Эдди Коста: Американдық джаз сазгері мен виброфонист
Eddie Costa
Эдвин Коста: Американдық джаз пианисті, вибрафонист, композитор. 1957-ж. DownBeat журналында жылдың жаңа жұлдызы атанды. 100-ден астам альбомда ойнады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық джаз пианині, вибрафоншы және композитор
American jazz pianist, vibraphonist, and composer
Эдвин Джеймс Коста (14 тамыз 1930 – 28 шілде 1962) – американдық джаз пианині, вибрафоншы, композитор және аранжировщик. 1957 жылы ол DownBeat джаз сыншыларының пікірінше, пианино мен вибрафондағы жаңа жұлдыз атанды – бір суретшінің бір жылы екі номинацияда жеңіске ие болуының тұңғыш жағдайы. Ол перкуссиялық, қуатты пианино стилімен танымал болды, ол клавиатураның төменгі октаваларына ерекше назар аударды. Костаның жазу мансабы сегіз жылға созылды, осы кезеңде ол 100-ден астам альбомға қатысты, оның ішінде бесеуі оның жетекшілігімен жарық көрді. Ол Мани Альбам, Гил Эванс, Вуди Герман және тағы басқалар басқарған оркестрлерде ойнады; Тал Фарлоу, Коулмен Хокинс, Гунтер Шулер және Фил Вудс сияқты музыканттар құрамындағы кіші топтарда өнер көрсетті; сондай-ақ Тони Беннетт және Крис Коннор сияқты вокалистерге сүйемелдеді. Коста Нью-Йорк қаласында болған автокөлік апаты салдарынан 31 жасында қайтыс болды.
Edwin James Costa (August 14, 1930 – July 28, 1962) was an American jazz pianist, vibraphonist, composer and arranger. In 1957, he was chosen as DownBeat jazz critics' new star on piano and vibes – the first time that one artist won two categories in the same year. He became known for his percussive, driving piano style that concentrated on the lower octaves of the keyboard. Costa had an eight year recording career, during which he appeared on more than 100 albums; five of these were under his own leadership. As a sideman, he appeared in orchestras led by Manny Albam, Gil Evans, Woody Herman and others; played in smaller groups led by musicians including Tal Farlow, Coleman Hawkins, Gunther Schuller, and Phil Woods; and accompanied vocalists including Tony Bennett and Chris Connor. Costa died, aged 31, in a car accident in New York City.
Ерте өмір
Эдди Коста Пенсильвания штатындағы Атлас қаласында, Нортумберленд округіне қарасты Кармел тауының жанында дүниеге келген. Ол пианинода ойнауға қарамастан, вибрафонды өздігінен үйренген. 1949 жылы Коста бірнеше ай бойы скрипкашы Джо Венутимен бірге ойнап, гастрольдік сапарда болды. Содан кейін ол 1951 жылы әскерге шақырылғанға дейін Нью-Йоркте ағасының жұмысында істеді. Екі жыл қызметтен кейін босатылып, Коста қайтадан Нью-Йорк аймағында, оның ішінде Кай Виндинг, Джонни Смит және Дон Эллиотт басқаратын топтарда жұмыс істеді.
Eddie Costa was born in Atlas, Pennsylvania, near Mount Carmel, in Northumberland County. In contrast to his piano training, he was self taught on vibes. In 1949, Costa played and toured for a few months with violinist Joe Venuti. He then worked for his brother in New York until, in 1951, Costa was drafted into the army. Upon release after two years, Costa again worked around the New York area, including for bands led by Kai Winding, Johnny Smith, and Don Elliott.
