Джон Кестон: Актер, әнші және марафоншының өмірі мен шығармашылығы
John Keston
Джон Кестон (1924-2022): британ-американдық актер, әнші және марафоншы. «Riven» ойынындағы Геһн рөлімен танымал. Биографиясы, өмір жолы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Актер және марафоншы (1924–2022)
Actor and marathoner (1924–2022)
Фрэнсис Дуглас Артур Кестон (5 желтоқсан 1924 – 13 ақпан 2022), көбінесе Джон Кестон деп танылған, британдық туған американдық сахна актері және әнші, әлемдік рекордтарды жасаған жүгіруші ретінде ең жақсы белгілі болды.
Francis Douglas Arthur Keston (5 December 1924 – 13 February 2022), generally known as John Keston, was a British born American stage actor and singer who was best known as a world record breaking runner.
Ерте өмір
Кестон 1924 жылдың 5 желтоқсанында Лондонда дүниеге келген. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік әуе күшінде қызмет етті.
Keston was born in London on 5 December 1924. He served in the Royal Air Force during World War II.
Суретші
Кейстонның ең танымал актерлік рөлі – видео ойындағы күрделі жау әйел кейіпкері Генн рөлі. Кейіпкердің өзіне тән культы қалыптасты. (Кейстонның «O Sole Mio» әнін орындаған қысқа көрінісі ойында, «Пасха жұмыртқасы» деп аталатын файл түрінде жасырылған. Бұл көрініс сценарий бойынша түсірілмеген, ал Кестон түсірілімдер арасында күтіп тұрғанда спонтанды өнер көрсеткен.) 1968 жылы Джон Кестон Джульет Проузбен бірге Уэст-Энд (Лондон) театрында Нил Саймонның «Sweet Charity» спектаклінде Витторио Видал рөлінде ойнады. Шоуды Боб Фосс ойлап тапты, сахналады және хореографиялады (ол кітапқа да маңызды, бірақ авторлық құқығы көрсетілмеген үлес қосты). Кейстон осы қойылымның актерлік құрамындағы альбомда пайда болады. Ол бірде Бродвейден Лондонда өткен шоуға қатысқан Нил Саймонның алдындағы кастингін еске алды. Ол жаттығудан өткен әнші болғандықтан, актер ретінде де қабылдануын қалады. «Сіз ән айта аласыз ба?» деп сұрағанда, ол «Біраз» деді. Оны дауыс байқауына шақырды, ол өте жақсы өнер көрсетті және жұмысқа қабылданды. «Sweet Charity» оның Вест-Эндтегі жалғыз жұмысы болды; ол бұрын Лондонда «Ұйқылы сұлу», «Карточкалар үйі», «Идеалдық күйеу», «Жеке өмірлер» және «Билли» қойылымдарында ойнаған. Ол «Fol De Rols» ревюінде де гастрольде болды. Британдық теледидардағы көріністеріне «Department S», «Лорд Байрон» және «U.F.O.» кірді. Кейіннен ол модель ретінде өмір сүрді, оның жарнамалары «Stern» сияқты журналдарда жарияланды. 1974 жылы Кейстон Вашингтонға, Фрэнк Данлоп режиссерлік еткен және Тревор Нанн көркемдік жетекшісі болған Royal Shakespeare Company-нің «Шерлок Холмс» турымен сапар шекті. Компания 7 қазанда Кеннеди орталығының Эйзенхауэр театрында гастрольдік турнесін бастады. Бір айдан кейін шоу Бродвейдің Броадхерст театрында алдын ала көрсетілімдерді бастады, 12 қарашада ашылды және 471 қойылым көрсетілді. Ол төрт Тони номинациясын алды және екі Тони сыйлығын жеңіп алды. Бұл Кейстонға сэр Эдвард Лейтон рөліндегі Бродвейдегі жалғыз жұмысын сыйлады. (Бұл аталған пьеса – сэр Артур Конан Дойлдың бірлескен авторы – Бродвейде сегізінші рет қойылды, алғашқысы 1899 жылы болған; содан бері Бродвейде қойылған жоқ. Пьесаның толық атауы – «Шерлок Холмс: Ұлы детективтің бұрын жарияланбаған эпизоды және оның мисс Фолкнердің таңғажайып ісімен байланысы».) Кейстон АҚШ-та өнер көрсетуші ретінде мансабын жалғастырды, жазғы театрларда, кабареде және операда өнер көрсетті. Ол сонымен қатар фильмде фотограф Альфред Стиглиц рөлін ойнады. Кейстон «Ескірудің көрінісі» атты жеке көрсетілімді жазды, өндірді және орындады. Бұл екі актілі музыкалық қойылым тарихқа, актерлік өнерге, музыкаға және ағылшын тіліне деген оның құмарлығын көрсетеді, қарттану тақырыбында. Ол өмірінің соңына дейін одан үзінділер орындады. Бірінші акт – музыкасыз, тікелей актерлік. Кейстон актерлік өмірінің басында, ол театрға пойызбен асығып, макияж жасауға жеткілікті уақыты болғандағы автобиографиялық эпизодтарды баяндайды. Содан кейін, көрермендердің көз алдында – және аз уақыт ішінде – ол біршама макияж жағып, парик пен сақалға спирт желімін тағып, түнгі көйлек киіп, өмірінің соңғы кезеңінде тарихшы Джон Обриге айналады. Ол ағылшын акцентімен сөйлеп, әңгімелер айтады, ауруларына шағымданады және сарайдағы қаңқулықтарды таратады. Екінші акт – пианиномен сүйемелдемемен орындалатын музыкалық қойылым. Өлеңдер, Джеральд Финцидің «Жас жігіттің үгіт-насихаты» кітабынан үзінділер және жастықтан қарттыққа көшу туралы басқа да әндер қойылымды құрайды. Кейстон тенор болды және оның дауысы, ерекше дірілмен, жанындағы сезімді қоздыру үшін қолданылды.
