бас кіреберісінде тұр. Қалалық әкімдік тарихи ескерткіш ретінде саналатын канал компаниясының ескі штаб-пәтерінде орналасқан. Канал Луара мен Ронаны байланыстыратын, бірақ Гиворстан Рив де Жирге дейінгі бөлім ғана аяқталды. Ескі Кузон туннелі Сент-Этьен-Лион темір жолының құрылысы кезінде бұрғыланған және Еуропаның алғашқы құрлықтағы темір жол туннелі болып табылады. 1858 жылы ол қызметінен шығарылды. Қазір ол тарихи ескерткіш ретінде саналады. "Марин" кен орны XIX ғасырда кен өндірудің куәсі. "Варроквер" мұнарасы мен оның жанындағы ескі монша ғимараты тарихи ескерткіштер болып табылады. Кен 19-ғасырдың басында ашылған. 1850 жылы мұнарада орналасқан механизмді қолдану арқылы жұмысшылардың төмен түсу жүйесі жаңғыртылды. Тау-кеншілерге арналған жылы бассейнді моншаға салу Сент-Этьен бассейніндегі алғашқы монша болды. Комбелибер шахтасының бас фреймінің бастапқыда Мишеле көшесіне орналастырылған, бірақ оны Марин шөптесін жеріне көшіріп, тарихи ескерткіш ретінде тіркелді. Бұл - Еуропадағы XIX ғасырдағы жалғыз ағаш бас қаңқасы.

Жеке үйлер

Муйлон сарайының орталық бөлігі түпнұсқа үйге сәйкес келеді және 18 ғасырға жатады. Комплекс 1850 жылы сатып алынып, екі өнеркәсіпші отбасы біріне-бірі дамыған. Алдымен Лусьен Арбель, содан кейін 1894 жылы Жан Мари Маррел және оның ұлы Анри, оны Париж дизайнерлері мен қолөнершілері жетілдірді. Ғимарат, ортақ, бақ және кейбір бөлмелер (кіреберіс залы, баспалдақ, солтүстікке қарай ескі асхана, оңтүстікке қарай үлкен овалды салон, жерүстіне ескі кітапхананың ағаш жұмыстары мен безендіруі, бірінші қабаттағы ағаш от) тарихи ескерткіштер тізіміне енгізілген. Тас еркектерінің үйі (La maison des Hommes de pierre) 1880 және 1883 жылдар аралығында Шарль мен Этьен Маррелдер компаниясының алғашқы зауытының жанында салынған. Негізгі қасбеті темірмен безендірілген тас балкондармен, оюлы терезелер мен бірінші қабаттың балконын қолдап тұрған "тастан жасалған адамдар" мүсіндерінің екі биік мүсіндерімен ерекшеленеді. Батыста - былғары алжапқышы бар темірші, шығыста - металлургияны шүберектер бейнелейді. Жергі қабатты өзара байланыстыратын үш қабылдау бөлмесі алып жатыр, олар мозаикалық еденмен жасалма мәрмәрден әшекейленген ағаш панельдермен безендірілген дәлізге ашады. Кіреберісінен кейін сол жақта XV Людовик стиліне сай ақ шатырмен безендірілген кішкентай қонақ бөлмесі бар. Көк төбеге "Тромп-л-ой" гүлдері орнатылған. Екі қос есіктің арқасында "Ұлы салон" ашылады.

Діни ғимараттар

Қала католикалық Сент-Этьен епархиясында, Лион шіркеуінің провинциясының бір бөлігі болып табылады. Мария Магдалина Гир шіркеуінде он коммуна бар. Рив де Жиер коммунасында екі приход шіркеуі бар. XIX ғасырдың басында салынған Гиердің біздің әйелінің шіркеуі, оның ішінде оның ішкі бөлігі тарихи ескерткіштер тізімінде тіркелген. Гирдің евангелистік шіркеуінің ғибадатханасы бар. Мұсылман мәдени және әлеуметтік-мәдени қауымдастығының Гранд-Понт маңындағы мұсылмандық дұға залы бар.