Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XVIII ғасыр француз суретшісі (1703–1770)
18th century French painter (1703 1770)
Франсуа Буше (/UK/'/b//uː//ʃ//eɪ/ BOOshay, /US//b//uː/'/ʃ//eɪ/ booSHAY; fʁɑ̃swa buʃe; 29 қыркүйек 1703 – 30 мамыр 1770) – француз суретшісі, сурет салушы және гравер, Рококо стилінде жұмыс істеген. Буше классикалық тақырыптардағы, сәндік аллегориялар мен шабындық көріністердегі идилликалық және әдемі суреттерімен танымал. Ол XVIII ғасырдың ең атақты суретшісі және декоративтік өнер шебері болды.
François Boucher (/UK/'/b//uː//ʃ//eɪ/ BOOshay, /US//b//uː/'/ʃ//eɪ/ booSHAY; fʁɑ̃swa buʃe; 29 September 1703 – 30 May 1770) was a French painter, draughtsman and etcher, who worked in the Rococo style. Boucher is known for his idyllic and voluptuous paintings on classical themes, decorative allegories, and pastoral scenes. He was perhaps the most celebrated painter and decorative artist of the 18th century.
Өмір
Париж қаласында туған Буше, одан көп танылмаған суретші Николя Бушенің ұлы еді, ол оған алғашқы көркемдік білімін берді. Он жеті жасында Бушенің суреті суретші Франсуа Лемуанға ұнады. Кейін Лемуан Бушені өзінің шәкірті етіп тағайындады, бірақ үш айдан кейін ол гравер Жан Франсуа Карспен жұмыс істеуге кетті. 1720 жылы ол сурет салу бойынша элиталық Grand Prix de Rome сыйлығын жеңіп алды, бірақ қаржылық мәселелерге байланысты Académie royale de peinture et de sculpture академиясындағы қиындықтарға байланысты Италияда оқу мүмкіндігін бес жылдан кейін ғана пайдаланды. Оның "қабылдау туындысы" (morceau de réception) – 1734 жылғы "Ринальдо және Армида" туындысы болды. (шамамен 1752 ж.) Буше 1770 жылдың 30 мамырында туған Парижінде қайтыс болды. Оның есімі, оның меценаты Мадам де Помпадурдың есімімен бірге, француз рококо стилімен синоним болды, бұл Гонкур ағайындарын былай деп жазуға итермеледі: "Буше – ғасырдың талғамын көрсететін, оны білдіретін, бейнелейтін және іске асыратын адамдардың бірі". Буше табиғаттың "trop verte et mal éclairée" ("өте жасыл және нашар жарықтандырылған") екенін айтуымен белгілі. Буше әшекей тастармен гравюра жасаған Жак Гуаймен байланыста болды, оған сурет салуды үйретті. Ол сондай-ақ 1767 жылы моравиялық австриялық суретші Мартин Фердинанд Квадалға және неоклассикалық суретші Жак Луи Давидке кеңес берді. Кейін Буше Гуайдың туындыларының сериясын жасады, содан кейін Мадам де Помпадур оларды гравюралап, сүйікті сарайлықтарға әдемі мұқабаланған том ретінде таратты.
A native of Paris, Boucher was the son of a lesser known painter Nicolas Boucher, who gave him his first artistic training. At the age of seventeen, a painting by Boucher was admired by the painter François Lemoyne. Lemoyne later appointed Boucher as his apprentice, but after only three months, he went to work for the engraver Jean François Cars. In 1720, he won the elite Grand Prix de Rome for painting, but did not take up the consequential opportunity to study in Italy until five years later, due to financial problems at the Académie royale de peinture et de sculpture. His morceau de réception (reception piece) was his Rinaldo and Armida of 1734. c. 1752]]
Boucher died on 30 May 1770 in his native Paris. His name, along with that of his patron Madame de Pompadour, had become synonymous with the French Rococo style, leading the Goncourt brothers to write: "Boucher is one of those men who represent the taste of a century, who express, personify and embody it." Boucher is famous for saying that nature is "trop verte et mal éclairée" (too green and badly lit). Boucher was associated with the gemstone engraver Jacques Guay, whom he taught to draw. He also mentored the Moravian Austrian painter Martin Ferdinand Quadal as well as the neoclassical painter Jacques Louis David in 1767. Later, Boucher made a series of drawings of works by Guay which Madame de Pompadour then engraved and distributed as a handsomely bound volume to favored courtiers.