Keston's best known acting performance may be his portrayal of Gehn, the complex villain from the video game Riven: The Sequel to Myst (1997). The character has developed a cult following. (A short scene in which Keston is heard singing "O Sole Mio" is hidden in the game, in a type of file known as an Easter egg. It was unscripted—filmed while Keston gave an impromptu performance when waiting between takes.) In 1968, John Keston appeared with Juliet Prowse in the original West End (London) production of Neil Simon's Sweet Charity at the Prince of Wales Theatre, in the role of Vittorio Vidal, receiving billing directly below the title. The show was conceived, staged and choreographed by Bob Fosse (who also made significant but uncredited contributions to the book). Keston appears on the cast album of that production. He once recalled his audition for Neil Simon, who was bringing the hit show to London from Broadway. Being a trained singer, Keston wanted to be taken seriously as an actor. When asked if he could sing, he said, "A bit." He was taken aside for his vocal audition, gave an excellent performance, and got the job. Charity was his only West End credit; he had previously appeared in London productions of Sleeping Beauty, House of Cards, The Ideal Husband, Private Lives, and Billy. He also toured in the revue Fol De Rols. British television appearances included Department S, Lord Byron, and U. F. O. For a time, Keston made a living as a model; his print ads appeared in such magazines as Stern. In 1974, Keston travelled to Washington, D. C., with the Royal Shakespeare Company's touring production of Sherlock Holmes, directed by Frank Dunlop, with artistic director Trevor Nunn. The company commenced its tour on 7 October at Kennedy Center's Eisenhower Theatre. A month later, the show began previews at Broadway's Broadhurst Theater, opened on 12 November, and ran 471 performances. It received four Tony nominations and two Tony awards. It gave Keston his sole Broadway credit for his performance as Sir Edward Leighton. (It was the eighth time that particular play—co written by Sir Arthur Conan Doyle—was produced on Broadway, the first time being in 1899; it has not played on Broadway since. The full title of the play is Sherlock Holmes: Being a hitherto unpublished episode in the career of the great detective and showing his connection with the STRANGE CASE OF MISS FAULKNER.) Keston continued his career in the US as a performing artist, appearing in summer stock, cabaret, and opera engagements. He also portrayed the photographer Alfred Stieglitz in a film. Keston wrote, produced and performed a one man show, Expressions of Aging. This two act play with music reflects his love of history, acting, music, and the English language, on the theme of growing old. He performed selections from it until late in his life. The first act is straight acting—no music. Keston relates autobiographical episodes of his early days as an actor, when he would dash to the theatre by train with just enough time to make up. Then, in full view of the audience—and in almost no time—he puts on a dash of make up, applies a wig and beard with spirit gum, and slips into a nightgown, to become the historian John Aubrey in his late life. Speaking in an English accent, Aubrey tells tales, complains about his ailments, and relates court gossip. The second act is musical, performed with a piano accompanist. Poems, selections from Gerald Finzi's A Young Man's Exhortation, and other songs about the transition from youth to old age make up the act. Keston was a tenor, and employed his voice to cry out with a characteristically tremulous passion, to poignant effect.
