Альфред Кинси – американдық сексолог, зерттеуші. Адамдардың жыныстық мінез-құлқы туралы еңбектерімен (Кинси есебі) әйгілі. Сексология ғылымының негізін қалаушы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық ғалым (1894–1956)
American scientist (1894–1956)
Альфред Чарльз Кинси (Alfred Charles Kinsey; 23 маусым 1894 – 25 тамыз 1956) – американдық сексолог, биолог, энтомология және зоология профессоры. 1947 жылы Индиана университетінде Жыныстық зерттеулер институтын құрды, қазір Кинси Жыныстық қатынас, гендер және көбею зерттеу институты деп аталады. Ол "Кинси есебі" деп белгілі "Адам еркегінің жыныстық мінез-құлқы" (1948) және "Адам әйелінің жыныстық мінез-құлқы" (1953) кітаптарымен, сондай-ақ Кинси шкаласымен ең танымал. Кинсидің адамның жыныстық қатынасы туралы зерттеулері, сексология саласының негізін қалады, 1940 және 1950 жылдары қырқыстар тудырды және оның өлімінен кейін де ондаған жылдар бойы даулы болып қалуда. Оның еңбегі АҚШ-та және халықаралық деңгейде әлеуметтік және мәдени құндылықтарға әсер етті.
Alfred Charles Kinsey ('/k//ɪ//n//z//i/; June 23, 1894 – August 25, 1956) was an American sexologist, biologist, and professor of entomology and zoology who, in 1947, founded the Institute for Sex Research at Indiana University, now known as the Kinsey Institute for Research in Sex, Gender, and Reproduction. He is best known for writing Sexual Behavior in the Human Male (1948) and Sexual Behavior in the Human Female (1953), also known as the Kinsey Reports, as well as for the Kinsey scale. Kinsey's research on human sexuality, foundational to the field of sexology, provoked controversy in the 1940s and 1950s, and has continued to provoke controversy decades after his death. His work has influenced social and cultural values in the United States as well as internationally.
Ерте өмір және білім
Альфред Кинси 1894 жылдың 23 маусымында Нью-Джерси штатының Хобокен қаласында Сара Энн (Чарльз) мен Альфред Сегюин Кинсидің ұлы болып дүниеге келді. Ол үш баланың ең үлкені еді. Анасының формальды білімі аз болса, әкесі Стивенс технология институтының профессоры еді. Кинсидің ата-анасы терең діншіл христиандар еді. Әкесі жергілікті методист шіркеуінің ең белсенді мүшесі ретінде танымал болды. Кинсидің көптеген әлеуметтік байланыстары шіркеудің басқа мүшелерімен, көбінесе үнсіз бақылаушы ретінде, ата-анасы дін туралы әңгімелескен кезде болды. Кинсидің әкесі отбасына қатаң ережелер енгізді, соның ішінде жексенбі күнін дұға күні деп белгілеп, басқа істерге уақыт болмады. Кинсидің ата-анасы балалық шағының көп бөлігінде жағдайы нашар болды, көбінесе қажетті медициналық көмекке қол жеткізе алмады. Бұл жас Кинсидің рахит, ревматизм және тиф сияқты ауруларға толыққанды ем алмауына себеп болуы мүмкін. Оның денсаулық жазбалары Кинсидің күн сәулесіне жеткіліксіз ұшырағанын көрсетеді (бұл рахиттың себебі болуы мүмкін, сүт және басқа тағамдар D витаминімен толықтырылғанға дейін) және кем дегенде балалық шағының бір бөлігінде санитариялық жағдай нашар болған жерде өмір сүрді. Рахит омыртқаның қисылуына әкелді, нәтижесінде Кинсидің денесі сәл еңкейіп, 1917 жылы Бірінші дүниежүзілік соғысқа шақырылуына кедергі келтірді. 10 жасында Кинси отбасымен Нью-Джерси штатының Оңтүстік Оранж қаласына көшіп келді. Бұрынғы аурулар жүрегін әлсіреткеніне қарамастан, Кинси өмірінің басында көптеген қиын жаяу серуендер мен кемпингтерге қатысты. Орта мектепте Кинси тыныш, бірақ еңбекқор оқушы болды. Колумбия орта мектебінде оқыған кезінде академиялық жұмыстар мен фортепианода ойнауға күшін жұмсады. Бір кезде Кинси концерттік пианист болуды армандаған, бірақ оның орнына ғылыми ізденістерге ден қоюды шешті. Кинсидің зерттеуге көп уақыт арнау қабілеті оның университетте және кәсіби өмірінде өте пайдалы болды. Ол орта мектепте тығыз әлеуметтік байланыс жасаған жоқ, бірақ академиялық жетістіктері үшін құрметке ие болды. Ол жерде биология, ботаника және зоология салаларына қызығушылық танытты. Кейін Кинси өзінің орта мектептегі биология пәнінің мұғалімі Натали Ройт оның ғалым болу шешіміне ең үлкен ықпал еткенін айтты. Кинси әкесіне университетте ботаниканы оқығысы келетінін жеткізді. Әкесі оның Стивенс технология институтында инженерлік мамандық алғанын талап етті. Стивенсте ол негізінен ағылшын тілі және инженерлік пәндер бойынша курстар алды, бірақ биологияға деген қызығушылығын қанағаттандыра алмады. Кинси бұл жерде сәттілікке жете алмады және инженерлік мамандық оған қолайлы емес деп шешті. Стивенстегі екі жылдық оқудан кейін Кинси биологияға деген қызығушылығы мен Мейн штатының Брансуик қаласындағы Боудоин колледжінде биология мамандығы бойынша оқуын жалғастыру ниеті туралы әкесімен ашық сөйлесуге батылдық танытты.
