Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ағылшын туған американдық дәрігер (1826–1910)
English born American physician (1826–1910)
Эмили Блэквелл (8 қазан 1826 – 7 қыркүйек 1910) – 19 ғасырда медицина және әйелдер құқықтары саласына көптеген үлес қосқан пионер. Эмили қазіргі Кейс-Уэстерн Резерв Университетінде медицина дәрежесін алған екінші әйел болды, ал одан бұрын Нэнси Талбот Кларк дәреже алған. 1993 жылы ол Ұлттық әйелдер даңқы залына енгізілді. Эмили медицина саласында маңызды жетістіктерге қол жеткізіп, Нью-Йорктегі кедей әйелдерге арналған аурухананың ашылуына көмектесті. Эмили және оның қарындасы Элизабет Блэквелл Нью-Йоркте Әйелдер медициналық колледжін құрды. Содан кейін Эмили Лондон әйелдер медицина мектебін құруға көмектесті. Батыс резервтік университетінде әйелдердің медициналық білімі деканы Джон Деламаттердің ұсынысымен басталды, ол 1852 жылы медицина студенттеріне моральдық және қаржылық қолдау көрсету үшін құрылған Огайо әйелдерінің медициналық білім беру қоғамының қолдауын алды. Олардың күш-жігеріне қарамастан, Батыс резервтік факультеті 1856 жылы Деламаттердің саясатын тоқтатуға дауыс берді, себебі әйелдерді қабылдауды жалғастыру "тиімсіз" деп тапты. (Америкалық медицина қауымдастығы да 1856 жылы медицинадағы біріктірілген білім беруге қарсы баяндама қабылдады.) Батыс резерв 1879 жылы әйелдерді қабылдауды қайта бастады, бірақ бес жыл бойы тек сирек ғана қабылдады. Батыс резервте әйелдерді қабылдау 1918 жылы үздіксіз жалғасты. Медициналық дәрежесін алғаннан кейін Блэквелл Сэр Джеймс Янг Симпсонның жетекшілігімен Эдинбургте, доктор Уильям Дженнердің жетекшілігімен Лондонда, сондай-ақ Париж, Берлин және Дрезденде оқуын жалғастырды.
Emily Blackwell (October 8, 1826 – September 7, 1910) was a trailblazer in the 19th century, making numerous contributions in the field of medicine and women's rights. Emily was the second woman to earn a medical degree at what is now Case Western Reserve University, after Nancy Talbot Clark. In 1993, she was inducted into the National Women's Hall of Fame. Emily made major advancements in the medical scene, assisting in the start of the New York Infirmary for Indigent Women Emily, along with her sister Elizabeth Blackwell, had established the Women's Medical College in New York City. Shortly after, Emily helped form the London School of Medicine for Women. At Western Reserve University, the medical education of women began at the urging of Dean John Delamater, who was backed by the Ohio Female Medical Education Society, formed in 1852 to provide moral and financial support for the women medical students. Despite their efforts, the Western Reserve faculty voted to put an end to Delamater's policies in 1856, finding it "inexpedient" to continue admitting women. (The American Medical Association also adopted a report in 1856 advising against coeducation in medicine.) Western Reserve resumed admitting women in 1879, but did so only sporadically for five years. Admission of women at Western Reserve recommenced on a continuous basis in 1918. After earning her medical degree, Blackwell pursued further studies in Edinburgh under Sir James Young Simpson, in London under Dr. William Jenner, and in Paris, Berlin, and Dresden.]