Ғылымгер
Ақырында, Кестон және оның отбасы Миннесота штатының Бемиджи қаласында қоныстанды, онда оны доктор Фултон Галлахер Бемиджи мемлекеттік университетінің музыка бөлімінде дауысты оқыту үшін шақырған болатын. Сол жердегі қызметі кезінде ол көптеген дарынды және амбициялық студенттердің іздеген вокалдық оқытушысы болды, олардың көптегені елдегі ең беделді музыка консерваторияларының аспирантурасына қабылданды. Ол хор дирижері Пол Брандвиктің жетекшілігімен The Bemidji Choir және The Chamber Singers ұсынған жыл сайынғы Madrigal Dinners-те The Jester рөлінде өнер көрсетті. Бұл рөлге Брандвиктің үш хор мен тенор солисі үшін жазған "Shall I, Mother, Shall I" шығармасын орындау кірді. Бұл шығарма бір баланың көзқарасынан баяндалған құмарлық туралы әңгіме. Кестон дауыстық концерттер ұсынды, Бемиджи Опера қоғамымен толық опералық қойылымдарда және Опера түнінде (итальян тағамдарымен опералық көрсетілім) өнер көрсетті және аймақта өзінің бір актерлік шоуын ұсынуды жалғастырды. Жеке дауыстық сабақтардан басқа, ол әншілер үшін шетелдік дикция сабақтарын өткізді және студенттерге дауыстық рецитальдеріне көмектесті. Ол композитор Джеральд Финци туралы диссертация жазды, оның мелодияларындағы сөздік ырғақтың табиғи бейнелеуі Кестонға ұнады. Оның Шекспир актеріне лайықты декламациялық ән айту стилі Финцидің шығармаларына өте сай келді. BSU-да жүргенде ол жүгіруге көбірек бейімделді, сабақтар арасында мектептің музыка және театр ғимаратындағы бес қабатты баспалдақпен жаттығу жасады.
Eventually, Keston and his family settled in Bemidji, Minnesota, where he had been recruited by Dr. Fulton Gallagher to teach voice in the music department of Bemidji State University. During his career there, he was the preferred vocal instructor for many talented and ambitious students, many of whom went on to become accepted into graduate programs at the country's most prestigious music conservatories. He appeared as The Jester in annual Madrigal Dinners, presented by The Bemidji Choir and The Chamber Singers under the direction of choral conductor Paul Brandvik. This role included the performance of Shall I, Mother, Shall I, a work by Brandvik for three choirs and tenor soloist. It tells the passion story from the viewpoint of a little child. Keston presented voice recitals, performed with the Bemidji Opera Society both in full opera productions and in Opera Night (a sort of opera revue with Italian food), and continued to present his one man show in the region. In addition to teaching private voice lessons, he gave classes in foreign diction for singers and assisted students with their voice recitals. He wrote a thesis on composer Gerald Finzi, whose natural treatment of spoken cadence in his melodies appealed to Keston. His declamatory style of singing—appropriate for a Shakespearean actor—was well suited to Finzi's works. While at BSU, he became increasingly serious about his running, and, between classes, sometimes trained by running up the five flights of stairs at Bangsberg Hall, the school's music and theatre facility.
