Герман Мюллер: Американдық генетик және Нобель сыйлығының лауреаты

Кіріспе

Американдық биолог (1890–1967)

Герман Джозеф Мюллер (21 желтоқсан 1890 – 5 сәуір 1967) – американдық генетик, "мутацияларды Х-сәулелерімен шақыруға болатындығын ашқаны үшін" 1946 жылы физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығымен марапатталған. Мюллер ядролық соғыс және ядролық сынақтардың радиоактивті қалдықтарынан туындайтын ұзақ мерзімді қауіптер туралы ескертті, нәтижесінде осы практикаларға қоғамдық назар күшейді.

Ерте өмір

Мюллер Нью-Йорк қаласында Фрэнсис (Лайонс) пен Герман Джозеф Мюллер ағаның, металлмен жұмыс істейтін шебердің ұлы болып дүниеге келді. Мюллер үшінші буын американдық болған, оның әкесінің ата-бабалары бастапқыда католик дінінде болған және Кобленцтен АҚШ-қа көшіп келген. Оның жақын туыстарының арасында Альфред Кройбер (Кройбер Урсула Ле Гуиннің әкесі) болды, ал Герберт Дж. Мюллер – бірінші туысқанның баласы еді. Ол мемлекеттік мектептерде жақсы оқыды. 16 жасында Колумбия колледжіне түсті. Оқудың алғашқы семестрінен бастап биологияға қызығушылық танытты; ол тұқым қуалаудың мендельдік хромосомалық теориясының және эволюцияның негізі ретінде генетикалық мутациялар мен табиғи іріктеу тұжырымдамасының ерте жақтаушысы болды. Ол биология клубын құрды және евгениканы қолдады; биология мен қоғам арасындағы байланыс оның өмір бойғы алаңы болды. Мюллер 1910 жылы бакалавр дәрежесін алды. Мюллер Колумбияда (сол кездегі Е. Б. Уилсон мен оның студенттерінің арқасында ең көрнекті американдық зоология бағдарламасы) аспирантурада оқуын жалғастырды. Ол Томас Хант Морганның шыбықтар зертханасындағы дрозофила генетикасына қызығушылық танытты, себебі студенттік бөтелке жуушылар Альфред Стюртвант пен Кальвин Бриджес оның биология клубына қосылды. 1911–1912 жылдары Корнелл университетінде метаболизмді зерттеді, бірақ Колумбиямен байланысын үзбеді. Морганның эксперименттерінен алғашқы генетикалық карталар пайда болған кезде ол дрозофилистерді қадағалап, 1912 жылы Морганның тобына қосылды (екі жылдық бейресми қатысудан кейін). Шыбықтар тобында Мюллердің үлесі негізінен теориялық болды – эксперименттік нәтижелерді түсіндіру, жаңа эксперименттерге арналған идеялар мен болжамдар. Алайда, дрозофилистердің жаңадан қалыптасқан ынтымақтастық мәдениетінде еңбек сілтеу нәтижелерге, идеяларға емес, негізделді; Мюллер маңызды жарияланымдардан шеттетілгенде өзін алданған сезінді.

