Уильям Строудли – XIX ғасырдың белгілі британдық теміржол инженеры. LB&SCR үшін жұмыс істеп, көптеген сақталған локомотивтерді жасады. Биографиясы мен еңбек жолы туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Стродли (6 наурыз 1833 – 20 желтоқсан 1889) – ағылшын теміржол инженері. Ол XIX ғасырдағы ең белгілі бу локомотивтерін жасаған инженерлердің бірі және негізінен Лондон, Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолы (LB&SCR) үшін жұмыс істеді. Ол өз заманының ең танымал және ұзақ қызмет еткен бу локомотивтерін жобалады, олардың бірнешеуі бүгінге дейін сақталған.
English railway engineer
William Stroudley (6 March 1833 – 20 December 1889) was an English railway engineer, and was one of the most famous steam locomotive engineers of the nineteenth century, working principally for the London, Brighton and South Coast Railway (LB&SCR). He designed some of the most famous and longest lived steam locomotives of his era, several of which have been preserved.
Ерте мансап
Оксфордширдегі Санфорд-он-Темс қаласында дүниеге келген Уильям Стродли 1847 жылы жергілікті қағаз фабрикасында жұмыс істей бастады, сондай-ақ сол жылы Джон Иншоудың Бирмингемдегі инженерлік фирмасында шәкірттікке түсті. Келесі жеті жылда ол стационарлық қозғалтқыштар мен бу кемелерінде түрлі инженерлік тәжірибе жинақтады. 1854 жылдан бастап ол Ұлы Батыс темір жолының Дэниел Гучпен Суиндон жұмыстарында локомотив инженері болып оқыды, бірақ көп ұзамай Шарль Сакренің басшылығымен Ұлы Солтүстік темір жолына, Петерборо шеберханаларына ауысты, кейіннен сол жердегі қозғалтқыш депосында жұмыс істейтін бригадир болды. 1861 жылы Эдинбург және Глазго темір жолының Каулэрс шеберханасының директоры болып тағайындалды. 19 маусымда 1865 жылы ол Инвернестегі Highland Railway локомотивтері мен вагондарына жауапты инспектор болып тағайындалды. Теміржолда сол кезде ақша жетіспегендіктен, ол ешқандай маңызды жұмыс істей алмады, тек бір локомотив ғана жасалды. Дегенмен, ол компанияның Лохгорм шеберханасын қайта ұйымдастырып, жаңғыртты және теміржолдың қолданыстағы паркі үшін операциялық шығындарды азайтты. Сондықтан операциялық шығындарды төмендету үшін стандарттау қажеттігі туындады. Стродлидің жаңа компаниясының қиын қаржылық жағдайы кедергі келтірді, ол 1866 жылы банкроттыққа тап болды. Алайда, 1870-ші және 1880-ші жылдары, әсіресе қала маңындағы жол жүрісшілер санының артуынан түскен табыс өсімі, оған локомотив паркінің өнімділігі мен сенімділігін айтарлықтай жақсартуға мүмкіндік берді, бірнеше өте табысты стандартты модельдерді енгізу арқылы.
Born at Sandford on Thames, Oxfordshire, William Stroudley began work in 1847 at the local paper mill and in the same year he was apprenticed to John Inshaw's engineering firm in Birmingham. Over the next seven years he gained a variety of engineering experience on stationary engines and steam barges. From 1854 he trained as a locomotive engineer at Swindon Works under Daniel Gooch of the Great Western Railway, but soon moved to the Great Northern Railway under Charles Sacré at their Peterborough workshops, later becoming running foreman at the motive power depot there. In 1861 he was appointed manager of the Edinburgh and Glasgow Railway Cowlairs Works. On 19 June 1865 he was appointed locomotive and carriage superintendent of the Highland Railway at Inverness. He was unable to do any substantial work as the railway had very little money at the time, only producing one locomotive. He was however able to re organise and modernise the company's Lochgorm Works and reduced the operating costs for the railway's existing fleet. and so there was an urgent need for standardisation to reduce operating costs. Stroudley was hampered at first by the difficult financial state of his new company, which had faced bankruptcy in 1866. However, during the 1870s and 1880s increased revenues, particularly from the growth of suburban traffic, enabled him to dramatically improve the performance and reliability of the locomotive stock by introducing a number of very successful standard classes.
