Жак Калло (ʒak kalo; – 1635) – Лотарингия герцогтығынан (Францияның солтүстік-шығыс шекарасында, Германияның оңтүстік-батыс шекарасында және Оңтүстік Нидерландымен шектесетін тәуелсіз мемлекет) шыққан барокко кезеңінің гравюрашысы және суретші. Ол ежелгі шеберлер гравюрасын дамытуда маңызды рөл атқарды. Ол өзінің заманының өмірін көрнекті бейнелеген 1400-ден астам гравюра жасады, онда әскерлер, клоундар, маскүнемдер, цыгандар, қаңғыбастар, сондай-ақ сарай өмірі суреттелген. Ол сонымен қатар көптеген діни және әскери суреттерді, ал көптеген гравюралардың фонында кең пейзаждар бейнеленген.
Jacques Callot (ʒak kalo; – 1635) was a baroque printmaker and draftsman from the Duchy of Lorraine (an independent state on the north eastern border of France, southwestern border of Germany and overlapping the southern Netherlands). He is an important person in the development of the old master print. He made more than 1,400 etchings that chronicled the life of his period, featuring soldiers, clowns, drunkards, Romani, beggars, as well as court life. He also etched many religious and military images, and many prints featured extensive landscapes in their background.
Өмір жолы мен тәрбие
Калло Лотарингияның астанасы Нансиде дүниеге келіп, сонда қайтыс болды, қазір Францияда. Ол маңызды отбасыдан шыққан (әкесі герцогтың сарайындағы рәсімдер шебері болған), және ол өзінің гравюраларындағы жазуларда өзін ақсүйек деп жиі сипаттайды. Он бес жасында ол алтын шебердің шәкірті болды, бірақ көп ұзамай Римге сапар шегіп, эмигрант француз Филипп Томасаннан гравюра өнерін үйренді. Ол, әдетте, 1612-1621 жылдар аралығында Флоренцияда Антонио Темпестадан сурет салуды оқыған. 2000-нан астам дайындық сызбалары мен гравюраға арналған эскиздер сақталған, бірақ оның ешқандай картинасы белгілі емес, және ол, мүмкін, ешқашан суретші ретінде оқымаған. Флоренциядағы кезеңінде ол тәуелсіз шебер атанды және көбінесе Медичи сарайы үшін жұмыс істеді. 1621 жылы Козимо II де Медичи қайтыс болғаннан кейін ол Нансиге оралды, онда өмірінің соңына дейін өмір сүрді, он жылдықтан кейін Парижге және Нидерландыға сапарлады. Ол Лотарингия, Франция және Испания сарайларының, сондай-ақ негізінен Париждегі баспагерлердің тапсырысымен жұмыс істеді. Ол Нансиде болғанымен, оның гравюралары Еуропа бойынша кеңінен таралды; Рембрандт оларды құмарлықпен жинады.
Callot was born and died in Nancy, the capital of Lorraine, now in France. He came from an important family (his father was master of ceremonies at the court of the Duke), and he often describes himself as having noble status in the inscriptions to his prints. At the age of fifteen he was apprenticed to a goldsmith, but soon afterward travelled to Rome where he learned engraving from an expatriate Frenchman, Philippe Thomassin. He probably then studied etching with Antonio Tempesta in Florence, where he lived from 1612 to 1621. More than 2,000 preparatory drawings and studies for prints survive, but no paintings by him are known, and he probably never trained as a painter. During his period in Florence he became an independent master, and worked often for the Medici court. After the death of Cosimo II de' Medici during 1621, he returned to Nancy where he lived for the rest of his life, visiting Paris and the Netherlands later during the decade. He was commissioned by the courts of Lorraine, France and Spain, and by publishers, mostly in Paris. Although he remained in Nancy, his prints were distributed widely through Europe; Rembrandt was a keen collector of them.
Техникалық жаңалықтар: эхоппе, жаңа қатты жер, тоқтап қалу
Оның техникасы ерекше болды, және оған оның жасаған маңызды техникалық жетістіктері көмектесті. Ол эхоппты – ұшында көлбеу овал пішіндес бөлігі бар, эчерлерге гравюра шеберлері сияқты, көлемді сызықтар жасауға мүмкіндік беретін эхоппты жетілдірді. Сондай-ақ, ол пластинаны жабатын және суретті қалыптастыру үшін алынып тасталатын балқыма топырағының рецептісін де жақсартқан сияқты, мұнда балауыз негізді формуланың орнына аспап жасаушылардың лагын қолданды. Бұл сызықтарды тереңірек ойып салуға мүмкіндік берді, баспа кезінде пластинаның қызмет ету мерзімін ұзартты, сондай-ақ "жаман тістеу" қаупін айтарлықтай азайтты – яғни, қышқыл топырақтан тыс пластинаға түсіп, суретте дақтар немесе ішектердің пайда болуына себеп болатын жағдай. Бұрын жаман тістеу қаупі әрқашан болғандықтан, гравюра шеберлері жаман тістеуден зардап шегуі мүмкін бір пластинаға тым көп уақыт жұмсауға батыл болмайтын. Енді эчерлер бұрын гравюра шеберлерінің эксклюзивті құқығы болған өте егжей-тегжейлі жұмыстарды жасай алатын болды, ал Каллот жаңа мүмкіндіктерді толыққанды пайдаланды. Ол бұрынғы эчерлерге қарағанда бірнеше рет "тоқтату" әдісін кеңірек және күрделірек қолданды. Бұл әдіс қышқылдың бүкіл пластинаны жеңіл ерітуіне мүмкіндік береді, содан кейін суретші пластинаны қайтадан қышқылға батыру алдында, олардың беткі қабатын сақтағысы келетін жұмыстың бөліктерін топырақпен жабады. Ол осы процесті мұқият бақылау арқылы қашықтық, жарық және көлеңке әсерлерінде бұрын-соңды болмаған нәзіктікке қол жеткізді. Оның көптеген гравюралары салыстырмалы түрде кішкентай болды – ең ұзын өлшемі шамамен алты дюйм немесе 15 см. Оның ізбасарларының бірі, париждік Абрахам Боссе Каллоның жаңалықтарын Еуропаға итальян, голланд, неміс және ағылшын тілдеріне аударылған, эчерлеудің алғашқы жарияланған нұсқаулығы арқылы таратты.