Мансап

1914 жылы Джулиан Хаксли Мюллерге жаңадан құрылған Уильям Марш Райс институтында, қазіргі Райс университетінде қызмет ұсынды; ол философия докторы дәрежесін аяқтауға асықты және 1915–1916 оқу жылының басында Хьюстонға көшіп барды (оның дәрежесі 1916 жылы берілді). Райс университетінде Мюллер биологиядан сабақ беріп, дрозофила зертханасындағы жұмысын жалғастырды. 1918 жылы ол Оенотера ламаркианадағы айқын, үзіліссіз өзгерістердің себебін түсіндірді, бұл өзгерістер Гюго де Вристің мутация теориясының негізі болды: «тепе-теңдіктегі өлімге әкелетін гендер» рецессивті мутациялардың жиналуына мүмкіндік берді, ал сирек кездесетін кроссинговер оқиғалары осы жасырын белгілердің кенеттен пайда болуына себеп болды. Яғни, де Вристің тәжірибелері мендельдік хромосома теориясымен түсіндіріледі. Мюллердің жұмысының басым бөлігі мутация жылдамдығы мен өлімге әкелетін мутацияларға қатысты болды. 1918 жылы Морган, көптеген студенттері мен ассистенттері АҚШ-тың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына шақырылғандықтан, Мюллерді Колумбияға оралып, оқыту және тәжірибелік бағдарламасын кеңейтуге көндірді. Колумбияда Мюллер және оның серігі, ұзақ жылғы досы Эдгар Альтенбург өлімге әкелетін мутацияларды зерттеуді жалғастырды. Мұндай мутацияларды анықтаудың негізгі әдісі – аналық шыбындардың ұрпақтарының жыныстық қатынасын өлшеу болды. Олар Х хромосомасындағы рецессивті мутацияларға байланысты бұл қатынастың 1:1-ден өзгеретінін болжады, бұл тек еркектерде ғана көрінеді (еркектерде екінші Х хромосомасында функционалдық аллель болмайды). Мюллер мутация жылдамдығының температураға тәуелділігін анықтады, бұл оны спонтанды мутацияның басты себеп екеніне (және иондаушы сәулелену немесе химиялық заттар сияқты сыртқы факторлардың рөлін бастапқыда жоққа шығаруға) итермеледі. 1920 жылы Мюллер мен Альтенбург «Генетика» журналында мутант дрозофиланың қанатының мөлшерін анықтайтын «модификатор гендері» туралы маңызды мақала жариялады. 1919 жылы Мюллер кроссинговерді басатын (кейіннен хромосомалық инверсия екені анықталды) мутантты ашты, бұл мутация жылдамдығын зерттеуде жаңа мүмкіндіктер ашты. Алайда, оның Колумбиядағы қызметі ұзартылмады; ол Техас университетінен ұсыныс қабылдап, 1920 жылдың жазынан кейін Колумбиядан кетті. Мюллер 1920 жылдан 1932 жылға дейін Техас университетінде сабақ берді. Техасқа оралғаннан кейін көп ұзамай ол математика профессоры Джесси Мари Джейкобсқа үйленді, оған бұрын уақыт өткізуді ұнатқан. Техастағы алғашқы жылдары Мюллердің дрозофила бойынша жұмысы баяу жүрді; оның мутация жылдамдығы зерттеулерінің деректерін түсіндіру қиын болды. 1923 жылы ол радий мен рентген сәулелерін қолдана бастады, бірақ радиация мен мутация арасындағы байланысты өлшеу қиын болды, өйткені мұндай сәулелену шыбындарды да сүйсіздендіреді. Осы кезеңде ол евгеника және адам генетикасымен де айналысты. Ол туғанда бөлінген егіздерді зерттеді, бұл І.Қ. деңгейінің жоғары мөлшерде тұқым қуалайтынын көрсетті. Мюллер евгеника қозғалысының жаңа бағыттарын (мысалы, иммиграцияға қарсылық) сынға алды, бірақ оң евгеника перспективаларына үміт артты. 1932 жылы Үшінші халықаралық евгеника конгресінде Мюллер сөз сөйлеп, «евгеника әлі де адамзатты жетілдіруі мүмкін, бірақ тек жалпы игілік үшін саналы түрде ұйымдастырылған қоғамда ғана» деді.

