18 ғасырдағы француз өнері: Барокко, Рококо және неоклассицизм
18th-century French art
18 ғасырдағы француз сурет өнері: Барокко, Рококо, неоклассицизм стилдері. Регенттік кезең, Версальдің тасталуы, театрлық көріністер мен әйел бейнелері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
XVIII ғасырдағы француз өнері мен тарихы
18th century French artistic movement and history
XVIII ғасырдағы француз өнері барокко, рококо және неоклассицизм бағыттарымен ерекшеленді.
18th century French art was dominated by the Baroque, Rococo and neoclassical movements.
Тарих
Францияда 1715 жылдың қыркүйегінде Людовик XIV-тің қайтысы Регенс кезеңі деп аталатын еркіндік пен тәртіпсіздікке толы дәуірге әкелді. Людовик XIV-тің мұрагері, оның шөбересі Людовик XV, бар болғаны 5 жаста болды; келесі жеті жыл бойы Франциямен Орлеан герцогы Филипп II регенттік етті. Версаль 1715 жылдан 1722 жылға дейін тастамалы қалды. Кескіндеме «fêtes galantes», театрлық сахналар мен әйелдердің бейнесіне бұрылды. Осы кезеңнің суретшілеріне Антуан Ватто, Николас Ланкрет және Франсуа Буше жатады. Ұлыбританиядағы Рококо және неоклассицизм дәуірінің француздық көркем және сәндік өнерінің мысалдарымен танысуға ең қолайлы орындардың бірі – Лондон қаласындағы тегін ұлттық галерея, Уоллес Жинағы. Луи XV стиліндегі безендіру (бұрынғы билік кезінде де көзге түскенмен) жеңіл болды: пастельді түстер мен ағаш панельдер, кішігірім бөлмелер, алтын жалатудың азайтылуы және брокаттың сиректеу қолданылуы; қабықшалар, гүл шоқтары және кейде қытайлық мотивтер басым болды. Бөлмелер көбірек жеке кеңістіктерге айналды. Версальге қайта оралғаннан кейін Людовик XIV-тің барокко стиліндегі көптеген бөлмелері қайта жаңартылды. Ресми этикет те жеңілдетілді және жеке өмірге қатысты ұғым кеңейтілді: король өзі түнде ресми жатыннан шығып, сүйіктісімен жеке сөйлесетін болды. XVIII ғасырдың екінші жартысында француз мәдениеті Еуропадағы басымдыққа ие болды, әсіресе өнер мен ғылым салаларында, ал француз тілі Еуропалық сарайлардың лингва франкасы болды. Француз академиялық жүйесі суретшілерді даярлауды жалғастырды, бірақ Жан Оноре Фрагонар және Жан Батист Симеон Шарден сияқты суретшілер қалың қылқаламмен салынған, жаңа және көбірек импрессионистік стильдерді зерттеді. Жанрлардың иерархиясы ресми түрде сақталғанымен, жанрлық сурет, пейзаж, портрет және натюрморт өте танымал болды. Жазушы Дени Дидро сурет және мүсіншілік академиясының жылдық көрмелері туралы бірнеше рет жазды, ал оның пікірлері мен сын-пікірлері осы кезеңдегі өнер туралы маңызды мәліметтерді қамтиды. Дидроның сүйікті суретшілерінің бірі Жан Батист Грюз болды. Қазіргі заманғы стандарттар бойынша китч саналатын болса да, оның тұрмыстық көріністерін бейнелеуі сол кезеңдегі еуропалық өнерде сентиментализмнің маңыздылығын көрсетеді (бұл Жан Жак Руссо мен Сэмюэл Ричардсонның шығармаларында да көрінеді). Осы кезеңде романтизмге дейінгі белгілерді де кездестіруге болады. Хуберт Роберттің итальяндық каприччо суреттерінен шабыттанған қираған ғимараттардың суреттері осы тұрғыдан алғанда үлгілі. Сонымен қатар, ақылға қонымды және геометриялық француз бағынан (Андре Ле Нотрдың бағы) ағылшын бағына, ол (жасанды түрде) жабайы және ақылға сыймас табиғатты баса көрсеткен өзгеріске ұшырады. Кейбір бақтарда қираған ғибадатханалардың ескерткіштері де кездеседі. XVIII ғасырдың ортасында Францияда неоклассицизмге бет бұрылды, яғни грек және рим формалары мен иконографиясын саналы түрде пайдалану. Кескіндемеде бұл стильдің ең көрнекті өкілі Жак Луи Давид болды, ол грек вазаларының профильдерін бейнелеп, профильді қолдануға баса назар аударды; оның туындылары көбінесе классикалық тарихқа қатысты (Сократтың өлімі, Брут). Оның суреттерінің мәртебесі мен тақырыбы 17 ғасырдың Николя Пуссенінен үлкен әсер алды. Луи XVI стиліндегі жиһаз (бұрынғы билік кезінде де болған) креслоның арқасында дөңгелек және овал пішіндерге ұмтылды; кресло аяқтары ойылып жасалған; гректерден шабыттанған иконография безендіру үшін қолданылды. Француз неоклассицизмі француз төңкерісінің монументализміне үлкен үлес қосты, мысалы, грек ғибадатханасы түріндегі Ла Мадлен шіркеуі (1763 жылы басталып, 1840 жылы аяқталды) және бүгінде француз ұлы тұлғаларының қабірлері орналасқан Пантеон (1764–1812). Классикалық архитектураның рационализмі мен қарапайымдылығы Ағарту дәуірінде артқа қарап тұрған готиканың антонимі ретінде қарастырылды. Грек және рим тақырыптары республикалық құндылықтарды насихаттау үшін жиі таңдалды. Сондай-ақ, француз төңкерісінің батырлары мен шейіттерін бейнелейтін суреттер де бар, мысалы, Давидтің Жан-Поль Маратты өлтіруі туралы суреті. Жан-Огюст Доминик Ингрес, Давидтің шәкірті, сонымен қатар Рафаэль мен Джон Флаксманнан әсер алды, Давидтің стилінің дәлдігін сақтап, сонымен қатар романтизм рухында мифологиялық (Эдип пен сфинкс, Юпитер мен Тетис) және шығыстық (одаліскалар) тақырыптарды зерттеді.