Спортшы
Кейстон 55 жасында жүгіруді бастады. 2001 жылдың 30 қыркүйегінде 76 жасында ол Портленд марафонында 3:22:59 уақытты көрсетіп, жас санаты бойынша әлемдік рекорд орнатты. Бұл, оның жүгіру карьерасын аяқтауы мүмкін болған жарақаттан кейін қайта оралғаннан соң болды. 2005 жылдың 2 сәуірінде 80 жасында ол 15 шақырымды 59:00 уақытта аяқтады. 1996 жылы 71 жасында ол Твин-Ситис марафонында 3:00:58 нәтиже көрсетіп, 70 жастан асқан алғашқы жүгіруші ретінде марафонды 3 сағаттан кем уақытта аяқтауға жақын болды. Бұл әлі де 71 жастағы ең жылдам марафондық нәтиже болып табылады, алайда канадалық Эд Уитлок кейіннен 72, 73 және 74 жасында марафонды 3 сағаттан кем уақытта аяқтады. 80 және 85 жасында Кэстон Вашингтон штатының Спокан қаласында өткен Блумсдей жүгірісінде 12 шақырымға жас санаты бойынша әлемдік рекорд орнатты. 2005 жылдың 12 наурызында 80 жасында ол АҚШ-тың Masters Indoor Track and Field чемпионатында (Джексонс Трек, Нампа, Айдахо) 6:48.02 уақытпен тарихтағы ең жасы үлкен 7 мильді (шақырым) жүгірген спортшы болды. Дегенмен, бұл АҚШ чемпионатында орнатылғанымен және америкалық Генри Сипньевскийдің 81 жасында 2000 жылдың маусымында көрсеткен 7:51:9 нәтижесінен бір минуттан астам артық жылдам болғанымен, американдық рекорд ретінде тіркелмеді. M80 мильдік әлемдік рекордты испандық Мануэль Алонсо Доминго 2017 жылы 6:22.69 уақытпен жаңартты. 2005 жылдың 14 мамырында Кэстон Орегон штатының Канби қаласындағы Канби орта мектебінде өткен «Жастар шеберлері» мильдік жүгірісінде 6:48:2 уақыт көрсетті, бірақ бұл да американдық M80 рекорды ретінде тіркелмеді. Сол жарыста ол 3000 метрді 13:30:77 уақытта аяқтады, бұл 1990 жылы Эд Бенхамның ресми тіркелген американдық M80 рекордынан жылдам болды (дегенмен Бенхам 1989 жылы одан да жылдам уақыт көрсеткен, бірақ ол ресми тіркелмеген). 2005 жылдың 15 сәуірінде Кэстон Миннесота штатының Сент-Клауд қаласында өткен жылдық Earth Day жарты марафонында M80 жас санаты бойынша әлемдік рекордты 1:39:27 уақытпен орнатты. Бұл әлі де 80 жастағы спортшының ең жақсы көрсеткіші, бірақ кейіннен канадалық Эд Уитлок 81 жасында Милтон, Онтариода 1:38:59 уақытпен осы рекордыны жаңартты. Кэстон жарыстарда, старт алдында әдетте Америка және Канаданың мемлекеттік әндерін орындап, бүкіл ел бойынша жарыстарға жиі шақырылатын маңызды тұлға болды. Ол сондай-ақ осы іс-шараларда өз тәжірибесі мен Мастерс спортшысы ретіндегі қиындықтары туралы лекциялар оқыды. Ол 5000 метр және 10000 метрге арналған американдық M75 рекордтарын сақтап тұр. Ол тағы бірнеше американдық жас санаты бойынша әлемдік рекордтарды иеленеді және марафон мен басқа да жеңіл атлетика жарыстарына қатыса берді. 2001 жылы АҚШ-тың Track & Field федерациясы оны USATF Мастерс даңқы залына енгізді. 2017 жылы Кэстон 92 жасында да жүгіріп жүрді.