In 1914, Julian Huxley offered Muller a position at the recently founded William Marsh Rice Institute, now Rice University; he hurried to complete his Doctor of philosophy degree and moved to Houston for the beginning of the 1915–1916 academic year (his degree was issued in 1916). At Rice, Muller taught biology and continued Drosophila lab work. In 1918, he proposed an explanation for the dramatic discontinuous alterations in Oenothera lamarckiana that were the basis of Hugo de Vries's
theory of mutationism: "balanced lethals" allowed the accumulation of recessive mutations, and rare crossing over events resulted in the sudden expression of these hidden traits. In other words, de Vries's experiments were explainable by the Mendelian chromosome theory. Muller's work was increasingly focused on mutation rate and lethal mutations. In 1918, Morgan, short handed because many of his students and assistants were drafted for the U. S. entry into World War I, convinced Muller to return to Columbia to teach and to expand his experimental program. At Columbia, Muller and his collaborator and longtime friend Edgar Altenburg continued the investigation of lethal mutations. The primary method for detecting such mutations was to measure the sex ratios of the offspring of female flies. They predicted the ratio would vary from 1:1 due to recessive mutations on the X chromosome, which would be expressed only in males (which lacked the functional allele on a second X chromosome). Muller found a strong temperature dependence in mutation rate, leading him to believe that spontaneous mutation was the dominant mode (and to initially discount the role of external factors such as ionizing radiation or chemical agents). In 1920, Muller and Altenburg coauthored a seminal paper in Genetics on "modifier genes" that determine the size of mutant Drosophila wings. In 1919, Muller made the important discovery of a mutant (later found to be a chromosomal inversion) that appeared to suppress crossing over, which opened up new avenues in mutation rate studies. However, his appointment at Columbia was not continued; he accepted an offer from the University of Texas and left Columbia after the summer of 1920. Muller taught at the University of Texas from 1920 until 1932. Soon after returning to Texas, he married mathematics professor Jessie Marie Jacobs, whom he had courted previously. In his early years at Texas, Muller's Drosophila work was slow going; the data from his mutation rate studies were difficult to interpret. In 1923, he began using radium and X rays, but the relationship between radiation and mutation was difficult to measure because such radiation also sterilized the flies. In this period, he also became involved with eugenics and human genetics. He carried out a study of twins separated at birth that seemed to indicate a strong hereditary component of I. Q. Muller was critical of the new directions of the eugenics movement (such as anti immigration), but was hopeful about the prospects for positive eugenics. In 1932, at the Third International Eugenics Congress, Muller gave a speech and stated, "eugenics might yet perfect the human race, but only in a society consciously organized for the common good".

Рентгендік мутагенезді ашу

1926 жылы бірқатар маңызды жаңалықтар бастау алды. Қараша айында Мюллер рентген сәулелерінің әртүрлі дозаларымен екі тәжірибе жүргізді, екіншісінде ол 1919 жылы тапқан «ClB» қысымшы штаммын қолданды. Радиация мен өлімге әкелетін мутациялар арасындағы айқын, сандық байланыс тез анықталды. Мюллердің жаңалығы Берлиндегі генетиканың бесінші халықаралық конгресінде «Генетикалық өзгерістер мәселесі» деген тақырыпта баяндама жасағаннан кейін үлкен резонанс тудырды және оны 20 ғасырдың басындағы белгілі зиялы тұлғалардың біріне айналдырды. 1928 жылға қарай басқалар да оның айқын нәтижелерін қайталап, оларды былдырықұрттар мен жүгері сияқты басқа да модельді организмдерге қолдады. Келесі жылдары ол адамдарға радиацияның болуының ықтимал қауіптерін жариялай бастады (мысалы, рентген аппаратын жиі пайдаланатын дәрігерлер немесе клиенттерінің аяқтарын сәулелендіретін аяқ киім сатушылар). Оның зертханасы тез өсті, бірақ Ұлы депрессия басталғаннан кейін қайтадан қысқарды. Әсіресе, қор нарығының құлдырауынан кейін Мюллер капитализмнің болашағына деген пессимизмі күшейді. Оның зертханасына КСРО-дан келген бірнеше адам кірді, ол «Ұшқын» атты заңсыз солшыл студенттік газеттің редакциясына көмектесіп, таратуға жәрдемдесті. Бұл Мюллер үшін ғылыми және жеке тұрғыдан қиын кезең болды; оның некесі ажырасып, Техастағы өміріне көңілі тоймады. Осы уақытта евгеника қозғалысының әлсіреуі, оның жұмысының нәтижесінде қоршаған орта мен генетика арасындағы бұрын назарға алынбаған байланыстарға назар аудартуы, оның адам эволюциясының болашағы туралы идеяларының қоғамдық сферадағы ықпалын азайтты. Мюллер Нью-Йорктегі үшінші халықаралық евгеника конференциясында сөйлеген сөзі гальтонизмнің және тіпті евгениканың ғылымдағы танымал қозғалыс ретінде аяқталуын белгіледі деп есептеледі. Мюллердің замандас және Ph.D. студенті болған Г. Бентли Гласс, Мюллердің сөзі «Евгеника қоғамының қызметін тоқтатты» деді. Мюллер жиналғандарға евгеникалық идеалдарға қол жеткізу мүмкін емес екенін айтты, себебі капиталистік жүйе жеке іс-қимылдардың дұрыс емес мотивациясын тудырады, ол үстем таптың мінез-құлқын және олар құратын қоғамды жек көреді.

