Никола Пуссен: Француз суретшісі және барокко стилінің шебері

Кіріспе

17 ғасырдағы француз барокко суретшісі (1594–1665 жж.)

Николя Пуссен (/UK/'/p//uː//s//æ̃/, /US//p//uː/'/s//æ̃/, nikɔla pusɛ̃; 1594 жылдың маусымы – 1665 жылдың 19 қарашасы) – француз суретшісі, ол өмірінің көп бөлігін Римде өткізгеніне қарамастан, классикалық француз барокко стилінің көрнекті өкілі болды. Оның көптеген туындылары итальяндық және француз коллекционерлерінің шағын тобы үшін салынған діни және мифологиялық сюжеттерге арналған. Ол қысқа мерзімге Парижге оралып, Людовик XIII және кардинал Ришелье тұсында корольдің бірінші суретшісі қызметін атқарды, бірақ көп ұзамай Римге қайтып, дәстүрлі тақырыптарына оралды. Өмірінің соңғы жылдарында суреттерінде пейзажға ерекше мән берді. Оның туындылары айқындық, логикалық тұжырым және тәртіптілікпен сипатталады, түске қарағанда сызыққа басымдық береді. 20-ғасырға дейін ол Жак Луи Давид, Жан-Огюст Доминик Ингрес және Поль Сезан сияқты классицизмге бейім суретшілерге зор ықпал етті. Пуссеннің көркемдік білімі туралы мәліметтер толыққанды емес. Шамамен 1612 жылы ол Парижге сапар шегіп, кішігірім шеберлерден оқып, ең алғашқы сақталған туындыларын аяқтады. Париждегі патшалық коллекцияларда көрген итальяндық суреттері оны 1624 жылы Римге баруға ынталандырды, онда ол Ренессанс және барокко суретшілерінің, әсіресе оның стиліне зор әсер еткен Рафаэльдің туындыларын зерттеді. Ол классицизмге ұмтылған бірнеше суретшімен достық қарым-қатынас орнатты және кардинал Франческо Барберини мен антиквар Кассиано даль Поццо сияқты маңызды меценаттармен танысты. Пуссенге діни, мифологиялық және тарихи сюжеттер бойынша шағын көлемді суреттер салуға тапсырыс берілді, бұл оған «Германиктың өлімі», «Нәсіпсіздердің қырғыны» және жеті құдайлықтың бірінші сериясы сияқты туындыларында жеке стилін дамытуға мүмкіндік берді. 1640 жылы Францияға оралып, корольдің бірінші суретшісі болуға көндірілді, бірақ ауыр жұмыс жүктемесі мен сарайдағы интригаларға наразы болып, бір жылдан кейін Римге қайта оралды. Оның соңғы жылдарындағы маңызды туындыларының қатарында «Соқыр Орионның күн іздеуі», «Геркулес пен Какуспен пейзаж» және «Төрт маусым» бар.

Nicolas Poussin (/UK/'/p//uː//s//æ̃/, /US//p//uː/'/s//æ̃/, nikɔla pusɛ̃; June 1594 – 19 November 1665) was a French painter who was a leading painter of the classical French Baroque style, although he spent most of his working life in Rome. Most of his works were on religious and mythological subjects painted for a small group of Italian and French collectors. He returned to Paris for a brief period to serve as First Painter to the King under Louis XIII and Cardinal Richelieu, but soon returned to Rome and resumed his more traditional themes. In his later years he gave growing prominence to the landscape in his paintings. His work is characterized by clarity, logic, and order, and favors line over color. Until the 20th century he remained a major inspiration for such classically oriented artists as Jacques Louis David, Jean Auguste Dominique Ingres and Paul Cézanne. Details of Poussin's artistic training are somewhat obscure. Around 1612 he traveled to Paris, where he studied under minor masters and completed his earliest surviving works. His enthusiasm for the Italian works he saw in the royal collections in Paris motivated him to travel to Rome in 1624, where he studied the works of Renaissance and Baroque painters—especially Raphael, who had a powerful influence on his style. He befriended a number of artists who shared his classicizing tendencies, and met important patrons, such as Cardinal Francesco Barberini and the antiquarian Cassiano dal Pozzo. The commissions Poussin received for modestly scaled paintings of religious, mythological, and historical subjects allowed him to develop his individual style in works such as The Death of Germanicus, The Massacre of the Innocents, and the first of his two series of the Seven Sacraments. He was persuaded to return to France in 1640 to be First Painter to the King but, dissatisfied with the overwhelming workload and the court intrigues, returned permanently to Rome after a little more than a year. Among the important works from his later years are Orion Blinded Searching for the Sun, Landscape with Hercules and Cacus, and The Seasons.

