Кіріспе

Француз жазушысы Жерау Мари де Седе, Лио бароны (5 маусым 1921 жыл - 30 мамыр 2004 жыл) – француз жазушысы, Жерар де Седе псевдонимімен жазған және түрлі сюрреалистік ұйымдардың мүшесі. Ол Коммингтегі аристократ отбасында дүниеге келді, Марсель Альфред Густав де Седе, Лио бароны, және Аме де Седе де Лионың алыс туысы. Де Седедің әкесі католик газеті Le Courrier du Pas de Calais-тің бас редакторы болған, ол газет Де Седе отбасына тиесілі еді. Де Седе 20-дан астам кітаптың авторы және әртүрлі журналдарға мақалалар жазды, кейде Пумаз, Аллард, Гилло және Симон псевдонимдерін пайдаланды. Ол 1967 жылғы "Л’Ор де Ренн, или Жасқын өмір Беренгер Сауниер, Ренн-ле-Шато шіркеушісі" ("Ренннің алтыны немесе Беренгер Сауниердің ерекше өмірі, Ренн-ле-Шато шіркеушісі") кітабымен ең көп танылды. 1968 жылы "Ренн-ле-Шатоның қарғысқа ұшыраған қазынасы" атты кітап ретінде жарық көрді. 1977 жылы "Signé: Rose+Croix" атты жаңартылған және толықтырылған нұсқасы жарыққа шықты.

Ерте өмір

Бакалавриатты бітіргеннен кейін де Седе заң және әдебиетті оқуға кірісті, Сорбоннада болашақ әйелі Мари Андремен танысты. Осы кезеңде ол сюрреалистермен байланыс орнатып, алғашқы туындыларын жасай бастады. 1941 жылы ол Артур Рембоның «La main à plume vaut la main à charrue» («Жазушының қолы егіншінің қолымен тең») деген сөзімен аталған «La Main à Plume» сюрреалистік тобының мүшесі болды. Топ бірнеше үнқағаз жариялады. Оның 1943 жылғы үшінші санында Жерар де Седенің «Тұрғынға лайықты от» («The Inhabitable Fire») туындысы жарық көрді. Жерар де Седе Парижді неміс әскері басып алған кезде соғысқа белсенді қатысты, Францияның Ішкі Күштерімен (FFI) жұмыс істеді және осы қызметі үшін екі рет марапатталды. Ол немістер Бурж қаласындағы түрмеге қамады. Қарсылық қозғалысын жаңа әлемдік тәртіп орнатудың жолы деп есептеген де Седе троцкишілдік ортада араласты. Де Седе 1947 жылдың ақпан айында қарсылық күресіндегі серігі Мари Андреге үйленді. Ол философияны оқып, Гастон Башелардтың шәкірті болды және оның жетекшілігімен Жан Жак Руссо туралы диссертация қорғады. 1950 жылдардың басында де Седе ақындар Назим Хикмет және Эдуард Глиссантпен, сондай-ақ философ Анри Лефеврмен байланыс жасады. Осы уақытта ол Андре Бретонмен қайтадан байланыс орнатты. Маршал Титоның саясатына қызығушылық танытқан де Седе әйелі мен балаларымен Югославияға көшіп, кейін Францияға оралды. Ол журналистика саласында бірнеше жұмыс істегеннен кейін фермер болуға шешім қабылдады.

Гиссорлар

Ол фермерлікпен айналысқан кезінде Роджер Лхомойды жұмысқа алды және онымен танысты. Лхомой 1929 жылдан бастап Нормандиядағы Гизор сарайында туристік экскурсовод болып жұмыс істеді және 1946 жылдың наурыз айында мұнараның төменгі бөлігінде құпия кіреберіс тапқанын мәлімдеді. Оның сөзінше, ол ұзындығы отыз метр, ені тоғыз метр және биіктігі шамамен төрт жарым метр болатын ұзын жер асты қуысы еді, және бұл кішігірім шіркеу қасиетті Екатеринаға арналған. Ол онда екі метр ұзындығы және алпыс сантиметр ені бар он тоғыз тас саркофаг пен он бағаннан жиналған отыз темір сандық бар екенін айтты. Лхомой мұның Темплиерлер орденінің қазынасы екенін мәлімдеді. Осы мәлімдемелер Жерар де Седені Гизор туралы журналдық мақала жазуға шабыттандырды, ол Пьер Плантардтың назарына ілікті, ол де Седеге хат жазды. Олар 1962 жылы жарық көрген «Les Templiers sont parmi nous, ou, L'Enigme de Gisors» («Темплиерлер арамызда, немесе Гизордың жұмбағы») атты еңбекті бірлесіп жазды, онда Сион приорлығына қысқаша сілтемелер жасалған. 1964 жылы жүргізілген ресми қазба жұмыстары ешқандай нәтиже бермегендіктен Лхомой ақыры жалғаншы деп танылды. Пьер Плантардтың досы және әріптесі Филипп де Шеризе 1978 жылы жер асты шіркеуінде «Сион приорлығының архивтерінің отыз темір сандығы» бар екенін мәлімдеді.