In France, the death of Louis XIV in September 1715 led to a period of licentious freedom commonly called the Régence. The heir to Louis XIV, his great grandson Louis XV of France, was only 5 years old; for the next seven years France was ruled by the regent Philippe II of Orléans. Versailles was abandoned from 1715 to 1722. Painting turned toward "fêtes galantes", theater settings and the female nude. Painters from this period include Antoine Watteau, Nicolas Lancret and François Boucher. One of the best places in the UK to see examples of French visual and decorative arts of the Rococo and neoclassical periods is in the Wallace Collection, a free national gallery in London. The Louis XV style of decoration (although already apparent at the end of the last reign) was lighter: pastels and wood panels, smaller rooms, less gilding and fewer brocades; shells and garlands and occasional Chinese subjects predominated. Rooms were more intimate. After the return to Versailles, many of the baroque rooms of Louis XIV were redesigned. The official etiquette was also simplified and the notion of privacy was expanded: the king himself retreated from the official bed at night and conversed in private with his mistress. The latter half of the 18th century continued to see French preeminence in Europe, particularly through the arts and sciences, and the French language was the lingua franca of the European courts. The French academic system continued to produce artists, but some, like Jean Honoré Fragonard and Jean Baptiste Siméon Chardin, explored new and increasingly impressionist styles of painting with thick brushwork. Although the hierarchy of genres continued to be respected officially, genre painting, landscape, portrait and still life were extremely fashionable. The writer Denis Diderot wrote a number of times on the annual Salons of the Académie of painting and sculpture and his comments and criticisms are a vital document on the arts of this period. One of Diderot's favorite painters was Jean Baptiste Greuze. Although often considered kitsch by today's standards, his paintings of domestic scenes reveal the importance of Sentimentalism in the European arts of the period (as also seen in the works of Jean Jacques Rousseau and Samuel Richardson.) One also finds in this period a kind of Pre romanticism. Hubert Robert's images of ruins, inspired by Italian capriccio paintings, are typical in this respect. So too the change from the rational and geometrical French garden (of André Le Nôtre) to the English garden, which emphasized (artificially) wild and irrational nature. One also finds in some of these gardens curious ruins of temples called follies. The middle of the 18th century saw a turn to Neoclassicism in France, that is to say a conscious use of Greek and Roman forms and iconography. In painting, the greatest representative of this style is Jacques Louis David who, mirroring the profiles of Greek vases, emphasized the use of the profile; his subject matter often involved classical history (the death of Socrates, Brutus). The dignity and subject matter of his paintings were greatly inspired by Nicolas Poussin in the 17th century. The Louis XVI style of furniture (once again already present in the previous reign) tended toward circles and ovals in chair backs; chair legs were grooved; Greek inspired iconography was used as decoration. French neoclassicism would greatly contribute to the monumentalism of the French Revolution, as typified in the structures La Madeleine church (begun in 1763 and finished in 1840) which is in the form of a Greek temple and the mammoth Panthéon (1764–1812) which today houses the tombs of great Frenchmen. The rationalism and simplicity of classical architecture was seen — in the Age of Enlightenment — as the antithesis of the backward looking Gothic. The Greek and Roman subject matters were also often chosen to promote the values of republicanism. One also finds paintings glorifying the heroes and martyrs of the French revolution, such as David's painting of the assassination of Jean Paul Marat. Jean Auguste Dominique Ingres, a student of David's who was also influenced by Raphael and John Flaxman, would maintain the precision of David's style, while also exploring other mythological (Oedipus and the sphinx, Jupiter and Thetis) and oriental (the Odalesques) subjects in the spirit of Romanticism.