Алғашқы жылдары Лес-Анделис пен Париж

Николя Пуссеннің ерте өмірбаясын жазушы оның досы Джованни Пьетро Беллори болды. Ол Пуссеннің Нормандиядағы Ле-Анделис маңында туғанын және латын тілінде білім алғанын, бұл оған болашақта пайдалы болғанын айтады. Тағы бір ертедегі досы және өмірбаянын жазған Андре Фелибиен "Ол тек оның қиялы ғана жасай алатын, шексіз көптеген түрлі суреттермен сызба кітапшаларын толтырумен тынымсыз айналысты" деп хабарлады. Оның алғашқы эскиздері Анделисте біраз уақыт өткізген Квентин Вариннің назарын аударды, бірақ оның өмірбаяндары оның Варин студиясында ресми оқығанын айтпайды, алайда оның кейінгі туындылары Вариннің ықпалын көрсетті, әсіресе олардың оқиға айтуы, бет-әлпеттердің дәлдігі, әдемі боялған киімдері және бай түстері. Оның ата-анасы суретші болуына қарсы болғандықтан, шамамен 1612 жылы, он сегіз жасында Парижге қашып кетті. Оның алғашқы эскиздері оған танымал суретшілердің студияларында орын берді. Ол үш ай бойы фламанд суретшісі Фердинанд Эльдің студиясында жұмыс істеді, ол негізінен портреттер салды, бұл жанр Пуссенге қызығушылық тудырмады. Содан кейін ол бір ай бойы Жорж Лаллеманның студиясында оқыды деп есептеледі, бірақ Лаллеманның дәл сурет салуға және фигураларын анық бейнелеуге назар бөлмеуі Пуссенді көңілсіздікке түсірді. Ол сондай-ақ Рим тарихынан төрт шайқас көрінісін салды. Қазір Виндзор сарайында сақталатын "Марино суреттері" Пуссеннің ең ерте танылған туындыларының бірі болып табылады. Мариноның ықпалы Мари де Медичидің резиденциясы Люксембург сарайын безендіруге тапсырыс алуға, содан кейін Париждің бірінші архиепискобы Жан Франсуа де Гондидің Париждің Нотр-Дам соборындағы архиепископтың отбасылық капелласы үшін Құдай ананың қайтысын (кейін жоғалған) бейнелеуге тапсырыс алуға әкелді. Марино оны үйіне қабылдады және 1623 жылы Римге оралғанда Пуссенді өзімен бірге келуге шақырды. Пуссен Парижде қалып, бұрынғы тапсырыстарын аяқтады, содан кейін 1624 жылдың көктемінде Римге келді.

Nicolas Poussin's early biographer was his friend Giovanni Pietro Bellori, who relates that Poussin was born near Les Andelys in Normandy and that he received an education that included some Latin, which would stand him in good stead. Another early friend and biographer, André Félibien, reported that "He was busy without cease filling his sketchbooks with an infinite number of different figures which only his imagination could produce." His early sketches attracted the notice of Quentin Varin, who passed some time in Andelys, but there is no mention by his biographers that he had a formal training in Varin's studio, though his later works showed the influence of Varin, particularly by their storytelling, accuracy of facial expression, finely painted drapery and rich colors. His parents apparently opposed a painting career for him, and In or around 1612, at the age of eighteen, he ran away to Paris. His early sketches gained him a place in the studios of established painters. He worked for three months in the studio of the Flemish painter Ferdinand Elle, who painted almost exclusively portraits, a genre that was of little interest to Poussin. Afterward, he is thought to have studied for one month in the studio of Georges Lallemand, but Lallemand's inattention to precise drawing and the articulation of his figures apparently displeased Poussin. and four illustrating battle scenes from Roman history. The "Marino drawings", now at Windsor Castle, are among the earliest identifiable works of Poussin. Marino's influence led to a commission for some decoration of Marie de Medici's residence, the Luxembourg Palace, then a commission from the first Archbishop of Paris, Jean François de Gondi, for a painting of the death of the Virgin (since lost) for the Archbishop's family chapel at the Cathedral of Notre Dame de Paris. Marino took him into his household, and, when he returned to Rome in 1623, invited Poussin to join him. Poussin remained in Paris to finish his earlier commissions, then arrived to Rome in the spring of 1624.