Мансап
1857 жылы Блэкуэлл, оның әпкесі Элизабет және Мари Закжевска бірлесіп, кедей әйелдер мен балаларға арналған Нью-Йорк ауруханасын құрды. Сондай-ақ, Эмили 1859 жылы медициналық мектеп ашу үшін 50 000 доллар жинады. 1860 жылы аурухана әйелдерді дәрігерлерге көмекші ретінде оқыта бастады. Бастапқыда Эмили Блэкуэлл аурухананың басқаруын және қаржы жинауды өз міндетіне алды. Келесі қырық жыл бойы ол аурухананы басқарды, хирургиялық бөлімге, медбикелерге және бухгалтерлік есепке бақылау жасады. Блэкуэлл Албаниға ауруханаға ұзақ мерзімді қаржылық тұрақтылықты қамтамасыз ететін қаражатты бөлу үшін заң шығарушыларға көндіру үшін барды. Ол жалға алынған 16 бөлмелі үйден толыққанды ауруханаға айналдырды. 1871 жылы Нью-Йорк округінің медициналық қоғамы Эмилиді мүшелікке қабылдады. 1874 жылға қарай аурухана жылына 7000-нан астам науқасқа қызмет көрсетті. Эмили Блэкуэлл Нью-Йорктегі кедей әйелдер мен балаларға арналған аурухананың ұзақ жылдар бойы сақталуына зор жауапкершілік тартты. Блэкуэллдің көмегімен аурухана қоғамдағы мұқтаж әйелдер мен балаларға медициналық көмек көрсетуге мүмкіндік алды. Соғыстан кейін, 1868 жылы Блэкуэлл әпкелері Нью-Йоркте Әйелдер медициналық колледжін құрды. 30 жыл бойы Эмили акушерлік және гинекология салаларында 300-ден астам әйелге профессор болып дәріс берді, бұл әйелдер мен еркектер бірге оқитын медициналық мектептер кең таралғанға дейін болды. 1869 жылы Элизабет Лондонға көшіп, Лондон Әйелдер медицина мектебін құруға көмектескен кезде Эмили колледждің деканы болды. 1876 жылы ол үш жылдық білім беру орнына, ал 1893 жылы төрт жылдық колледжге айналды, бұл сол саланың көп бөлігінен бұрын болды. 1899 жылға қарай колледж 364 әйел дәрігерді даярлаған. 1883 жылдан бастап Блэкуэлл өзінің серіктесі Элизабет Кушьермен бірге тұрды, ол да ауруханада дәрігер болып жұмыс істеді. Олар ешқашан үйленбесе де, Эмили 44 жасқа толғанда Нанни есімді сәбиді асырап алды. Блэкуэлл мен Кушьер ғасырдың басында зейнеткерлікке шықты. Блэкуэлл зейнетке шығуын әлеуметтік формальдылықтарды кеңейтуге, ірі әлеуметтік мәселелерді шешуге және қоғамдағы үнемі өзгерістерге ұмтылуға бағытталған күш-жігерін жаңару мүмкіндігі ретінде қарастырды. Эмили 1900 жылы зейнетке шыққаннан кейін аурухана жаңа есіммен – Нью-Йорк университетінің орталық ауруханасы – әлі де жұмыс істеп, табысты қызметін жалғастыруда. Ол сондай-ақ денсаулығын жақсарту үшін Калифорнияға және Оңтүстік Еуропаның кейбір аймақтарына жиі саяхаттайтын. Эмили 1906 жылы әпкесі Элизабетті соңғы рет көрді, ал ең үлкен Блэкуэлл баспалдақтан құлап, толыққанды қалпына келмеді және 1910 жылдың мамыр айында қайтыс болды.
In 1857, Blackwell, along with her sister Elizabeth and Marie Zakrzewska, established the New York Infirmary for Indigent Women and Children. Also Emily raised $50,000 to start a medical school in 1859. And in 1860 the infirmary began to train women as assistant physicians. From the beginning, Emily Blackwell took responsibility for the management of the infirmary and for the raising of funds. For the next forty years, she managed the infirmary, overseeing surgery, nursing, and bookkeeping. Blackwell traveled to Albany to convince the legislature to provide the hospital with funds that would ensure long term financial stability. She transformed an institution housed in a rented 16 room house into a full fledged hospital. In 1871 the New York County Medical Society accepted Emily as a member. By 1874, the infirmary served over 7,000 patients annually. Emily Blackwell is largely responsible for the long term survival of the New York Infirmary for Indigent Women and Children. With Blackwell's assistance, the infirmary was able to provide medical care to underserved women and children in the community. After the war, in 1868 the Blackwell sisters established the Women's Medical College in New York City. For 30 years Emily served as a professor for over 300 women in studies of obstetrics and gynecology before co ed medical schools were a common practice, and in 1869, when Elizabeth moved to London to help form the London School of Medicine for Women, became dean of the college. In 1876 it became a three year institution, and in 1893 it became a four year college, ahead of much of the profession. By 1899 the college had trained 364 women doctors. From 1883, Blackwell lived with her partner Elizabeth Cushier, who also served as a doctor at the infirmary. Although they never married, when Emily had turned 44, she adopted a baby named Nanny. Blackwell and Cushier retired at the turn of the century. Blackwell had viewed her retirement as an opportunity to focus her efforts on the expansion of social formalities by addressing more broad social issues and pushing for continuous societal change. Following Emily's retirement in 1900, the infirmary still stands and does excellent work under a new name, the NYU downtown hospital. She also frequently traveled to California and parts of Southern Europe for her health. Emily was able to see her sister Elizabeth one final time in 1906 before the eldest Blackwell fell down a flight of stairs and never fully recovered and ended up passing in May 1910.