In 1926, a series of major breakthroughs began. In November, Muller carried out two experiments with varied doses of X rays, the second of which used the crossing over suppressor stock ("ClB") he had found in 1919. A clear, quantitative connection between radiation and lethal mutations quickly emerged. Muller's discovery created a media sensation after he delivered a paper entitled "The Problem of Genetic Modification" at the Fifth International Congress of Genetics in Berlin; it would make him one of the better known public intellectuals of the early 20th century. By 1928, others had replicated his dramatic results, expanding them to other model organisms, such as wasps and maize. In the following years, he began publicizing the likely dangers of radiation exposure in humans (such as physicians who frequently operate X ray equipment or shoe sellers who radiated their customers' feet). His lab grew quickly, but it shrank again following the onset of the Great Depression. Especially after the stock market crash, Muller was increasingly pessimistic about the prospects of capitalism. Some of his visiting lab members were from the USSR, and he helped edit and distribute an illegal leftist student newspaper, The Spark. It was a difficult period for Muller both scientifically and personally; his marriage was falling apart, and he was increasingly dissatisfied with his life in Texas. Meanwhile, the waning of the eugenics movement, ironically hastened by his own work pointing to the previously ignored connections between environment and genetics, meant that his ideas on the future of human evolution had reduced impact in the public sphere. Muller's speech before the Third International Eugenics Conference in New York has been credited with marking the end of Galtonism, and perhaps even eugenics itself, as a popular movement in the sciences. H. Bentley Glass, a contemporary observer and Ph. D. student of Muller's, would say Muller's speech "just about finished the activity of the Eugenics Society". Muller told the assembled that eugenic ideals could no longer be achieved, because the capitalistic system produces the wrong motives of individual action, and he disdained the natures of the dominant class, and the type of society they were creating.