Римдегі алғашқы тұруы (1624-1640 жж.)

1624 жылы Пуссен Римге келгенде отызда еді. 1623 жылы сайланған жаңа папа VIII Урбан Римнің Еуропаның өнер орталығы мәртебесін сақтап қалуға ниеттенді, сондықтан әлемнің түкпір-түкпірінен суретшілер жиналды. Пуссен шіркеулер мен монастырларды аралап, Рафаэль және басқа да Ренессанс суретшілерінің, сондай-ақ Каракчи, Гвидо Рени және Караваджоның (Пуссен сурет салуды құрту үшін туылған деді) туындыларын зерттеді. Ол Доменичино академиясында жалаңаш сурет салу өнерін үйренді және Римдегі жетекші суретшілердің бас қосып отырған Сент-Лука академиясына жиі баратын, ал 1624 жылы оның төрағасы тағы бір француз суретшісі Симон Вуэ болды, ол Пуссенге жатақ берді. Пуссен Римдегі басқа суретшілермен танысып, классицизмге бейім суретшілермен достық қарым-қатынас жасады: француз мүсіншісі Франсуа Дюкесной, ол 1626 жылы Маронити көшесінде тұрып қалды; француз суретшісі Жак Стелла; Клод Лоррен; Доменичино; Андреа Сакки; және Жоахим фон Сандрарт айналасында қалыптасқан, қазіргі барокко стиліне қарсы суретшілер мен меценаттардың бейресми академиясына қосылды. Рим Пуссенге дамыған өнер нарығын және көптеген өнер меценаттарымен танысу мүмкіндігін ұсынды. Марино арқылы ол жаңа папаның інісі, кардинал Франческо Барберинимен және кардиналдың хатшысы, ежелгі Рим мен Грекияны зерттеуші Кассиано даль Поццомен танысты. Жаңа өнер жинаушылар кескіндемелердің басқа форматын қалады: үлкен алтарьдық суреттер мен сарайларды безендірудің орнына, олар жеке құлшынып қарау үшін кішкентай діни суреттерді немесе көркемдік пейзаждарды, мифологиялық және тарихи суреттерді қалаған. 1628 жылы ол Паолино (Бабуино) көшесінде Жан ле Майрмен бірге тұрды. Бұл көңілі толмауы және Сан-Луиджи-деи-Франсезидегі фрескалар циклы үшін бәйгеде жеңіліске ұшырауы Пуссенді ірі ауқымды, қоғамдық тапсырыстардан, ауыр бәйгелерден, мазмұн шектеулерінен және саяси махинациялардан бас тартуға итерді. Оның орнына Пуссен өнерін жеке коллекционерлерге бағыттай бастады, олар үшін ол тақырып пен стильді бақылап, баяу жұмыс істей алатын. Кардинал Барберини мен Кассиано даль Поццомен бірге, ол үшін алғашқы "Жеті Тазару" сериясын салған, Пуссеннің алғашқы жеке меценаттарының қатарында "Жас Пирр құтқарылды" және басқа да бірнеше маңызды туындыларды сатып алған Chanoine Gian Maria Roscioli; Кардинал Роспильози, ол үшін "Аркадия шопандарының" екінші нұсқасын салған; және Кардинал Луиджи Омодей, ол Флораның жеңістерін алған (шамамен 1630–32, Лувр). Ол банкир Винченцо Джустиниани үшін "Бескүнәлердің қырғыны" картинасын салған; зергерлік ұры және өнер алаяғы Фабрицио Вальгарнера Ашдодтың обасын сатып алып, Флора империясын тапсырыс берген. Ол сондай-ақ Италиядағы француз елшісі Маршал де Крекиден, кейіннен кардинал де Ришельеден Баканалдар сериясы үшін алғашқы француз тапсырыстарын алды. Оның үйі қала қақпасына жақын Трините-де-Монттың етегінде, басқа шетелдіктер мен суретшілер тұратын жерде орналасқан; оның нақты орны белгісіз, бірақ ол Сант-Атанасио-деи-Греци шіркеуінің қарама-қарсысында болды. Өзінің автопортреттерінен басқа Пуссен заманауи тақырыптарды ешқашан суреттемеген.