Сурет
Бушер Петер Пол Рубенс және Антуан Ватто сияқты суретшілерден шабыттанды. Бушердің ерте туындылары табиғат пен ландшафттың көркем және тыныш бейнелеуін зор ынтамен көрсетеді. Дегенмен, оның өнері дәстүрлі ауылдық тазалықтан бас тартып, эротикалық стильдегі көріністерді бейнелейді, себебі оның мифологиялық суреттері дәстүрлі эпикалық сипаттан гөрі, құштарлық пен жақын махаббатқа толы. Бушердің 1748 жылғы «Жағымды сабақ» («Флейташылар») және 1749 жылғы «Күзгі пастораль» («Жүзім жеушілер») картиналарындағы орманды жердегі әдемі әйел мен шабанның бейнелері, Бушердің жақын досы Шарль Симон Фаварттың 1745 жылғы пьесасындағы кейіпкерлерге негізделген. Бушердің осы картиналардағы кейіпкерлері кейіннен шамамен 1757-66 жылдары Севр порцелин зауытында жасалған екі мүсінге әсер етті. Рококо өнерімен аты бірге айтылатын, король Луи XV-нің сүйіктісі Маркиза де Помпадур оның туындыларын жоғары бағалады. Маркиза де Помпадур көбінесе «Рококоның анасы» деп аталады. Бове шеберханасымен екі онжылдық қарым-қатынас барысында Бушер барлығы алты сериядан тұратын қабырға маталарының эскиздерін жасады, мысалы, 1741-1742 жылдар аралығында Психея мен себетшінің бейнесін көрсететін қабырға матасы. Бушер корольдік мерекелер үшін эскиздер жасауға шақырылды, бұл корольдік үйдің «Меню Плезир дю Руа» бөлігі ұйымдастырды, сондай-ақ опера және Версаль, Фонтенбло және Шои корольдік сарайларын безендіруге қатысты. Жоғарыда аталған барлық жобалары оның бұрынғы беделін арттырды, нәтижесінде оның туындыларынан көптеген гравюралар жасалды, тіпті Винсенн мен Севр зауыттарында фарфор және бисквиттен жасалған бұйымдарға оның эскиздері көшірілді. 1755 жылы Одридің қазасы Бовемен ынтымақтастығына нүкте қойды, бірақ Гобелендермен ынтымақтастығы 1765 жылға дейін жалғасты, ол инспектор лауазымынан бас тартқанға дейін.
Boucher took inspiration from artists such as Peter Paul Rubens and Antoine Watteau. Boucher's early works celebrate the idyllic and tranquil portrayal of nature and landscape with great elan. However, his art typically forgoes traditional rural innocence to portray scenes with a definitive style of eroticism as his mythological scenes are passionate and intimately amorous rather than traditionally epic. Boucher's paintings of a flirtatious shepherd and shepherdess in a woodland setting, featured in The Enjoyable Lesson (The Flute Players) of 1748 and An Autumn Pastoral (The Grape Eaters) of 1749, were based upon characters in a 1745 play by Boucher's close friend Charles Simon Favart. Boucher's characters in those paintings later inspired a pair of figurines created by the Sèvres Porcelain Manufactory, c. 1757–66. Marquise de Pompadour (mistress of King Louis XV), whose name became synonymous with Rococo art, was a great admirer of his work. Marquise de Pompadour is often referred to as the "godmother of Rococo" During two decades' involvement with the Beauvais tapestry workshops Boucher produced designs for six series of hangings in all, like the tapestry showing Psyche and the Basketmaker from 1741 to 1742. Boucher was also called upon for designs for court festivities organized by that section of the King's household called the Menus Plaisirs du Roi and for the opera and for royal châteaux Versailles, Fontainebleau and Choisy. His designs for all of the aforementioned augmented his earlier reputation, resulting in many engravings from his work and even reproduction of his designs on porcelain and biscuit ware at the Vincennes and Sèvres factories. The death of Oudry in 1755 put an end to its contribution to Beauvais but his collaboration with the Gobelins lasted until 1765, when he stepped down from his position as an inspector.