Еуропадағы жұмыс

1932 жылдың қыркүйегінде Мюллер ресейлік эмигрант генетик Николай Тимофеев-Рессовскиймен жұмыс істеу үшін Берлинге көшті; шектеулі демалыс ретінде жоспарланған сапар сегіз жылға созылып, бес елді қамтыды. Берлинде ол кейін биология қоғамдастығы үшін маңызды болатын екі физикпен танысты: Нильс Бор және Макс Дельбрюк. Нацистік қозғалыс Германиядан ғылыми таланттардың жылдам эмиграциясын күшейтті, ал Мюллер әсіресе ұлттық-социалистік саясатқа қарсы болды. ФБР Мюллерді "The Spark" ұйымымен байланысы болғандықтан тергеді, сондықтан ол Кеңес Одағына баруды жөн көрді (оның саяси нанымына сәйкес келетін орта). 1933 жылы Мюллер әйелімен қайта табысып, ұлы Дэвид Э. Мюллер және ол Херманмен бірге Ленинградқа көшті. Ол жерде Генетика институтында "Дрозофила" зертханасы үшін қажетті жабдықтарды, соның ішінде шыбықтарды әкеліп, жабдықтады. 1934 жылы институт Мәскеуге көшірілді, ал Мюллер мен оның әйелі 1935 жылы ажырасты. КСРО-да Мюллер үлкен және өнімді зертхананы басқарды және медициналық генетика бойынша жұмыстарды ұйымдастырды. Оның көптеген еңбектері генетика мен радиацияны зерттеуге қатысты. Сол жерде ол өзінің евгеникалық кітабын, "Түннен шыққандар" атты кітабын аяқтады, оның негізгі идеялары 1910 жылға дейін жетеді. Алайда, 1936 жылға қарай Иосиф Сталиннің репрессивті саясаты мен Лысенкошылдықтың өркендеуі КСРО-ны өмір сүру және жұмыс істеу үшін күрделі орынға айналдырды. Мюллер және көптеген ресейлік генетиктер Трофим Лысенко мен оның ламаркшы эволюциялық теориясына қарсы күресті, бірақ Сталин оның евгеникалық кітабының аудармасын оқып, "оған наразы болды және оған қарсы шабуылға бұйрық берді" деген себеппен Мюллер көп ұзамай Кеңес Одағынан кетуге мәжбүр болды. Осыған дейін Мюллер демалысқа өтініш білдірген еді. Лысенконың сот процесі туралы жаңалықтар АҚШ-қа жетті, ал оның ұлы Дэвид ажырасқаннан кейін сол жерде өсіп жатты. Институттың ресми мәлімдемесінде биологиялық детерминизм жоққа шығарылды: "Қоғамның дамуы биологиялық заңдарға емес, жоғары әлеуметтік заңдарға бағынады. Адамзатқа жануарлар әлемінің заңдарын тарату әрекеті – адамды жануарлар деңгейіне түсіру әрекеті". Мюллер, шамамен 250 штаммы "Дрозофила" шыбықтарымен, 1937 жылдың қыркүйегінде Мадрид және Парижде қысқа тоқтағаннан кейін Эдинбург университетіне көшті. 1938 жылы, соғыс қаупі туған кезде, ол АҚШ-та тұрақты қызмет іздеуді бастады. Ол сондай-ақ неміс босқыны Доротея "Теа" Канторовичке көңіл білдіре бастады; олар 1939 жылдың мамырында үйленді. Сол жылы Эдинбургте Жетінші халықаралық генетика конгресі өтті; Мюллер "Дүние халқының генетикалық тұрғыдан қалай тиімді жақсаруы мүмкін?" деген сұраққа жауап ретінде "Генетиктер манифестін" жазды. Ол сонымен қатар геннің бар екендігі туралы мәңгілік генетикалық дауласушы Ричард Голдшмидтпен дебатқа қатысты, сол кезде тікелей физикалық дәлелдер жеткіліксіз болды.