Alfred Kinsey was born on June 23, 1894, in Hoboken, New Jersey, the son of Sarah Ann ( Charles) and Alfred Seguine Kinsey. He was the eldest of three children. His mother received little formal education; his father was a professor at Stevens Institute of Technology. Kinsey's parents were devout Christians. His father was known as one of the most devout members of the local Methodist church. Most of Kinsey's social interactions were with other members of the church, often as a silent observer, while his parents discussed religion. Kinsey's father imposed strict rules on the household, including mandating Sunday as a day of prayer and little else. Kinsey's parents were poor for most of his childhood, often unable to afford proper medical care. This may have led to a young Kinsey receiving inadequate treatment for a variety of diseases including rickets, rheumatic fever, and typhoid fever. His health records indicate that Kinsey received suboptimal exposure to sunlight (often the cause of rickets, before milk and other foods were fortified with vitamin D) and lived in unsanitary conditions for at least part of his childhood. Rickets led to a curvature of the spine, which resulted in a slight stoop that prevented Kinsey from being drafted in 1917 for World War I. At age 10, Kinsey moved with his family to South Orange, New Jersey. Despite earlier disease having weakened his heart, Kinsey followed an intense sequence of difficult hikes and camping expeditions throughout his early life. In high school, Kinsey was a quiet but hard working student. While attending Columbia High School, he devoted his energy to academic work and playing the piano. At one time, Kinsey had hoped to become a concert pianist, but decided to concentrate on his scientific pursuits instead. Kinsey's ability to spend immense amounts of time deeply focused on study was a trait that would serve him well in college and during his professional career. He seems not to have formed strong social relationships during high school, but earned respect for his academic ability. While there, Kinsey became interested in biology, botany and zoology. Kinsey was later to claim that his high school biology teacher, Natalie Roeth, was the most important influence on his decision to become a scientist. Kinsey approached his father with plans to study botany at college. His father demanded that he study engineering at Stevens Institute of Technology instead. At Stevens, he primarily took courses related to English and engineering, but was unable to satisfy his interest in biology. Kinsey was not successful there, and decided engineering was not a field at which he could excel. At the end of two years at Stevens, Kinsey gathered the courage to confront his father about his interest in biology and his intent to continue studying at Bowdoin College in Brunswick, Maine, where he majored in biology.