1954-1957 жылдар
1954 жылы Коста гитарист Сал Салвадормен бірге алғашқы жазбаларын жасады, оған тромбонист Виндинг ұсынған еді. Осы сессиялардың біріншісі, шілдеде, Костаның "Round Trip" композициясын қамтыды. Келесі жылы Коста Джон Мегеганмен бірге пианино дуэттерінен тұратын серия жазды; ойнау стиліндегі айырмашылықтар орындаудың қандай аспектілеріне қай пианист жауапты екенін анықтау үшін бірнеше репетиция қажет етті. Костаның жетекші ретінде алғашқы жазбасы 1956 жылы жарық көрді, онда бассист Винни Берк және барабаншы Ник Стабулас ойнады. Бұл Josie Records және Jubilee Records компанияларында сәл өзгеше атаулармен шығарылды және жақсы қабылданды: мысалы, сыншы Джон С. Уилсон «Эдди Костаның құйындайтын, ұшқындайтын фортепиано сололары» туралы пікір білдірді. Осы кезде Берк оның күшті ойнауы үшін Костаны «Аю» деп атады. 1956 жылы Коста мен Берк гитарист Тал Фарлоуға қосылып, Нью-Йорктегі 58-ші Батыс көшедегі «Композитор» клубында ойнау үшін тұрақты трио құрды. Фарлоу триода барабаншының болмауы туралы: «Эддидің тамақтануы, үйлесімді ойнауы немесе қалай атасаңыз да, өте күшті болды, сондықтан уақыттың қайда екендігіне ешқандай күмән болмады, сондықтан мен барабандарды мүлдем сағынбадым» деді. 1957 жылғы Ньюпорт джаз фестиваліндегі трионың өнері Костаға одан да көп назар аударды. Фестивальде ойнаған кейбір әндері – Эрни Фуртадо (бас) және Аль Белдини (барабан) триосы ретінде, сондай-ақ Рольф Кюн мен Дик Джонсон қосылған квинтет ретінде – 1957 жылы Verve альбомының бір бөлігі ретінде жарық көрді. Billboard журналы «Коста [ ] өзінің музыкалық шеберлігімен көптеген жаңа жақтастарды тартады» деп мәлімдеді.
In 1954, Costa made his first recordings, with guitarist Sal Salvador, to whom he had been recommended by trombonist Winding. The first of these sessions, in July, featured one of Costa's compositions, "Round Trip". The following year, Costa recorded a series of piano duets with John Mehegan; differences in playing style meant that several rehearsals were required to organize which pianist would be responsible for what aspects of the performances. Costa's first recording as leader was in 1956, with his trio featuring bassist Vinnie Burke and drummer Nick Stabulas. This was released under slightly differing titles by Josie Records and Jubilee Records, and was well received: critic John S. Wilson, for instance, commented on the "roaring, spitting piano solos by Eddie Costa". Around this time, Costa was nicknamed "The Bear" by Burke for his powerful playing. Also in 1956, Costa and Burke joined guitarist Tal Farlow, forming a resident trio to play at the Composer, a club on West 58th Street in New York. Farlow's comment on the absence of a drummer from the trio was that "Eddie's feeding, comping or whatever you want to call it was so fierce that there was no doubt at all where the time was, so I didn't miss the drums at all". A trio appearance at the 1957 Newport Jazz Festival also brought Costa greater attention. Some of his playing at the festival – as a trio with Ernie Furtado (bass) and Al Beldini (drums), and as a quintet with the addition of Rolf Kühn and Dick Johnson – was released later in 1957 as part of a Verve album. Billboard commented that "Costa [ ] will attract many new endorsers with the musicianship displayed".
1958-1962 жылдар
