Делмар Крэндалл: Бейсбол жұлдызы және жаттықтырушысы
Del Crandall
Делмар Крэндалл (1930-2021) – американдық бейсболшы, жаттықтырушы. 11 рет All-Star атанған, 1957 ж. әлем чемпионы, 4 рет Golden Glove жүлдесінің иегері. Бейсбол тарихындағы легенда!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық бейсболшы және менеджер (1930–2021)
American baseball player and manager (1930–2021)
Делмар Уэсли Крэндалл (5 наурыз 1930 – 5 мамыр 2021) – американдық кәсіби бейсболшы және менеджер. Крэндалл 1949 жылдан 1966 жылға дейін Басты лигада қақпашы ретінде ойнады, ең бастысы «Бостон / Милуоки Брейвз» командасының құрамында, он бір рет All-Star ойыншысы атанды және 1957 жылғы Әлем сериясінің жеңімпаз командасының мүшесі болды. Төрт рет «Алтын қолғап» сыйлығын жеңіп алған Крэндалл өз дәуірінің ең үздік қорғаныс қақпашысы болды, Ұлттық лигада рекордтық алты рет көмектесуде, төрт рет филдинг көрсеткішінде және үш рет ауттарда көшбасшы болды. Крэндалл «Бостон Брейвз» сапында ойнаған соңғы тірі ойыншы еді. 2003 жылы Крэндалл «Брейвз» Даңқ залына енгізілді.
Delmar Wesley Crandall (March 5, 1930May 5, 2021) was an American professional baseball player and manager. Crandall played as a catcher in Major League Baseball from 1949 to 1966, most prominently as a member of the Boston / Milwaukee Braves where, he was an eleven time All Star player and was a member of the 1957 World Series winning team. A four time Gold Glove Award winner, Crandall was the top defensive catcher of his era, leading the National League in assists a record tying six times, in fielding percentage four times and in putouts three times. Crandall was the last living player to have played for the Boston Braves. In 2003, Crandall was inducted into the Braves Hall of Fame.
Ерте өмір
Крандалл 1930 жылдың 5 наурызында Калифорния штатының Онтарио қаласында дүниеге келді. Ол цитрус жемістерін қаптау саласында жұмыс істейтін Ричард пен Нэнси Крандаллдың үш баласының екіншісі болды. Ол Фуллертон қаласында өсті және Фуллертон Юнион орта мектебін бітірді. Өзінің MLB дебютін 1949 жылдың 17 маусымында 19 жасында жасады. Крандалл 1949-1950 жылдары Бостон үшін 146 ойында қатысты. 1953 жылдан 1959 жылға дейін «Брэйвз» командасы Ұлттық лигада жыл сайын бірінші немесе екінші орынды иеленді. Бердет Крандаллдың кейбір табыстары үшін оған алғыс айтты: «Мен одан ешқашан – немесе дерлік ешқашан – бас тартқан емеспін. Ол осы жұмысты басқа ешкімнен артық біледі, сондықтан оның шешімдеріне сенуге болады». 1955 жылдың 11 қыркүйегінде «Брэйвз» командасы «Филадельфия Филлиз» командасынан 4:1 есебімен тоғызыншы иннингте екі аут және 3:2 есебімен қалып қойғанда, Крандалл ойынды жеңу үшін гранд-слэмін соқты. «Брэйвз» 1957 және 1958 жылдары Ұлттық лиганың чемпиондығын жеңіп алды, сондай-ақ 1953 және 1960 жылдар аралығында бес рет екінші орынға ие болды және 1957 жылғы Әлем сериясінің чемпионы атанды – франшизаның 1914 жылдан бергі алғашқы титулы. 1957 жылғы «Нью-Йорк Янкиз» командасына қарсы серияда .211 көрсеткіш жинаса да, Крандалл 7-ші ойындағы шешуші ойында 5:0 есебімен жеңіске жетіп, «Брэйвз» командасының соңғы ұпайын соқты. Лиганың шабуылдық көрсеткіштері бойынша көшбасшылардың қатарында сирек болса да, ол 1958 жылғы Ең құнды ойыншы сыйлығына ие болды. Ол .272 соққысын соққаннан кейін, мансабындағы ең жоғары көрсеткішін қосқан және жүріп алған, сондай-ақ лиганың ұстау, ассист және алаңға шығу орташа көрсеткіштері бойынша көш бастап, алғашқы «Алтын қолғап» жүлдесін жеңіп алды. 1958 жылғы Әлем сериясінде, қайтадан «Янкиз» командасына қарсы, ол .240 соқты; ол 7-ші ойындағы жалғыз гол соғып, алтыншы иннингте есепті 2:2-ге теңестірді, бірақ «Янкиз» командасы ойынды және серияны жеңу үшін тағы төрт ұпай жинады. Крандалл мансабының шыңына жеткен кезде 125 ойынды ұстады, бірақ иық проблемаларына байланысты 1961 жылғы маусымның көп бөлігін өткізіп жіберді, бұл Джо Торреге өз мүмкіндіктерін берді. 1962 жылы Крандалл 90 ойынға оралып, мансабындағы ең жоғары көрсеткішін 297 ұпайға жеткізіп, соңғы Ұлттық лиганың жұлдыздар құрамасына кірді және соңғы «Алтын қолғап» жүлдесін жеңіп алды; ол көп ұзамай Торремен алмастырылды. 1962 жылы Крандалл Рой Кампанелладан озып, карьералық филджинг пайызы бойынша Ұлттық лига рекордтарын орнатты; алайда Джон Розеборо карьерасы аяқталмас бұрын одан озып кетті. 