Локомотивтер кластары
Стродлидің Брайтондағы алғашқы жолаушылар локомотивінің дизайны 1872 жылы "Белгравия" класының 2-4-0 локомотивтері болды. Олар 1860-шы жылдардың басында, ол зауыт директоры болған кезде, Эдинбург және Глазго темір жолы үшін Коулерсте салынған екі 2-4-0 локомотивтеріне өте ұқсас еді. Олардың құрамында оның кейінгі жобаларының көптеген элементтері болды. Сол жылы ол үш маңызды танк локомотивтерінің біріншісін ұсынды, олар ақырында көптеп өндірілді. 1872 жылы LB&SCR A1 класының (Terrier) 0-6-0 танк локомотивтері пайда болды, олардың бірнешеуі 1960 жылдарға дейін пайдалануда болды; бірнешесі сақталған. D1 класының 0-4-2T локомотивтері 1873 жылдан бастап электрленгенге дейін LBSCR Лондон маңындағы қалалық қызметтерінде қолданылды, ал кейбір локомотивтер 1950 жылдардың басына дейін сақталды. E1 класының 0-6-0T жүк локомотивінің соңғысы 1962 жылы қызметтен шығарылды, ал бұрын қызметтен шығарылған бір мысалы қазір сақталған. 1874 жылы Стродли сондай-ақ қуатты G класының 2-2-2 "жеке" локомотивтерін жасады, олардың соңғысы 1914 жылға дейін сақталды. Оның 1871 және 1882 жылдардағы 0-6-0 C және C1 жүк локомотивтері тиісінше сәтті болмады, екеуі де жеткіліксіз қуатты болды. Стродли ең алдымен 0-4-2 жолаушылар локомотивтерімен есте қалады. Олардың біріншісі D1 класының D2 немесе "Лион" класының тендерлік локомотивтік нұсқасы болды, ол 1876 жылы ұсынылып, өте табысты болды. 1877 жылы экспресс жолаушылар тасымалы үшін үлкен "Ричмонд" класы ұсынылды. Дегенмен, ол 1882 жылы жасалған кеңейтілген B1 класы ("Гладстоун" класы) экспресс локомотивтерімен ең жақсы есте сақталады, олардың соңғысы 1933 жылға дейін сақталды. Бұл кластың алғашқы локомотиві Йорк қаласындағы Ұлттық теміржол мұражайында сақталған.
Stroudley's first passenger locomotive design at Brighton was the two locomotives of the "Belgravia class", 2 4 0 in 1872. They were very similar to two 2 4 0 locomotives constructed at Cowlairs for the Edinburgh and Glasgow Railway in the early 1860s when he was the works manager. They contained many features of his later designs. In the same year he introduced the first of three important tank engine classes, which were ultimately produced in large numbers. The diminutive LB&SCR A1 Class (Terrier) 0 6 0 tanks were introduced in 1872 and a number were still in active use in the 1960s; several have been preserved. The D1 class 0 4 2T were used for London suburban services of the LBSCR from 1873 until electrification, and some survivors lasted until the early 1950s. The last survivor of the E1 class freight 0 6 0T was withdrawn in 1962, while a previously withdrawn example now preserved. In 1874, Stroudley also designed the G class of powerful 2 2 2 'singles', the last of which survived until 1914. Less successful were his 0 6 0 C and C1 freight classes of 1871 and 1882 respectively, both of which were underpowered. Stroudley is best remembered for his 0 4 2 passenger classes. The first of these was a tender engine version of the D1 class, the D2 or "Lyons" class, introduced in 1876 and which proved to be very successful. A larger version for express passenger work, the "Richmond class", was introduced in 1877. However it is the enlarged B1 class ("Gladstone class") express engines of 1882 for which he is best remembered, the last of which survived until 1933. The first member of this class is preserved at the National Railway Museum in York.
Басқа инженерлік қызмет
Стрэдли Брайтон теміржол шеберханасын қайта ұйымдастырумен және жаңғыртумен, сондай-ақ Нью-Кросс жөндеу базаларын дамытумен айналысты. Ол Ньюхейвен мен Дипп қалалары арасында жүретін LB&SCR арналық паромдары үшін теміржол вагондары мен бу машиналарын жобалады. Сонымен қатар, ол әлемнің кейбір аймақтарында әлі де "Стрэдлидің патенттелген пандустары" немесе "Стрэдли пандустары" деп аталатын, рельске қайта қоюға арналған пандустарды ойлап тапқаны үшін танымал.
Stroudley was responsible for the re organisation and modernisation of Brighton railway works and the repair facilities at New Cross. He also designed railway carriages and the steam engines for the LB&SCR cross channel ferries which operated between Newhaven and Dieppe. He is also remembered for inventing the re railing ramps that are still known as "Stroudley's Patent Ramps" or "Rampes de Stroudley" in some parts of the world.
Өлім
Ол 1889 жылғы 20 желтоқсанда, өзінің локомотивтерінің бірін көрмеге қойған Париж көрмесіне сапар барысында жедел бронхиттен көз жұмды. Стродли 1889 жылғы 24 желтоқсанда Брайтон қаласының Экстра Мюралдық бейіштігінде жерленді. Оның қызметін Брайтон қаласында Р. Ж. Биллинтон жалғастырды.
He died of acute bronchitis on 20 December 1889 during his visit to the Paris Exhibition where he was exhibiting one of his locomotives. Stroudley was buried in the Extra Mural Cemetery, Brighton on 24 December 1889. He was succeeded at Brighton by R. J. Billinton.