Костаның келесі жазбасы, бұл жолы тек вибрафонмен, 1958 жылы жазылған «Guys and Dolls Like Vibes» болды. Ол қаңтар айында Билл Эванс, Венделл Маршалл және Мотианмен бірге үш сессияда жазылды. Бұл альбомда бірнеше жыл бұрын сахнаға қойылған музыкалық және фильмдік нұсқаларынан тыңдаушыларға таныс болған «Guys and Dolls» шоуынан алты ән енді. 1958 жылдан 1959 жылға дейін Коста Вуди Германның тобында кезек-кезек болды. Осы екі жыл ішінде Коста Герман, Мэнни Альбам (бір альбом, «A Gallery of Gershwin», Костаның, туыс емес Джонни Костаның, Хэнк Джонстың және Дик Маркстің фортепиано төрттігі), Мишель Легранд және Эрни Уилкинс басқарған оркестрлерде белсенді жазбалар жасады. Костаның жетекші ретінде соңғы жазбасы 1959 жылы Маршалл мен Мотианмен бірге фортепиано триосы альбомы «The House of Blue Lights» болды. «Billboard» тағы да жағымды пікір білдіріп, Костаның «өте тапқыр және фантазияға толы фортепиано стилін» атап өтті. Осыдан кейін ол «Half Note» сияқты клубтарда ойнауын жалғастырды, ал осы кезеңдегі студиялық жұмыстарының мысалдары – Джиджи Грайстің жетекші ретінде соңғы жазбаларына қатысуы, Гюнтер Шуллердің «Jazz Abstractions» атты «Third Stream» альбомындағы орындауы, саксофонист Кольман Хокинспен жасалған шағын топтық жазбалар сериясы және Шелли Манннің «2 3 4» альбомының екі трегі, онда Коста бір тректе фортепианода, ал екіншісінде вибрафонда орындады, екеуі де тек Джордж Дювивьер мен Маннмен бірге. Коста сонымен қатар Фред Бейкердің «On the Sound» атты қысқаша би фильміне Грайстің музыкасына вибрафонмен үлес қосты. Пианист және аранжировщик Ральф Шаронмен ұзақ қарым-қатынас Костаның 1962 жылдың 9 маусымында Карнеги-холлда Беннеттпен бірге орындалған Шарон оркестрінде вибрафоншы болғанын білдірді. Костаның соңғы жазба сессиясы 1962 жылдың 12 шілдесінде саксофонист Аль Кохн құраған топтың бір бөлігі ретінде өтті, негізінен сол жылдың басында Кеңес Одағында гастрольде болған Бенни Гудман тобынан шақырылған музыканттардан құралды. 1962 жылдың 28 шілдесінде түнде Коста Нью-Йорктің 72-ші көшесіндегі Вестсайд тас жолында басқа көліктердің қатысуынсыз апатқа ұшырап қаза тапты. Оның артында әйелі мен төрт баласы қалды. Сегіз жылдық жазба мансабында Коста 100-ден астам альбомда ойнады. Ол ешқашан жеке альбом шығармады.
Costa's next recording as leader, this time exclusively on vibes, was 1958's Guys and Dolls Like Vibes, recorded over three sessions in January, with Bill Evans, Wendell Marshall and Motian. This album contained six songs from the show Guys and Dolls, which was familiar to listeners from the musical and film versions that had opened a few years earlier. From 1958 to 1959, Costa was with Woody Herman's band on and off, Over these two years, Costa continued recording prolifically, including in orchestras led by Herman, Manny Albam (one album, A Gallery of Gershwin, included a piano quartet of Costa, the unrelated Johnny Costa, Hank Jones, and Dick Marx), Michel Legrand, and Ernie Wilkins. Costa's final recording as leader was The House of Blue Lights, a piano trio album with Marshall and Motian, in 1959. Billboard was again positive, highlighting Costa's "highly inventive and imaginative piano stylings". After this, although he continued to play in clubs such as the Half Note on Hudson Street, Examples of Costa's studio work from this period are being part of Gigi Gryce's final recordings as leader, appearances on Gunther Schuller's Third Stream album Jazz Abstractions, a series of small group recordings with saxophonist Coleman Hawkins, and two tracks of Shelly Manne's 2 3 4, with Costa featured on piano for one track and vibes on the other, both with just George Duvivier and Manne. Costa also contributed on vibes to Gryce's music for Fred Baker's short dance film On the Sound. A long association with pianist and arranger Ralph Sharon meant that Costa was the vibraphonist in the Sharon orchestra on June 9, 1962, when it played with Bennett at Carnegie Hall. Costa's final recording session was on July 12, 1962, as part of a group assembled by saxophonist Al Cohn mainly from the Benny Goodman band that had toured the Soviet Union earlier that year. Late at night on July 28, 1962, Costa was killed in a car crash, involving no other vehicles, on New York's Westside Highway at 72nd Street. He was survived by his wife and four children. In his eight year recording career, Costa appeared on more than 100 albums. He never recorded a solo album.