1963 жылдан кейін Крандалл «Брэйвз» командасынан «Сан-Франциско Джайентс» клубына жеті ойыншымен ауыстырылды; Ол Ұлттық лиганың ұстаушылары арасында төртінші ең көп гол соғып, зейнеткерлікке шықты, ал оның карьералық .404 slugging көрсеткіші лиганың ең үздік он қабылдаушысының қатарына қосты. Крандалл карьерасын ұстап алу (4-ші, 7 352), жалпы мүмкіндіктер (8-ші, 8 200) және алаңға шығу пайызы (5-ші, .989) бойынша аяқтады және Ұлттық лига тарихында ұсталған ойындар бойынша төртінші орын алды. Крандалл күшті қолының арқасында керемет қорғаныс ойыншысы болды; ол өзіне базаны ұрлауға тырысқан базалық жүгірушілердің 45,44% -ын тастап, оны барлық уақыт тізімінде 8-ші орынға ие болды. Ол өзінің мансабында сегіз рет All Star ретінде таңдалды: 1953-1956, 1958-1960, 1962. үшеуі де «Филадельфия Филлиз» командасына қарсы болды. Америка бейсбол зерттеулер қоғамының Ричард Кендалл ғылыми емес зерттеулер жүргізді, ол Крандаллды бас лига тарихындағы төртінші ең басым ұстаушы ретінде санады. Ең жас батарея – «Бостон Брэйвз» командасының ұстаушысы Дель Кранделл мен суретшісі Джонни Антонелли, екеуі де сол кезде 19 жаста болды. Кранделлдің «Бостон Брэйвз» командасымен алғашқы бас лигалық ойынына оның анасы мен әкесі қатысты, олар Калифорниядан Бостонға ұлын төрешімен айтысып, ойыннан шығарылғанын көру үшін ғана келді. Крандалл мен суретші Уоррен Спан 316 ойынды батарея ретінде бастады, оны Микки Лолич пен Билл Фрихан (олар 1963 жылдан 1975 жылға дейін бірге сурет салған) басып өтті. Қазіргі уақытта. Spahn және Crandall қазіргі уақытта 1900 жылдан бері батареямен ең көп басталған үшінші орынды иеленді.
Crandall was born in Ontario, California, on March 5, 1930. He was the second of three children of Richard and Nancy Crandall, who were both employed in the citrus packaging industry. He was raised in Fullerton and attended Fullerton Union High School. He made his MLB debut on June 17, 1949, at the age of 19, Crandall appeared in 146 games for Boston in 1949–1950, From 1953 to 1959, the Braves' pitching staff finished either first or second in the National League in team earned run average every year except 1955. Burdette credited Crandall for some of his success, saying, "I never—well hardly ever—have to shake him off. He knows the job like no one else, and you can have faith in his judgment". On September 11, 1955, with the Braves trailing the Philadelphia Phillies, 4–1, with two outs and a 3–2 count in the ninth inning, Crandall hit a grand slam home run to win the game. The Braves won National League pennants in 1957 and 1958, also finishing in second place five times between 1953 and 1960, and captured the 1957 World Series championship—the franchise's first title since 1914. Although he batted .211 in the 1957 Series against the New York Yankees, Crandall had a solo home run for the Braves' last tally in a 5–0 win in the deciding Game 7. Though rarely among the league leaders in offensive categories, he finished 10th in the 1958 Most Valuable Player Award voting after hitting .272, tying his best mark to that point, with career highs in doubles and walks; Crandall also led the league in putouts, assists and fielding average, and won his first Gold Glove. In the 1958 World Series, again against the Yankees, he hit .240; he slugged another Game 7 solo home run, tying the score, 2–2, in the sixth inning, though the Yankees went on to score four more runs to win the game and the Series. Crandall averaged 125 games caught during the peak of his career, but missed most of the 1961 season due to shoulder trouble, which gave Joe Torre his opportunity to break in. While Crandall did come back to catch 90 games in 1962—hitting a career high .297, making his final National League All Star squad and winning his last Gold Glove; he was soon replaced by Torre as the Braves' regular catcher. In 1962, Crandall also moved ahead of Roy Campanella, setting the National League record for career fielding percentage; however, John Roseboro would edge ahead of him before his career ended. After 1963, Crandall was traded by the Braves to the San Francisco Giants in a seven player deal; He