Энтомология бойынша алғашқы зерттеулер
1914 жылдың күзінде Кинси Боудоин колледжіне түсті, онда ол Мантон Коуплендпен энтомологияны зерттеді және Зета Пси бауырластығына қабылданды, колледждегі уақытының көп бөлігін сол жерде өткізді. 1916 жылы Кинси Фи Бета Каппа қоғамына сайланды және биология мен психология мамандықтары бойынша magna cum laude аяқтады. Альфред Сегуин Кинси ұлының Боудоиндегі бітіру салтанатына қатыспады, бұл, мүмкін, оның ұлының мансап таңдауы мен оқуына наразылығының тағы бір белгісі болды. Кинси Гарвард университетінің Бусси институтында аспирантураны жалғастырды, ол АҚШ-тағы ең беделді биология бағдарламаларының бірі болатын. Сонда Кинси энтомологияға ерекше үлес қосқан ғалым Уильям Мортон Уилердің жетекшілігімен қолданбалы биологияны зерттеді. Уилердің жетекшілігімен Кинси дербес жұмыс істеді, бұл екеуіне де қолайлы болды. Кинси докторлық диссертациясын желкелі құрттар туралы жазды, түрдің үлгілерін құлшыныспен жинады. Ол көп саяхаттап, жүздеген мыңдаған желкелі құрттардың 26 түрлі өлшемдерін алды; оның әдістемесінің өзі энтомология ғылымына маңызды үлес болды. 1919 жылы Кинси Гарвард университетінен ғылым докторы (ScD) дәрежесін алды және Индиана университетінде биологиядан академиялық қызметке қабылданды. 1920 жылы ол Нью-Йорктегі Америка табиғи тарих мұражайының қолдауымен бірнеше мақала жариялады, онда ол ғалымдар қауымына желкелі құрттарды таныстырып, оның филогенезін сипаттады. Мұражайдағы 18 миллионнан астам жәндіктің ішінде 5 миллионы – Кинси жинаған желкелі құрттар. Кинси 1926 жылдың қазан айында жарық көрген «Биологияға кіріспе» атты кеңінен қолданылатын орта мектеп оқулығын жазды. Бұл кітап эволюцияны қолдады және бұрын бөлек болған зоология мен ботаника салаларын біріктірді. «Биологияға кіріспе» нарықтағы басқа оқулықтардан ерекшеленді. Кинсидің оқулығы эволюцияға қатысты ұстанымымен ерекшеленді. Оқулығында Кинси эволюцияның негізгі фактілерін нақты түрде баяндады, тіпті жеміс шыбынының өмірлік циклын талқылағандай. «Өзгерістің қосымша дәлелдері» деп аталатын тарауда Кинси эволюцияны «өзгерістің ғылыми атауы» деп анықтады, және ол «эволюцияға сенбейтінін ойлайтын» адамдар бар екенін мойындады, бірақ студенттеріне мұндай ойлаудың ақылсыздығын көрсетуге тырысты. Эволюцияның дәлелін табу үшін студенттерге күнделікті қолданатын заттарға қарау жеткілікті болды. Кинси эволюцияны жоққа шығарып, бірақ жаңа ит тұқымын немесе жақында жақсартылған темекінің сигарасын иеленген адамды сынайды: «Ол эволюцияға сенбеймін десе, оның негізгі мағынасы неде екенін білемін». Кинси 1943 жылы Мерит Линдон Фернальдпен бірлесіп «Шығыс Солтүстік Американың жеуге болатын жабайы өсімдіктері» кітабын жазды. Кітаптың бастапқы нұсқасы 1919-1920 жылдары Кинси әлі де Бусси институтында аспирантурада оқып жүргенде, ал Фернальд Арнольд Арборетумында жұмыс істегенде жазылған.
In the fall of 1914, Kinsey entered Bowdoin College, where he studied entomology under Manton Copeland, and was admitted to the Zeta Psi fraternity, in whose house he lived for much of his time at college. In 1916 Kinsey was elected to the Phi Beta Kappa society and graduated magna cum laude, with degrees in biology and psychology. Alfred Seguine Kinsey did not attend his son's graduation ceremony at Bowdoin, possibly as another sign of disapproval of his son's choice of career and studies. Kinsey continued his graduate studies at Harvard University's Bussey Institute, which had one of the most highly regarded biology programs in the United States. It was there that Kinsey studied applied biology under William Morton Wheeler, a scientist who made outstanding contributions to entomology. Under Wheeler, Kinsey worked almost completely autonomously, which suited both men quite well. Kinsey wrote his doctoral thesis on gall wasps, zealously collecting samples of the species. He traveled widely and took 26 detailed measurements of hundreds of thousands of gall wasps; his methodology was itself an important contribution to entomology as a science. In 1919, Kinsey was awarded a ScD degree by Harvard University, and he accepted an academic post in biology at Indiana University. In 1920 he published several papers under the auspices of the American Museum of Natural History in New York City, introducing the gall wasp to the scientific community and describing its phylogeny. Of the more than 18 million insects in the museum's collection, some 5 million are gall wasps collected by Kinsey. Kinsey wrote a widely used high school textbook, An Introduction to Biology, which was published in October 1926. The book endorsed evolution and unified, at the introductory level, the previously separate fields of zoology and botany. An Introduction to Biology was unlike any other textbook on the market Kinsey's textbook was noteworthy for the strong position it took on evolution In his textbook Kinsey laid out the basic facts of evolution in a manner of fact matter, as though he were discussing the life cycle of the fruit fly. The chapter called "Further Evidence of Change" was especially blunt Kinsey defined evolution as "the scientific word for change", and while he acknowledged that there are some people who "think they don't believe in evolution", he tried to show his students the folly of such reasoning. To find proof of evolution, students had only to look at things they used daily Kinsey ridiculed the man who denounced evolution but owned a new breed of dog or smoked a cigar made from a recently improved variety of tobacco, saying, "When he says he doesn't believe in evolution, I wonder what he means." Kinsey co authored Edible Wild Plants of Eastern North America, published in 1943, with Merritt Lyndon Fernald. The original draft of the book was written in 1919–1920, while Kinsey was still a doctoral student at the Bussey Institute, and Fernald was working at the Arnold Arboretum.