Ойын стилі
Костаның жалпы стилі оған түрлі жағдайларда ойнауға мүмкіндік берді. Сыншы Алун Морганның айтуынша, "оның санасы ешқашан стильдік жіктеулермен толмаған. Ол кез келген джаз тобымен үйлесімде болды, егер ол серпіліспен ойнап, қуаныш сезімін тудырса". Костаның оң қолымен ойнаған сызықты ойыны әскерде болғанда Бад Пауэллдің пластинкаларын тыңдағаннан әсер алды. "Fuerst Set" альбомындағы фортепианода ойнауы оның стиліне тән; кейіннен сыншы Уитни Бальетт оны былай сипаттады: Әрбір импровизация ырғақты қарқындылығымен, соққылардың үлгісімен және күтпеген элементтерімен керемет барабаншының солосына ұқсайтын. Коста сол қолымен октавалық аккордтарды, оң қолымен жеке ноталардың тізбегін пайдаланатын. Ол мұндай кезде екі қолымен де ойнап, керемет әсер беретін. Ол стаккатолық фразаны, содан кейін мүмкін емес екі қолмен арпеджио ойнайтын, немесе соққыда немесе соққыдан тыс аккордтарды орындайтын, оларды алпыс төртінші ноталарға айналдырып, біркелкі өткізіп, үлкен серпіліс пен импульс дамытатын. Вибрафонда Костаның стилі шамалы өзгеше болды. Джон С. Уилсон 1959 жылы былай деді: "Пианинодағы төменгі регистрге жасаған шабуылдарынан айырмашылығы, Костаның вибрафон стилі жеңіл және билеп, қазіргі вибристердің көпшілігіне қарағанда Red Norvo стиліне жақын".
Costa's overall style allowed him to play in a great variety of settings. According to critic Alun Morgan, "his mind was never cluttered up with thoughts of stylistic divisions. He was at home with any jazz group, provided it swung and generated a feeling of happiness". Some of Costa's more linear, right hand playing was influenced by his listening to Bud Powell records while in the army. His piano playing on the informally recorded album Fuerst Set is typical of his style; it was later described by critic Whitney Balliett: Each improvisation resembled an excellent drum solo in its rhythmic intensity, pattern of beats, and elements of surprise. Costa liked to use octave chords in the left hand and single note lines in the right, and he liked to thunder endlessly down in the lower registers of the piano. At such times, he played chords in both hands and with stunning effect. He would let loose a staccato passage and then an impossible two handed arpeggio, or he would deliver on the beat or offbeat chords – seesawing them, making them into sixty fourth notes, somehow slurring them, and developing great drive and momentum. On vibes, Costa's style was somewhat different. John S. Wilson commented in 1959 that "In contrast to the stirring forays into the lower register that he is fond of making on piano, Costa's vibraphone style is light and dancing, closer to the Red Norvo manner than most current vibists."
Тану
Коста 1957 жылы DownBeat джаз сыншыларының пианино және вибрафондағы жаңа жұлдызы деп таңдалды; бұл бір суретшінің бір жылда екі номинацияда жеңіске ие болғаны алғашқы рет еді. 1962 жылы ол АҚШ-тың Вашингтон қаласында өткен алғашқы Халықаралық джаз фестиваліне, «Халықтан халыққа» бағдарламасының Президенттік музыка комитеті шақыруымен қатысты. Костаға музыканттардың қаншалықты құрмет көрсеткенін көрсететін нәрсе – 1962 жылғы 8 қазанда The Village Gate-те өткен естелік концертіне қатысқан музыканттардың деңгейі: Чарли Берд, Ал Коэн, Арт Фармер, Бенни Голсон, Джим Холл, Коулман Хокинс, Мунделл Лоу, Зут Симс және Кларк Терри осы концертте өнер көрсетті. Хокинс пен Терри басқарған топтардың орындауы жазылып, LP ретінде шығарылды. Хокинс әдетте қайырымдылық концерттеріне қатыспаған, бірақ Костаға деген құрметінің арқасында ол жеті сағаттық шараның сәтті өтуіне бар күшін салды.
Costa was chosen as DownBeat jazz critics' new star on piano and vibes for 1957; this was the first time that one artist had won two categories in the same year. In 1962, he was invited to play at the first International Jazz Festival in Washington, D. C. by the President's Music Committee of the People to People program. An indication of the esteem in which Costa was held by musicians is the caliber of those who performed at his memorial concert at The Village Gate on October 8, 1962: Charlie Byrd, Al Cohn, Art Farmer, Benny Golson, Jim Hall, Coleman Hawkins, Mundell Lowe, Zoot Sims and Clark Terry were among those who played. The playing of the bands led by Hawkins and Terry was recorded and released as an LP. Hawkins did not usually play at benefit concerts, but his feelings for Costa meant that he did what he could to make the seven hour event a success.