Keston began running at age 55 to combat mild hypertension. On 30 September 2001, at age 76, he set a world age record when he ran a 3:22:59 marathon in the Portland Marathon. This was after a comeback following an accident that may have ended his running career. On 2 April 2005, at age 80, he ran the 15k in 59:00. In 1996, at age 71, he barely missed becoming the first runner over age 70 to break 3 hours in the marathon, as he posted a 3:00:58 at the 1996 Twin Cities Marathon. This is still the fastest ever marathon by a 71 year old, although the Canadian runner Ed Whitlock subsequently ran a marathon in under 3 hours at age 72, 73 and 74. At ages 80 and 85, Keston set world age records for 12 kilometers in the Bloomsday Run in Spokane, Washington. On 12 March 2005, at age 80, he became the oldest sub 7 miler in history at the USA Masters Indoor Track and Field Championship (Jacksons Track, Nampa, Idaho), running it in 6:48.02. However, although this was set at a US championship, and was more than a minute faster than the previous indoor record set by American Henry Sypniewski, who ran the mile in 7:51:9 at age 81 in June 2000, it was not ratified as an American record (see American records). The M80 world mile record has subsequently been improved by the Spanish runner Manuel Alonso Domingo, who ran 6:22.69 in 2017 (see List of world records in masters athletics). On 14 May 2005, Keston ran the mile in 6:48:2 in the Fountain of Youth Masters Mile at Canby High School, Canby, Oregon, but this was also not ratified as an American M80 record (see American records). At the same meeting, he also ran 3000m in 13:30:77, which was faster than the officially ratified American M80 record set by Ed Benham in 1990 (although Benham had run a faster time, never officially ratified, in 1989). On 15 April 2005, Keston set a half marathon M80 world record of 1:39:27, at the sixth annual Earth Day Half Marathon in St. Cloud, Minnesota. This is still the best time achieved by an 80 year old, but was subsequently beaten as an M80 record by the Canadian runner Ed Whitlock, who ran 1:38:59 at the age of 81 in Milton, Ontario. Keston often sang the American and Canadian national anthems at running events, at the starting line just before the race began, and was a popular invitee to races nationwide. He also presented lectures at these events, speaking about his experiences and challenges as a Masters athlete. He holds the current, ratified M75 American records for 5000 meters, and 10,000 meters. He holds several other US world age records, and continued to compete in marathons and other track and field events. The USA Track & Field inducted him into the USATF Masters Hall of Fame in 2001. As at 2017, Keston was still running at age 92.
Жеке өмір және өлім
1995 жылы АҚШ азаматы болып, әйелі Эннмен бірге Орегон штатының Санривер қаласында тұрды. Кейіннен ол "Ескіру туралы ойлар" деген жұмыс атауымен естелік шығарды. Аннамен некесінен үш баласы болды: Памела, Джон және Ричард. Бұрынғы некесінен де үш баласы болды: Филипп, Майкл және Франческа. Кестон 2022 жылғы 13 ақпанда Миннеаполисте COVID-19 пандемиясы кезінде, 97 жасында COVID-19 салдарынан қайтыс болды.
Keston became a U. S. citizen in 1995, and lived in Sunriver, Oregon, with his wife Anne. He latterly produced a memoir, with the working title Expressions of Aging. He had three children from his marriage to Anne; Pamela, John and Richard. Additionally, he also had three children from a previous marriage; Philip, Michael and Francesca. Keston died from complications of COVID 19 in Minneapolis, on 13 February 2022, at the age of 97, during the COVID 19 pandemic in Minnesota.