In September 1932, Muller moved to Berlin to work with the Russian expatriate geneticist Nikolay Timofeeff Ressovsky; a trip intended as a limited sabbatical stretched into an eight year, five country journey. In Berlin, he met two physicists who would later be significant to the biology community: Niels Bohr and Max Delbrück. The Nazi movement was precipitating the rapid emigration of scientific talent from Germany, and Muller was particularly opposed to the politics of National Socialism. The FBI was investigating Muller because of his involvement with The Spark, so he chose instead to go to the Soviet Union (an environment better suited to his political beliefs). In 1933, Muller and his wife reconciled, and their son David E. Muller and she moved with Hermann to Leningrad. There, at the Institute of Genetics, he imported the basic equipment for a Drosophila lab—including the flies—and set up shop. The institute was moved to Moscow in 1934, and Muller and his wife were divorced in 1935. In the USSR, Muller supervised a large and productive lab, and organized work on medical genetics. Most of his work involved further explorations of genetics and radiation. There he completed his eugenics book, Out of the Night, the main ideas of which dated to 1910. By 1936, however, Joseph Stalin's repressive policies and the rise of Lysenkoism was making the USSR an increasingly problematic place to live and work. Muller and many of the Russian genetics community did what they could to oppose Trofim Lysenko and his Larmarckian evolutionary theory, but Muller was soon forced to leave the Soviet Union after Stalin read a translation of his eugenics book and was "displeased by it, and ordered an attack prepared against it." By this time, Muller had already asked for a leave of absence. News of the Lysenko trials had reached the United States, and his son David was being raised there, after his divorce. In the official declaration by the Institute, biological determinism was rejected: "The development of society is subject not to biological laws but to higher social laws. Attempts to spread to humanity the laws of the animal kingdom are an attempt to lower the human being to the level of beasts." Muller, with about 250 strains of Drosophila, moved to University of Edinburgh in September 1937, after brief stays in Madrid and Paris. In 1938, with war on the horizon, he began looking for a permanent position back in the United States. He also began courting Dorothea "Thea" Kantorowicz, a German refugee; they were married in May 1939. The Seventh International Congress on Genetics was held in Edinburgh later that year; Muller wrote a "Geneticists' Manifesto" in response to the question: "How could the world's population be improved most effectively genetically?" He also engaged in a debate with the perennial genetics gadfly Richard Goldschmidt over the existence of the gene, for which little direct physical evidence existed at the time.