retired with the fourth most home runs by a National League catcher, and his career .404 slugging average also placed him among the league's top ten receivers. Crandall ended his career among the major league career leaders in putouts (4th, 7,352), total chances (8th, 8,200) and fielding percentage (5th, .989) behind the plate, and ranked fourth in National League history in games caught. Crandall was a superb defensive player with a strong arm; he threw out 45.44% of the base runners who tried to steal a base on him, ranking him 8th on the all time list. He was selected as an All Star eight times during his career: 1953–1956, 1958–1960, 1962. all three were against the Philadelphia Phillies. Richard Kendall of the Society for American Baseball Research devised an unscientific study that ranked Crandall as the fourth most dominating fielding catcher in major league history. The youngest battery to play in the Major Leagues was the Boston Braves battery of Del Crandell catching and Johnny Antonnelli pitching, both were 19 years old at the time. Crandell's first Major League game with the Boston Braves was attended by his mother and father who traveled from CA to Boston only to see their son get ejected from the game for arguing with an umpire. Crandall and pitcher Warren Spahn started 316 games as a battery, which was passed by Mickey Lolich and Bill Freehan (who pitched together from 1963 to 1975). Currently. Spahn and Crandall currently rank as the third most starts by a battery since 1900.
Менеджерлік және телерадиоарналық мансап (1972-1997)
Крандалл менеджерлікке ауысты және Америка лигасының екі клубын басқарды: Милуоки Брюэрс (1972–75) және Сиэтл Маринерс (1983–84). Екі жағдайда да ол маусым ортасында жеңіліске ұшыраған команданы жақсарту үшін шақырылды, бірақ ешбір командамен жеңіске жете алмады және 364–469 (.437) басқару көрсеткішімен аяқтады. Осы Америка лигасымен жұмысының арасында ол Лос-Анджелес Доджерс клубының ең жақсы фермалық командасы, Тынық мұхиты жағалау лигасының AAA лигасының «Альбукерки Дюкс» командасын сәтті басқарды, сондай-ақ 1995 жылдан 1997 жылға дейін «Сан-Бернардино Стампид» (A классы) командасын басқарды. Ол 60 жасқа дейін Доджерлер ұйымында қақпашыларға арнайы жаттықтырушы болып жұмыс істеді. Сонымен қатар, ол 1985 жылдан 1988 жылға дейін Чикаго Уайт Сокс радио командасында, ал 1992 жылдан 1994 жылға дейін Брюэрс командасында спорт комментаторы болып жұмыс істеді.
Crandall turned to managing, and piloted two American League clubs, the Milwaukee Brewers (1972–75) and the Seattle Mariners (1983–84). In each case he was hired to try to right a losing team in mid season, but he never enjoyed a winning campaign with either team and finished with a managing record of 364–469 (.437). In between those American League stints, he was a highly successful manager of the Los Angeles Dodgers' top farm club, the Albuquerque Dukes of the Triple A Pacific Coast League, and also managed the Class A San Bernardino Stampede from 1995 to 1997. He remained in the Dodger organization as a special catching instructor well into his 60s. He also worked as a sports announcer with the Chicago White Sox radio team from 1985 through 1988 and with the Brewers from 1992 to 1994.
Жеке өмір
Крандалл 1951 жылы Франсис Сорреллге тұрмысқа шықты, әскерге барудан бір күн бұрын. Олардың алты баласы қалды: Линн (МакАлпин), Дел кіші, Джефф, Боб, Тим және Билл, сондай-ақ 7 жасында церебральды сал ауруының салдарынан қайтыс болған Ронни. 1959 жылы отбасы Висконсин штатының Брукфилд қаласына көшті. Ол Калифорния штатының Мишн-Вьехо қаласындағы үйінде 91 жасында қайтыс болды. Өліміне дейін Паркинсон ауруымен, жүрек ауруымен ауырды және бірнеше рет инсульт болды.
Crandall married Frances Sorrells in 1951, one day before he reported for military service. Together, they had six children who survived him: Lynn (McAlpine), Del Jr., Jeff, Bob, Tim, and Bill, in addition to Ronnie, who died when he was 7 years old from complications of cerebral palsy. The family relocated to Brookfield, Wisconsin, in 1959. at his home in Mission Viejo, California. He was 91, and had Parkinson's disease, heart disease, and suffered several strokes prior to his death.