Кіріспе

Dear Wendy – 2005 жылы түсірілген криминалды фильм, режиссері – Томас Винтерберг, сценарийін Ларс фон Трир жазған. Басты рөлдерді Джейми Белл, Билл Пуллман, Майкл Ангарано, Марк Веббер, Дансо Гордон, Новелла Нельсон және Элисон Пилл сомдады. Бұл Дания, Германия, Франция және Ұлыбритания елдерінің бірлесіп түсірген халықаралық туындысы, Копенгаген қаласында түсірілген. Фильмнің әлемдік тұңғыш көрсетілімі 2005 жылы Санденс кинофестивалінде өтті. Винтерберг 27-ші Мәскеу халықаралық кинофестивалінде «Үздік режиссер» номинациясы бойынша «Күміс Георгий» сыйлығын жеңіп алды.

Сюжет

Батыс Вирджинияның шағын тау-кен қалашығы Электрик Паркте Дик есімді өзін-өзі пацифист деп жариялаған жасөспірім ойыншық қару деп ойлаған нәрсені сатып алады. Бір әріптесі оның реплика емес, жұмыс істейтін көне қару екенін білгенде, екеуі ойын-сауық мақсатына атыс жасау мен атыс қаруларының тарихын зерттеуге негізделген достық қарым-қатынас жасайды. Оларға басқа да қанағаттанбаған жасөспірімдер қосылып, өздерін "Дандилер" деп атай бастайды. Дик өзінің қаруына көбірек сүйіспеншілік танытады, оны "Венди" деп атайды және оған махаббат хаттарын жазады. Дандилер еліктеуші, анахронизмге толы киім кию және сөйлеу стилін қабылдайды, мысалы "өлтіру" сөзін "сүйіспеншілік" сөзімен ауыстырады. Олар көне қаруларын әсем реквизит ретінде бағалайды, оларға есімдер мен тарихтар қояды, олармен ойын ойнайды және олар "ғибадатхана" деп атаған тастап кетілген кен шахтасында нысанаға атуды жүргізеді. Олар қаруларын үнемі өзімен бірге алып жүреді, бірақ ешқашан жұрт алдында көрсетпейді. Диктің балалық шағындағы күтімшісі Кларабелл оны қиын жағдайдағы немересі Себастьянмен таныстырады, ол қару-жарақпен байланысты қылмыс үшін сотталған, қала сыртынан келген афроамерикалық жас жігіт. Қала шерифі, шериф Кругби Дикті Себастианның ресми қамқоршысы етіп тағайындайды, Дик жақсы үлгі деп санайды. Дик Себастианға соттан босатуға рұқсат береді және оны Дандилерге қосылуға шақырады, бірақ тек олардың ерекше ережелерін орындаса ғана. Бір күні Себастьян топқа күдікті қару-жараққа толы қорапты сыйлайды, ал көп ұзамай басқа мүшесінің қаруын атып, клуб ережесін бұзады. Топтың жалғыз әйел мүшесі Сьюзан Себастьянға қызығушылық танытады. Дик Себастьянның келгенінен кейін болған өзгерістерге ашуланады. Себастьян Дикке әжесінің "бандизмнен" қорқатынын айтады, сондықтан ол көшемен туысының үйіне бара алмайды, ал Дик Дандилер оны сонда сүйемелдесін деп ұсынады. Кларабелл шерифтің орынбасарымен кездескенде қорқып, оны атып тастайды. Шериф Дандилерден Кларабеллді тапсыруды сұрайды, егер олар солай жасаса, қаруларын сақтай алатынын айтады. Дандилер оларды тұзаққа түсіргенін сезінеді және бірнеше полицейлер келген кезде Кларабеллмен бірге "ғибадатханаға" қашады. Полиция оларды іздеп жүргеніне қарамастан, Дандилер Кларабеллді туысына жеткізуді аяқтауға шешім қабылдайды, бұл өлімге дейін соққан миссия деп санайды. Себастьян Диктің Вендиге жазған соңғы хатын табады, ол құпия кодталған қауіппен аяқталады: "Енді махаббат маусымы келді". Қарулы күйде олар сыртқа шығып, мылтық ұстаған полицейлерге қарсы тұрады. Атыс кезінде Дандилердің көпшілігі өлтіріледі немесе жараланады, ал Кларабеллдің аяғына оқ тиіп, сынып қалады. Дик Кларабеллді туысының үйіне жеткізуге тырысады, бірақ шатасудың салдарынан Венди қаруын жоғалтады. Полиция үйді қоршап алады. Себастьян еш зардап шекпей, сыртта жасырынып жатыр. Ол көшеде Вендиді көріп, оны жинап алады да, Кларабеллдің туысының үйіне жүгіріп кіреді, онда ол Дикті Вендимен атып өлтіреді. Көшеден қарама-қарсы тұрған төбедегі полицейлер ғимаратқа оқ атып жатыр.

Өндіріс

Фильм Копенгагенде арнайы салынған студия алаңында түсірілді, бірақ ол АҚШ-тың Батыс Вирджиния штатындағы шағын кеншілер қаласын көрсетеді.

Қабылдау

"Дарақ Венди" фильміне қатысты пікірлер көбінесе жағымсыз болды. Rotten Tomatoes сайтындағы 64 сын бойынша 36% мақұлдау көрсеткіші тіркелді, ал орташа бағасы 5,2/10 болды. Сайттың сыншылары: "Фильмде көптеген идея бар, бірақ оларды тиімді жеткізу тәсілі жоқ. "Дарақ Венди" өте қиын мәселенің маңыздылығына сай келетін интеллектуалдық тереңдікке немесе жаңа көзқарасқа ие емес" деген консенсусқа келді. Роджер Эберт бұл фильмді "көзге жалықтыратын стильдік тәжірибе" деп сипаттады.