Poussin was thirty when he arrived in Rome in 1624. The new Pope, Urban VIII, elected in 1623, was determined to maintain the position of Rome as the artistic capital of Europe, and artists from around the world gathered there. Poussin could visit the churches and convents to study the works of Raphael and other Renaissance painters, as well as the more recent works of Carracci, Guido Reni and Caravaggio (whose work Poussin detested, saying that Caravaggio was born to destroy painting). He studied the art of painting nudes at the Academy of Domenichino, and frequented the Academy of Saint Luke, which brought together the leading painters in Rome, and whose head in 1624 was another French painter, Simon Vouet, who offered lodging to Poussin. Poussin became acquainted with other artists in Rome and tended to befriend those with classicizing artistic leanings: the French sculptor François Duquesnoy whom he lodged with in 1626 in via dei Maroniti; the French artist Jacques Stella; Claude Lorraine; Domenichino; Andrea Sacchi; and joined an informal academy of artists and patrons opposed to the current Baroque style that formed around Joachim von Sandrart. Rome also offered Poussin a flourishing art market and an introduction to an important number of art patrons. Through Marino, he was introduced to Cardinal Francesco Barberini, the brother of the new Pope, and to Cassiano dal Pozzo, the Cardinal's secretary and a passionate scholar of ancient Rome and Greece, who both later became his important patrons. The new art collectors demanded a different format of paintings; instead of large altarpieces and decoration for palaces, they wanted smaller size religious paintings for private devotion or picturesque landscapes, mythological and history paintings. In 1628, he was living on the via Paolino (Babuino) with Jean le Maire. This disappointment, and the loss of a competition for a fresco cycle in San Luigi dei Francesi, convinced Poussin abandon the pursuit of large scale, public commissions and the burdensome competitions, content restrictions, and political machinations they entailed. Instead, Poussin would re orient his art towards private collectors, for whom he could work more slowly, with increasing control over subject matter and style. Along with Cardinal Barberini and Cassiano dal Pozzo, for whom he painted the first Seven Sacraments series, Poussin's early private patrons included the Chanoine Gian Maria Roscioli, who bought The Young Pyrrhus Saved and several other important works; Cardinal Rospigliosi, for whom he painted the second version of The Shepherds of Arcadia; and Cardinal Luigi Omodei, who received the Triumphs of Flora (c. 1630–32, Louvre). He painted the Massacre of the Innocents for the banker Vincenzo Giustiniani; the jewel thief and art swindler, Fabrizio Valguarnera, bought Plague of Ashdod and commissioned The Empire of Flora. He also received his first French commissions from the Marechal de Crequi, the French envoy to Italy, later, from Cardinal de Richelieu for a series of Bacchanales. His house was at the foot of Trinité des Monts, near the city gate, where other foreigners and artists lived; its exact location is not known but it was opposite the church of Sant'Atanasio dei Greci. Aside from his self portraits, Poussin never painted contemporary subjects.