Суреттер мен баспалар
Буше өте жемісті және алуан түрлі суретші болды. Оның суреттері оның картиналарын дайындау үшін ғана емес, сонымен қатар коллекционерлердің үлкен сұранысына ие болған дайын өнер туындылары ретінде де қызмет етті. Буше сол кездегі стандартты студиялық тәжірибені ұстанды, алдымен өзінің негізгі кенептерінің жалпы композициясын жасады, содан кейін жеке тұлғаларға немесе тұлғалар тобына арналған көміртегі эскиздерін жасады. Ол ірі тапсырмаларды дайындауда май және гуашь эскиздерін де пайдаланды. Бірте-бірте ол нарыққа арналған дербес жұмыстар ретінде көбірек эскиздер жасады. «Шопандардың құлшылығы» (Метрополитен өнер мұражайы), гуашьта еркін және суретшіл эскиз, ұзақ уақыт бойы Мадам де Помпадурдың жеке алтарінің «Әлемнің нұры» (шамамен 1750, Лион қалалық көркемөнер мұражайы) дайындық эскизі саналды. Алайда, соңғы зерттеулер оның кем дегенде 10 жылдан кейін дербес туынды ретінде жасалғанын көрсетеді. Мансабының соңғы онжылдығында суретші қоңыр көміртегін, яғни қолдан жасалған материалды ұнататын болды. Буше сондай-ақ шебер гравёр және гравер болды. Буше 180-ге жуық түпнұсқа мыс пластиналарға гравюра салды. Ол Ваттодан кейін көптеген гравюралар жасады, осылайша суреттердің көшірмелеріне деген сұранысты кеңейтті. Оның суреттері сатыла бастағанда, олардың 266-сы Жиль Демартоның нүктелі техникасымен көшірілді. Бұл қызыл боямен басылды, сондықтан олар қызыл көміртегімен салынған суреттерге ұқсады және оларды кішкентай суреттер ретінде жинауға болады. Содан кейін оларды сәнді үйлердің әсем әшекейленген қабырғаларындағы кішкентай бос орындарға іліп қоюға болатын. Буше жасаған ең түпнұсқалық өнертабыстар декоративтік болды, және ол Ваттоның 12 «Қытай фигуралары» гравюрасын жасағаннан кейін, шығыс стиліне үлес қосты.
Boucher was a very prolific and varied draftsman. His drawings served not only as preparatory studies for his paintings and as designs for printmakers but also as finished works of art for which there was a great demand by collectors. Boucher followed standard studio practices of the time, by first working out the overall composition of his major canvases, and then making chalk studies for individual figures, or groups of figures. He also relied on oil and gouache sketches in the preparation of major commissions. Gradually he made more and more sketches as independent works for the market. The Adoration of the Shepherds (Metropolitan Museum of Art), a free and painterly sketch in gouache, was long considered a preparatory sketch for Madame de Pompadour's private altarpiece La lumière du monde (ca. 1750, Musée des Beaux Arts, Lyon). Recent scholarship suggests, however, that it was made at least 10 years later as an autonomous work. In the last decade of his career the artist began to favor brown chalk, a fabricated medium. Boucher was also a gifted engraver and etcher. Boucher etched some 180 original copperplates. He made many etchings after Watteau. He thus helped propagate a taste for reproductions of drawings. When his own drawings began to sell, 266 of them were etched in stipple substitutes by Gilles Demarteau. These were printed in red ink so they resembled red chalk drawings which could be framed as little pictures. They could then be hung in the small blank spaces of the elaborately decorated paneling of luxury dwellings. Boucher's most original inventions were decorative, and he contributed to the fashionable style of chinoiserie, after having etched 12 'Figures Chinoises' (Chinese figures) by Watteau.