Кейінгі мансап

1940 жылы Мюллер АҚШ-қа оралғанда, ол Амхерст колледжінде Отто К. Глейзер кафедрасында ғылыми-зерттеу жұмысын бастады. АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін оның лауазымы мерзімі шексізге дейін ұзартылып, оқыту қызметі де қосылды. Осы кезеңде ол Drosophila жұмысында спонтанды (радиацияның әсерінен туындамаған) мутациялардың жылдамдығын өлшеуге баса назар аударды. Бұл кезеңде Мюллердің жарияланымдарының саны, зертханалық қызметкерлердің жетіспеуі және тәжірибе жүргізудегі қиындықтардың салдарынан күрт азайды. Дегенмен, ол Манхэттен жобасында кеңесші ретінде жұмыс істеді (бірақ бұл жобаның мақсатын білмеді), сондай-ақ радардың мутациялық әсерлерін зерттеді. Мюллердің қызметі 1944–1945 оқу жылынан кейін аяқталды. Социалистік саяси көзқарастарына байланысты туындаған қиындықтарға қарамастан, ол Индиана университетінде зоология профессоры қызметін тапты. Ол Блумингтон қаласының Винегар Хилл ауданындағы голланд стиліндегі үйінде тұрды. 1946 жылы Мюллер "рентген сәулелерінің мутацияларды тудыру мүмкіндігін ашқаны үшін" физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығымен марапатталды. Генетика, әсіресе геннің физикалық және физиологиялық сипаты, биологиядағы маңызды мәселелердің біріне айналды, ал рентгендік мутагенез көптеген жаңа жетістіктердің кілті болды, соның ішінде Джордж Бидл мен Эдвард Татумның 1941 жылы Neurospora-дағы "бір ген – бір фермент" гипотезасын орнату жұмысы. Мюллер Нобель сыйлығының лекциясында радиацияның мутагенезді тудырмайтын ешқандай шекті дозасы жоқ екенін айтты, бұл қатерлі ісік қаупіне қатысты радиацияның сызықтық және шексіз емес моделін қабылдауға әкелді. Хиросима мен Нагасаки қалаларына атом бомбасы тасталғаннан кейін Нобель сыйлығы Мюллердің екі онжылдық бойына жариялап келген радиацияның қауіптілігі туралы мәселеге көпшіліктің назарын аударды. 1952 жылы ядролық сынақтардың салдарынан туындаған радиоактивті жауын-шашын мәселесі қоғамдық талқылауға түсті. "Кресторожный" операциясынан бастап ядролық сынақтардың салдарынан туындаған радиациялық аурулар мен өлім туралы ақпараттар көбейе бастады. Мюллер және көптеген ғалымдар ядролық соғыс қаупін азайту мақсатында саяси шаралар қабылдады. 1954 жылы Касл Браво сынағынан туындаған дау-дамайлар мәселені одан да өзекті етті. 1955 жылы Мюллер Рассел-Айнштейн манифестіне қол қойған 11 белгілі зиялылардың бірі болды, оның нәтижесінде 1957 жылы ғылым мен әлемдік мәселелерге арналған алғашқы Пугаш конференциясы өткізілді, онда ядролық қаруды бақылау мәселесі талқыланды. Ол Нобель сыйлығының лауреаты, химик Лайнус Паулинг бастаған ядролық қаруды сынауды тоқтатуға шақыратын 1958 жылғы БҰҰ-ға петицияға қол қойды (көптеген басқа ғалымдармен бірге). Алайда, кейбір ғалымдар оның пікірін сынға алды. Генетика ғалымы Джеймс Кроу Мюллердің көзқарасын "нашарлатушы" деп атап, оның жұртшылықта "басқа қауіптерге қарағанда радиацияның төмен деңгейінен қорқу сезімін" тудырғанын жазды. Мюллердің пікірін атом бомбалаудан аман қалғандар туралы зерттеулер немесе егешқұйрықтар туралы зерттеулер қолдамады және ол өзі қолдаған сызықтық және шексіз емес модельге қайшы келетін зерттеуді елемеді, осылайша осы модельге басымдық берген саясатты қалыптастыруға әсер етті. Мюллер 1958 жылы Лондонның Линнеев қоғамының Дарвин-Уоллес медалімен және 1955 жылы ол мүшесі болған АҚШ Ұлттық ғылым академиясының Кимбер генетика сыйлығымен марапатталды. Ол 1956 жылдан 1958 жылға дейін Америка гуманистік қауымдастығының президенті болды. Америка математикалық қоғамы оны 1958 жылы Гиббс лекторы етіп таңдады. Ол 1964 жылы зейнеткерлікке шықты. Дрозофиланың негізгі тұқым қуалау бірліктері, олардың хромосомалық қоралары Мюллердің құрметіне "Мюллер элементтері" деп аталады. Х. Дж. Мюллер мен ғылыми-фантастикалық жазушы Урсула К. Ле Гуин бір кезде алыс туыстар болды; оның әкесі (Херманн Дж. Мюллер аға) және оның әкесі анасы (Жоханна Мюллер Кройбер) бауырлары, 1848 жылы АҚШ-қа көшіп келген Николас Мюллердің балалары болды. Тағы бір туысы Герберт Мюллер, оның атасы Отто Николастың тағы бір ұлы және ағасы Герман мен Жоханнаның бауыры.