Дін

Дін оның суреттерінің ең көп таралған тақырыбы болды, себебі шіркеу Римдегі ең маңызды өнер меценаты еді және бай меценаттардың үйде құлшылыққа арналған суреттерге деген сұранысы артып келе жатқандықтан. Ол тақырыптарының көп бөлігін Ескі өсиеттен алды, ол көбірек әртүрлілік ұсынды және оқиғалар көбінесе тұманды болды, бұл оған ойлап табуға көбірек еркіндік берді. Ол Текжаратыстың кітабынан Елиезер мен Ребекканың оқиғаларының әртүрлі нұсқаларын суреттеді және Мұсаның судан құтқарылуының үш нұсқасын жасады. Жаңа өсиет оның ең драматикалық суреттерінің біріне – "Нәрестелердің қырғынына" арналды, онда жалпы қырғын бір ғана қатыгез оқиғаға дейін қысқартылды. Оның "Соломонның үкімі" (1649) суретінде оқиғаны қатысушылардың әртүрлі бет-әлпеттерінен оқуға болады. Оның ең танымал діни туындылары – "Жеті құдайлық іс" деп аталатын екі сериясы, олар шіркеудің негізгі рәсімдерінің артында тұрған моральдық заңдардың мәнін Мәсіхтің өмірінен алынған оқиғалар арқылы бейнелейді. Бірінші серияны Римде оның алғашқы меценаты Кассиано дал Поццо суреттеп, 1642 жылы аяқтады. Оны оның кейінгі қамқоршысы Поль Фреар де Шантелу көрді және ол көшірмесін сұрады. Көшірме жасаудың орнына Пуссен 1647 жылы аяқталған суреттердің жаңа сериясын жасады. Жаңа серияның алғашқы серияның жаңалықтары мен түпнұсқалығы аз болды, бірақ оның әсеріне жетудегі қарапайымдығы мен қатаңдығымен көзге түсті; екінші серия оның фигуралардың тепе-теңдігін, түрлі көріністерді және түстердің үйлесімділігін меңгергенін көрсетті.

Мифология және классикалық әдебиет

Оның көптеген суреттеріне, әсіресе Римдегі алғашқы жылдары, классикалық грек және рим мифологиясы, тарихы мен әдебиеті негіз болды. Римдегі алғашқы табысты суреті – «Германның өлімі» Тациттің «Жылнамаларындағы» оқиғаға негізделген. Алғашқы жылдары ол Баканалдарға – шарап құдайы Бахусқа арналған рәсімдердің түрлі-түсті бейнелеріне және Венера мен Флора құдайларын жұртқа таныстыруға арналған, түстерге, қозғалысқа және сезімге толы картиналар сериясын арнады. Ол сондай-ақ «Венераның тууы» (1635) шығармасын жасайды, онда римдік құдайдың оқиғасын француз меценаты кардинал Ришелье үшін динамикалық фигураларға толы күрделі композиция арқылы көрсетеді, ал ол бұрын Баканалдарды да тапсырыс еткен болатын. Оның көптеген мифологиялық суреттерінде бақтар мен гүлдер тақырыбы жиі кездеседі; оның алғашқы римдік меценаттары Барберини отбасы Римдегі ең үлкен және ең әйгілі бақтардың біріне ие болды. Оның алғашқы маңызды тақырыптарының бірі – Сабин әйелдерін басып алу, онда Рим патшасы Ромул өз әскерлеріне әйелдер алу үшін көрші Сабин тайпасының мүшелерін мейрамға шақырып, содан кейін белгілі бір сигнал бойынша барлық әйелдерді ұрлап кеткенін айтады. Ол оның екі нұсқасын суреттеді, біреуі 1634 жылы, қазір Метрополитен мұражайында, ал екіншісі 1637 жылы, қазір Луврде сақталады. Ол сондай-ақ Овидийдің «Метаморфозаларындағы» бір оқиғаны бейнелейтін екі нұсқасын жасады, онда аң ауы кезінде қаза тапқан Адонисқа күйініп, Венера оның қанын анемон гүлінің түсіне айналдырады. Пуссен өзінің мансабы бойында өнер тарихшысы Виллибальд Сауэрландердің айтуынша, «мәжүси және христиан әлемінің арасындағы үйлесімге» жиі қол жеткізеді. Мысалы, «Төрт маусым» (1660–64) картинасында христиандық және пұтқа табынушылық тақырыптары біріктірілген: Көктем, дәстүрлі түрде римдік құдай Флорамен бейнеленген, оның орнына Адам мен Хауа Едем бағында бейнеленген; Жазды Церес емес, Киелі кітаптағы Рут бейнелейді. Кардинал Джулио Роспильози Пуссен үшін құнарлы көз болды, ол Барберини сарайында қойылған моральдық театрлық пьесалар жазды, ол оның алғашқы меценаты болды. Оның ең танымал туындыларының бірі – «Уақыттың музыкасына би» Роспильозидің тағы бір пьесасынан шабыттанды. Оның алғашқы өмірбаянын жазған Беллори мен Фелибиеннің айтуынша, бидегі төрт тұлға өмірдің кезеңдерін бейнелейді: Кедейлік жұмысқа, жұмыс байлыққа, ал байлық сән-салтанатқа алып келеді; содан кейін, христиандық ілімге сәйкес, сән-салтанат қайтадан кедейлікке соқтырады және цикл қайта басталады. Би билеген үш әйел мен бір ер адам әртүрлі кезеңдерді көрсетеді және қарапайым киімнен бастап зергерлік бұйымдармен безендірілген бас киімдерге дейін әртүрлі киімдерімен ерекшеленеді. Билеуші тұлғалардың үстінен аспанда Аполлонның күймесі өтеді, оған Аврора құдайы мен уақыттың өтуінің символы ілеседі.