His technique was exceptional, and was helped by important technical advances he made. He developed the échoppe, a type of etching needle with a slanting oval section at the end, which enabled etchers to create a swelling line, as engravers were able to do. He also seems to have been responsible for an improved recipe for the etching ground that coated the plate and was removed to form the image, using lute makers varnish rather than a wax based formula. This enabled lines to be etched more deeply, prolonging the life of the plate in printing, and also greatly reducing the risk of "foul biting", such that acid gets through the ground to the plate where it is not intended to, producing spots or blotches on the image. Previously the risk of foul biting had always been present, preventing an engraver from investing too much time on a single plate that risked being ruined by foul biting. Now etchers could do the very detailed work that was previously the monopoly of engravers, and Callot made good use of the new possibilities. He also made more extensive and sophisticated use of multiple "stoppings out" than previous etchers had done. This is the technique of letting the acid dissolve lightly over the whole plate, then stopping out those parts of the work which the artist wishes to keep shallow by covering them with ground before bathing the plate in acid again. He achieved unprecedented subtlety in effects of distance and light and shade by careful control of this process. Most of his prints were relatively small – as much as about six inches or 15 cm on their longest dimension. One of his devotees, the Parisian Abraham Bosse spread Callot's innovations all over Europe with the first published manual of etching, which was translated into Italian, Dutch, German and English.
Соғыстың қайғысы
Оның ең танымал гравюралары – "Соғыстың қайғысы мен апаттары" атты екі сериясы. Бұл 1633 жылы жарық көрген 18 гравюрадан тұрады, ал одан бұрынғы, толық еместігімен белгілі Les Petites Misères (кішкентай апаттар) – олардың өлшемдеріне қатысты, үлкен және кішкентай (дегенмен үлкен жиынтық та шамамен 8 x 13 см ғана). Бұл суреттерде сарбаздар қалаларды, елді мекендерді және монастырларды тонап, өртеп, кейін жоғарыдағыларымен тұтқындалып, жазаланып, шаруалар тарапынан өлтіріліп немесе мүгедек сұраныштар ретінде тірі қалғандарын көрсетеді. Соңында генералдар монархтан награда алады. 1633 жылы, үлкен жиынтық жарық көрген жыл, Лотарингия отыз жылдық соғыс кезінде француздар тарапынан басылып алынды. Каллоның өнері әлі де Франсиско Гойяның "Соғыстың апаттары" (Los Desastres de la Guerra) туындысымен қатар есептеледі, Гойя Каллоның гравюраларының бір жиынтығына ие болған және олар соғыстың адамдық емес жағдайларын бейнелейтін ең күшті көркемдік тұжырымдардың бірі саналады.
His most famous prints are his two series of prints each on "the Miseries and Misfortunes of War". These are 18 prints published during 1633, and the earlier and incomplete Les Petites Misères – referring to their sizes, large and small (though even the large set are only about 8 x 13 cm). These images show soldiers pillaging and burning their way through towns, country and convents, before being variously arrested and executed by their superiors, lynched by peasants, or surviving to live as crippled beggars. At the end the generals are rewarded by their monarch. During 1633, the year the larger set was published, Lorraine had been invaded by the French during the Thirty Years' War and Callot's artwork is still noted with Francisco Goya's Los Desastres de la Guerra (The Disasters of War), which was influenced by Callot – (Goya owned a series of the prints), as among the most powerful artistic statements of the inhumanity of war.
Басқа да елеулі еңбектері
Флоренциядағы жылдарындағы қарапайым, карикатуралық стильдегі "Balli di Sfessania" деп аталатын комедия дель арте кейіпкерлерін бейнелейтін үлкен серия. Мәсіх және Мәриямның өмірінен серия. Сарыққан ұл туралы серия. Ишия тауының астындағы алып Тифео (1617). Импрунета жәрмеңкесі (1620). Гондревиль жәрмеңкесі (1624). Әйет Антонийдің құлқына ішкені (1635, Фицвиллаим мұражайы). Әйет Антонийдің құлқына ішкені.
A large series depicting commedia dell'arte figures called Balli di Sfessania, in a simple, caricature like style, from his years in Florence. Series on the Lives of Christ and Mary. Series on the story of the Prodigal Son. The Giant Tifeo beneath Mount Ischia (1617). The Fair at Impruneta (1620). The Fair at Gondreville (1624). The Temptation of St Anthony (1635, Fitzwillaim Museum). Temptation of Saint Anthony