When Muller returned to the United States in 1940, he took an untenured research position at Amherst College, in the department of Otto C. Glaser. After the U. S. entry into World War II, his position was extended indefinitely and expanded to include teaching. His Drosophila work in this period focused on measuring the rate of spontaneous (as opposed to radiation induced) mutations. Muller's publication rate decreased greatly in this period, from a combination of lack of lab workers and experimentally challenging projects. However, he also worked as an adviser in the Manhattan Project (though he did not know that was what it was), as well as a study of the mutational effects of radar. Muller's appointment was ended after the 1944–1945 academic year, and despite difficulties stemming from his socialist political activities, he found a position as professor of zoology at Indiana University. Here, he lived in a Dutch Colonial Revival house in Bloomington's Vinegar Hill neighborhood. In 1946, Muller was awarded the Nobel Prize in Physiology or Medicine, "for the discovery that mutations can be induced by X rays". Genetics, and especially the physical and physiological nature of the gene, was becoming a central topic in biology, and X ray mutagenesis was a key to many recent advances, among them George Beadle and Edward Tatum's work on Neurospora that established in 1941 the one gene one enzyme hypothesis. In Muller's Nobel Prize lecture, he argued that no threshold dose of radiation existed that did not produce mutagenesis, which led to the adoption of the linear no threshold model of radiation on cancer risks. The Nobel Prize, in the wake of the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki, focused public attention on a subject Muller had been publicizing for two decades the dangers of radiation. In 1952, nuclear fallout became a public issue; since Operation Crossroads, more and more evidence had been leaking out about radiation sickness and death caused by nuclear testing. Muller and many other scientists pursued an array of political activities to defuse the threat of nuclear war. With the Castle Bravo fallout controversy in 1954, the issue became even more urgent. In 1955, Muller was one of 11 prominent intellectuals to sign the Russell–Einstein Manifesto, the upshot of which was the first 1957 Pugwash Conference on Science and World Affairs, which addressed the control of nuclear weapons. He was a signatory (with many other scientists) of the 1958 petition to the United Nations, calling for an end to nuclear weapons testing, which was initiated by the Nobel Prize winning chemist Linus Pauling. however, his opinions have been criticized by some scientists; geneticist James F. Crow called Muller's view "alarmist" and wrote that it created in the public "an irrational fear of low level radiation relative to other risks". It has been argued that Muller's opinion was not supported by studies on the survivors of the atomic bombings, or by research on mice, and that he ignored another study that contradicted the linear no threshold model he supported, thereby affecting the formulation of policy that favored this model. Muller was awarded the Linnean Society of London's Darwin Wallace Medal in 1958 and the Kimber Genetics Award of the U. S. National Academy of Sciences, of which he was a member, in 1955. He served as president of the American Humanist Association from 1956 to 1958. The American Mathematical Society selected him as its Gibbs Lecturer for 1958. He retired in 1964. The Drosophila basic units of inheritance, their chromosomal arms, are named "Muller elements" in Muller's honor. H. J. Muller and science fiction writer Ursula K. Le Guin were first cousins once removed; his father (Hermann J. Muller Sr.) and her father's mother (Johanna Muller Kroeber) were siblings, the children of Nicholas Müller, who immigrated to the United States in 1848, and at that time dropped the umlaut from his name. Another cousin was Herbert J. Muller, whose grandfather Otto was another son of Nicholas and a sibling of Hermann Sr. and Johanna.

Жалпыға ортақ саясат

Ол әлемдік конституция жобасын жасау үшін конвенция шақыру туралы келісімге қол қойғандардың бірі болды. Осының нәтижесінде, адамзат тарихында алғаш рет Жер Федерациясының Конституциясын жасау және қабылдау мақсатымен Дүниежүзілік Конституциялық Ассамблея шақырылды.

Жеке өмір

Мюллердің Хелен Дж. Мюллер есімді қызы болды, қазір Нью-Мексико университетінің зейнеткер профессор (professor emerita). Оның қызы Мала Хтун да Нью-Мексико университетінің профессоры. Оның ұлы Дэвид Э. Мюллер, Иллинойс университеті мен Нью-Мексико мемлекеттік университетінің математика және компьютерлік ғылымдар зейнеткер профессоры, 2008 жылы Нью-Мексико штатының Лас-Крусес қаласында қайтыс болды. Дэвидтің анасы Джесси Джейкобс Мюллер Оферман (1890–1954), Германның бірінші әйелі. Хеленнің анасы Доротея Канторович Мюллер (1909–1986), Германның екінші әйелі, ол 1940 жылы АҚШ-қа неміс еврейі босқын ретінде келген. Ол Милли Беннетпен қысқа ғана қарым-қатынаста болды.