Classical Greek and Roman mythology, history and literature provided the subjects for many of his paintings, particularly during his early years in Rome. His first successful painting in Rome, The Death of Germanicus, was based upon a story in the Annals of Tacitus. In his early years he devoted a series of paintings, full of color, movement and sensuality, to the Bacchanals, colorful portrayals of ceremonies devoted to the god of wine Bacchus, and celebrating the goddesses Venus and Flore. He also created The Birth of Venus (1635), telling the story of the Roman goddess through an elaborate composition full of dynamic figures for the French patron, Cardinal Richelieu, who had also commissioned the Bacchanals. Many of his mythological paintings featured gardens and floral themes; his first Roman patrons, the Barberini family, had one of largest and most famous gardens in Rome. Another of his early major themes was the Rape of the Sabine Women, recounting how the King of Rome, Romulus, wanting wives for his soldiers, invited the members of the neighboring Sabine tribe for a festival, and then, on his signal, kidnapped all of the women. He painted two versions, one in 1634, now in the Metropolitan Museum, and the other in 1637, now in the Louvre. He also painted two versions illustrating a story of Ovid in the Metamorphoses in which Venus mourning the death of Adonis after a hunting accident, transforms his blood into the color of the anemone flower. Throughout his career, Poussin frequently achieved what the art historian Willibald Sauerländer terms a "consonance between the pagan and the Christian world". An example is The Four Seasons (1660–64), in which Christian and pagan themes are mingled: Spring, traditionally personified by the Roman goddess Flora, instead features Adam and Eve in the garden of Eden; Summer is symbolized not by Ceres but by the biblical Ruth. A fertile source for Poussin was Cardinal Giulio Rospigliosi, who wrote moralistic theatrical pieces which were staged at the Palace Barberini, his early patron. One of his most famous works, A Dance to the Music of Time, was inspired by another Rospigliosi piece. According to his early biographers Bellori and Felibien, the four figures in the dance represent the stages of life: Poverty leads to Work, Work to Riches, and Riches to Luxury; then, following Christian doctrine, luxury leads back to poverty, and the cycle begins again. The three women and one man who dance represent the different stages and are distinguished by their different clothing and headdresses, ranging from plain to jeweled. In the sky over the dancing figures, the chariot of Apollo passes, accompanied by the Goddess Aurora and the Hours, a symbol of passing time.