Реннің алтын шатыры

Де Седе мен Плантард одан кейін Ренн-ле-Шато тақырыбында бірлесіп жұмыс істеді, нәтижесінде 1967 жылы «Л’Ор де Ренн» басылымы жарық көрді. Бастапқыда Пьер Плантардтың баспагер таба алмаған қолжазбасы, ал Жерар де Седе кеңінен қайта жазған, «L’Or de Rennes» кітабы жасырын құпияны ашу туралы әңгімені көркейту үшін авторлардың ойлап тапқан Беренгер Сауньер мен Ренн-ле-Шато туралы әртүрлі мәлімдемелерді шындық ретінде ұсынды. Кітап ең танымал болған екі «пергаменттің» қайта басылғандығымен, оларды дін қызметкері ашқан деп болжанады: бірақ әр түрлі себептермен олар Филипп де Шеризейдің жасаған жалғандары ретінде анықталды. «L’Or de Rennes» кітабындағы басты мәлімдеме Сауньердің 679 жылдың 23 желтоқсанында өлтірілген «соңғы» Меровинг патшасы Дагоберт II-нің ұрпағы бұрын ойлағандай онымен бірге өлмегенін дәлелдейтін пергаменттерді тапқаны болды. Оның ұлы қырғыннан құтылып, Ренн-ле-Шатоға бас сауғалады деп болжанады, онда ол 758 жылы шіркеудің криптасында жерленгенге дейін ұрпақ желісін құрды. Бұл генеалогиялық құжаттар Сион аббаттығын ерекше дәрежеде, Каролингтер мен Капетиялардың Франция тағына шығудың Меровингтер желісінің заңдылығын тану үшін сахна артында жұмыс істейтін құпия ұйымға қатысты. Пьер Плантард өзінің Дагоберт II-нің ұрпағы екенін мәлімдеді. Де Седе мен Плантард «L’Or de Rennes» кітабына қатысты авторлық құқықтар бойынша дауласып, ешқашан бірге жұмыс істемеді, сонымен бірге Филипп де Шеризе «пергаменттер» оның 1978 жылы жарық көрмеген «L’Énigme de Rennes» атты құжатында түсіндірген шығармалары екенін мәлімдеді, олар бастапқыда оның досы Франсис Бланш үшін, «Signé Furax» атты француз радиосериалына материал ретінде жасалған. Пергаменттер туралы оқиға бұрын Жан Делойдтің 1977 жылы шыққан «Le Cercle d’Ulysse» атты құжатында айтылған болатын. «L’Or de Rennes» кітабы британдық сценарий жазушысы Генри Линкольнге ұзақ уақыт әсер етті, ол 1969 жылы Севенде демалыста болған кезде кітапты оқыды, бұл оны BBC Two Chronicle деректі фильмдеріне шабыттандырды, сондай-ақ оның кейбір материалдарын 1982 жылы жарық көрген «Holy Blood, Holy Grail» бестселлеріне енгізді, ол өзі 2003 жылы Дэн Браунның «The Da Vinci Code» бестселлерінің бастапқы материалы ретінде қолданылды.

Кейінгі жылдар

Жерар де Седе 1980 жылдардың соңында Беренгер Сауньер тақырыбына қайта оралды, "Rennes le Château: le dossier, les impostures, les phantasmes, les hypothèses" деген кітап жазды. Алдыңғы 20 жылда пайда болған Плантардқа қатысты материалдарды ескермей, жоққа шығарды. Сауньердің байлығын Габсбургтерден Людовик XVII-нің тегі туралы "саяси-генеалогиялық құпиялар" жазылған пергаменттерге айырбас жасау арқылы алғанын айтты. "Меровингтер романтикасы" – бұл Дагоберт II Людовик XVI-ны, оның ұлы Зигеберт IV Людовик XVII-ні, ал Пьер Плантард Шарль Гийом Наундёрфті алмастырған пародия екенін мәлімдеді. Соңынан Никарагуаға, одан кейін Бельгияға көшіп, 1990 жылдары Францияға оралды. Жерар де Седе 2004 жылдың 29 мамырында Дезертинде (Монлусон) қайтыс болды. Оның табыты Кеңес Одағының туымен жабылған еді. Ол Лио қаласына жерленді.

Сион монастырі

2005 жылғы теледидарлық деректі фильмде де Седенің ұлы Арно әкесінің және Плантардтың Сион приорының болуын толығымен ойдан шығарғандарын нақты айтты. Арно де Седенің бағдарламадағы сөзін келтіре отырып, "бұл таза ақылға сыймас нәрсе" деді.