Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вильгельм Рукс (9 маусым 1850 – 15 қыркүйек 1924) – неміс зоологы және тәжірибелік эмбриологияның негізін қалаушы.
German zoologist
Wilhelm Roux (9 June 1850 – 15 September 1924) was a German zoologist and pioneer of experimental embryology.
Ерте өмір
Ру Германияның Йена қаласында туып, білім алған. Ол университетте оқып, Эрнст Геккельдің басшылығымен тәлім алды. Сонымен қатар, Берлин және Страсбург университеттерінде Густав Швальбе, Фридрих Даниэль фон Реклингаузен және Рудольф Вирховтан дәріс алды. Ол клиникалық дәрігер ретінде дайындалғанмен, өмірін тәжірибелік биологияға арнады. Оның қан тамырларының эмбриологиялық дамуы жөніндегі докторлық диссертациясы биофизикалық модельдеудегі маңызды алғашқы зерттеме болды және жүрек-қан тамырлар жүйесін зерттеудегі маңызды қадамға айналды.
Roux was born and educated in Jena, Germany where he attended university and studied under Ernst Haeckel. He also attended university in Berlin and Strasbourg and studied under Gustav Schwalbe, Friedrich Daniel von Recklinghausen, and Rudolf Virchow. Although he was trained as a clinical doctor, he spent his career in experimental biology. His doctoral thesis on the embryological development of blood vessels was a seminal early study in biophysical modelling, a milestone in the study of the cardiovascular system.
Мансап және зерттеу
Он жыл бойы Ру Бреслауда (қазіргі Вроцлав) жұмыс істеді, 1879 жылы өзінің Эмбриология институтының директоры болды. Ол 1889–1895 жылдары Австрияның Инсбрук қаласында профессор болды, содан кейін Галле университетінің Анатомия институтында профессорлық қызметке тағайындалды және 1921 жылға дейін осы лауазымда қалды. Рудың зерттеулері Entwicklungsmechanik, яғни даму механикасы тұжырымына негізделген: ол сүйектердің, шеміршектердің және сіңірлердің ақаулар мен ауруларға бейімделу механизмдерін зерттеді. Оның әдісі дамитын эмбриондарға араласып, оның нәтижесін бақылаудан тұрды. Рудың зерттеулері негізінен бақа жұмыртқаларында амфибиялардың дамуының ең алғашқы құрылымдарын зерттеу үшін жүргізілді. Оның мақсаты – Дарвин процестерін жасушалық деңгейде көрсету болатын. Грегор Мендельдің 1866 жылғы бұршақ өсімдігіндегі мұрагерлік элементтер туралы мақаласының қайта жариялануымен байланысты, бұл нәтижелер хромосомалардың мұрагерлік материалды тасымалдаудағы орталық ролін көрсетті. Жасуша бөліну кезінде жасуша екі бөлікке тең мөлшерде хромосомалармен бөлінеді, олар ата-ана жасушасына ұқсас және диплоидты болып табылады. 1885 жылы Ру эмбриондық тауықтың ми тақтасының бір бөлігін алып тастап, оны 13 күн бойы жылы физиологиялық сұйықтықта ұстады, бұл кейіннен Росс Гранвилл Харрисон мен Пол Альфред Вайс қолға алатын тіндер культурасының принципін қалыптастырды. 1888 жылы Ру 2 және 4 жасушалы бақа эмбриондарын алып, әр эмбриондағы жасушалардың жартысын қыздырылған инемен өлтірді. Ол олардың жартылай эмбриондарға айналып өскенін және екі жасушаның әрқайсысының функциясы бұрыннан анықталғанын хабарлады. Бұл оны эпигенездің «Мозаикалық» теориясын ұсынуға итермеледі: бірнеше жасушалық бөлінуден кейін эмбрион мозаикаға ұқсайды, әрбір жасуша бүкіл жобада өзінің бірегей рөлін ойнайды. Бірнеше жылдан кейін Рудың теориясы оның әріптесі Ханс Дриештің зерттеулерімен жоққа шығарылды, ал кейіннен Ханс Шпеман Дриештің қорытындылары дұрыс екенін, бірақ Ру сияқты нәтижелерге белгілі бір жазықтықта араласу арқылы қол жеткізілуі мүмкін екенін көрсетті. Бұл ерте редукционизм қателігіне түсуіне қарамастан, Рудың новаторлық механикалық әдістемесі 20 ғасыр биологиясында өте жемісті болып шықты.
For ten years Roux worked in Breslau (now Wroclaw), becoming director of his own Institute of Embryology in 1879. He was professor at Innsbruck, Austria from 1889–95, then accepted a professorial chair at the Anatomical Institute of the University of Halle, a post he retained until 1921. Roux's research was based upon the notion of Entwicklungsmechanik or developmental mechanics: he investigated the mechanisms of functional adaptations of bones, cartilage, and tendons to malformation and disease. His methodology was to interfere with developing embryos and observe the outcome. Roux's investigations were performed mainly on frogs' eggs to research the earliest structures in amphibian development. His goal was to show Darwinian processes at work on the cellular level. Combined with the rediscovery of Gregor Mendel's 1866 paper on heritable elements in peas, these results highlighted the central role of the chromosomes in carrying heritable material. In cell division the cell divides into two halves with equal number of chromosomes which are similar to parent cell and are diploid in nature. In 1885 Roux removed a section of the medullary plate of an embryonic chicken and tamed it in a warm saline solution for 13 days, establishing the principle of tissue culture which would later be taken up by Ross Granville Harrison and Paul Alfred Weiss. In 1888, Roux published the results of a series of defect experiments in which he took 2 and 4 cell frog embryos and killed half of the cells of each embryo with a hot needle. He reported that they grew into half embryos and surmised that the separate function of the two cells had already been determined. This led him to propose his "Mosaic" theory of epigenesis: after a few cell divisions the embryo would be like a mosaic, each cell playing its own unique part in the entire design. After a few years Roux's theory was refuted by the studies of his colleague Hans Driesch and later, with more precision, Hans Spemann showed that, as a rule, Driesch's conclusions were correct, but that results like Roux's may be obtained after intervention in certain planes. Despite this early lapse into a fallacy of reductionism, Roux's pioneering mechanical methodology was to prove most fruitful in 20th century biology.