Мұра

Пуссеннің қайтысынан кейінгі жылдары оның стилі француз өнеріне зор әсер етті, әсіресе Римде Пуссенмен қысқаша оқыған, Пуссен сияқты король сарайының суретшісі болған, кейіннен Римдегі Француз академиясының басшысы Шарль Ле Брунның арқасында. Пуссеннің туындылары 17 ғасырдың Жак Стелла мен Себастьен Бурдон, итальян суретшісі Пьер Франческо Мола және голланд суретшісі Жерар де Лайресстің суреттеріне маңызды ықпал етті. Сурет салуды картинаның ең маңызды бөлігі деп санайтын Пуссен стилінің жақтастары мен түс салуды бағалаған Рубенс жақтастары арасында сурет әлемінде пікір таласы туды. Француз революциясы кезінде Пуссеннің стилін Жак Луи Давид қолдады, себебі революция жетекшілері француз сарайының әсемдігін республикалық қатаңдық пен азаматтық санамен алмастыруды көздеді. Пуссеннің ықпалы «Брут» және «Мараттың өлімі» сияқты картиналарда айқын байқалды. 18 ғасырдың британдық американ суретшісі Бенджамин Уэст өзінің «Генерал Вулфтың өлімі» туындысы үшін Пуссеннің «Германиктың өлімі» картинасынан шабыттанды. 19 ғасырда Пуссенге деген қызығушылық қайта жанданды. Француз жазушылары ұлттық өнер қозғалысын құруға тырысты және Пуссен олардың бірі болды: француз мектебінің негізін қалаушы; ол пьесаларда, әңгімелер мен романдарда, сондай-ақ физиогномикалық зерттеулерде кездеседі. 20 ғасырда кейбір өнер сыншылары Пабло Пикассо мен Жорж Брактың аналитикалық кубизм тәжірибелері де Пуссеннің үлгісіне негізделгенін болжады. 1963 жылы Пикассо Пуссеннің «Сабина әйелдеріне жасалған шабуыл» картинасы бойынша суреттер сериясын жасады. Андре Деран, Жан Хелион, Бальтус және Жан Гюго – Пуссеннің ықпалын мойындаған басқа да заманауи суретшілер. Маркус Люперц 1989–1990 жылдары Пуссеннің туындыларына негізделген суреттер сериясын жасады. Бүгінде Пуссеннің ең бағалы картиналары Париждегі Луврде сақтаулы. Басқа да маңызды коллекциялар Лондондағы Ұлттық галереяда, Шотландияның Ұлттық галереясында, Дулуич сурет галереясында, Музей Конде (Шантильи), Эрмитаж мұражайы (Санкт-Петербург) және Мадридтегі Музей дель Прадода орналасқан.

In the years following Poussin's death, his style had a strong influence on French art, thanks in particular to Charles Le Brun, who had studied briefly with Poussin in Rome, and who, like Poussin, became a court painter for the King and later the head of the French Academy in Rome. Poussin's work had an important influence on the 17th century paintings of Jacques Stella and Sébastien Bourdon, the Italian painter Pier Francesco Mola, and the Dutch painter Gerard de Lairesse. A debate emerged in the art world between the advocates of Poussin's style, who said the drawing was the most important element of a painting, and the advocates of Rubens, who placed color above the drawing. During the French Revolution, Poussin's style was championed by Jacques Louis David in part because the leaders of the Revolution looked to replace the frivolity of French court art with Republican severity and civic mindedness. The influence of Poussin was evident in paintings such as Brutus and Death of Marat. Benjamin West, an American painter of the 18th century who worked in Britain, found inspiration for his canvas of The Death of General Wolfe in Poussin's The Death of Germanicus. The 19th century brought a resurgence of enthusiasm for Poussin. French writers were seeking to create a national art movement and Poussin became one of their heroes: the founding father of the French School; he appears in plays, stories and novels as well as physiognomic studies. In the 20th century, some art critics suggested that the analytic Cubist experiments of Pablo Picasso and Georges Braque were also founded upon Poussin's example. In 1963 Picasso based a series of paintings on Poussin's The Rape of the Sabine Women. André Derain, Jean Hélion, Balthus, and Jean Hugo were other modern artists who acknowledged the influence of Poussin. Markus Lüpertz made a series of paintings in 1989–90 based on Poussin's works. The finest collection of Poussin's paintings today is at the Louvre in Paris. Other significant collections are in the National Gallery in London; the National Gallery of Scotland; the Dulwich Picture Gallery; the Musée Condé, Chantilly; the Hermitage Museum, Saint Petersburg; and the Museo del Prado, Madrid.

Көрмелер

Париж, 1960 жыл. "Пуссин суретшісі: ретроспективті көшбасшы". Пуссенге деген жаңа қызығушылықты жақтандырды. Форт-Уорт, 1988 жыл. "Пуссин: Римдегі ерте жылдары: француз классицизмінің бастауы". Париж, 1994 жыл. "Николас Пуссен 1594–1665" Гранд-Пале. Нью-Йорк, 2008 жыл. "Пуссин және табиғат: Аркадиялық көріністер". Метрополитен өнер мұражайы; Пуссеннің ландшафттары. Лондон, 2021 жыл. "Пуссин және би". Ұлттық өнер галереясы.