Кинси есептері
Кинси америкалық сексологияның алғашқы маңызды тұлғасы ретінде кеңінен танылған. Оның зерттеулері сексологтар мен жалпы халық арасында сексуалдық мәселелерді тереңірек зерттеуге жол ашты, сондай-ақ әйелдер сексуалдығын азат етуге көмектесті. Мысалы, Кинсидің жұмысы әйелдердің көбінесе сексуалды еместігі және әйелдердегі вагиналық оргазм клиторлық оргазмнан артық деген пікірлерге қарсы шықты. Ол 1948 жылы "Адам еркегінің сексуалдық мінез-құлқы" деген кітабын жариялады, одан кейін 1953 жылы "Адам әйелінің сексуалдық мінез-құлқы" кітабы шықты, екеуі де бестселлерлер тізіміне еніп, Кинсиді әйгілі тұлғаға айналдырды. Бұл жарияланымдар кейіннен Кинси есептері деп белгілі болды. Ол туралы мақалалар Time, Life, Look және McCall's сияқты журналдарда жарық көрді. Көптеген адамдар дау-дамазыл тудырған Кинси есептерін 1960-1970 жылдардағы сексуалдық революцияның алғы күші деп санайды.
Kinsey is widely regarded as the first major figure in American sexology; his research helped pave the way for a deeper exploration into sexuality among sexologists and the general public, as well as liberating female sexuality. For example, Kinsey's work disputed the notions that women generally are not sexual and that female orgasms experienced vaginally are superior to clitoral orgasms. He published Sexual Behavior in the Human Male in 1948, followed in 1953 by Sexual Behavior in the Human Female, both of which reached the top of the bestseller lists and turned Kinsey into a celebrity. These publications later became known as the Kinsey Reports. Articles about him appeared in magazines such as Time, Life, Look, and McCall's. The Kinsey Reports, which led to a storm of controversy, are regarded by many as a precursor to the sexual revolution of the 1960s and 1970s.
Даулы аспектілер
Кинсидің зерттеулері теория мен сұхбаттардан асып, кейде әріптестерін де қамтитын жыныстық белсенділікті бақылау мен қатысуды қамтыды. Кинси бұл жыныстық тәжірибелерді зерттеу қатысушыларының сенімін жеңу үшін қажет деп түсіндірді. Ол өз қызметкерлерін де солай істеуге, өздерін жайлы сезінгенше жыныстық белсенділіктің әртүрлі түрлеріне қатысуға шақырды, бұл сұхбаттасушыларға қатысушылардың жауаптарын түсінуге көмектеседі деп салады. Кинси зерттеуінің бір бөлігі ретінде үйінің шатырында әріптестерінің қатысуымен жыныстық актілерді түсірді; биограф Джонатан Гатхорн Харди бұл фильмдердің құпиялылығын сақтау үшін жасалғанын түсіндіреді, олардың жария болуы дау тудырар еді. Джеймс Х. Джонс, «Альфред Кинси: Жеке және қоғамдық өмір» авторы, және британдық психиатр Энтони Малкольм Дэниелс, сондай-ақ Теодор Далримпл, Кинсиді жеке жыныстық қажеттіліктері жетелегенін болжады. Екі «Кинси есебі» кітабында жарияланған кейбір деректер ғылыми және психиатриялық қауымдастықтарда даулы, себебі Кинси жалпы халықты толық бейнелемейтін еріктілермен сұхбаттасуды жөн көрді. Чикаго университетінің әлеуметтану профессоры Эдвард Лауман Кинсидің жұмысының жыныстың биологиясына бағытталғанын және психологиялық және клиникалық ақпарат пен талдаудың жетіспеушілігін айтты. Бұл ақпарат ересектердің балалық шақтағы естеліктерінен немесе ата-аналардың немесе мұғалімдердің бақылауларынан алынған. Кинсидің айтуынша, ол балалармен жыныстық қатынаста болған тоғыз ер адаммен сұхбаттасқан және олар балалардың реакциялары туралы айтқан. Ол кезде Кинсидің зерттеулерінің осы бөлігіне көп көңіл бөлген жоқ, бірақ Кинси бұл ақпаратты қайдан алғаны туралы сұрақтар 40 жылдан кейін туа бастады. Кейіннен Кинсидің бір педофилдің деректерін пайдаланып, оларды әртүрлі көздерден алынғандай көрсеткені белгілі болды. Кинси қатысушылардың құпиялылығы мен анонимділігін «мұндай тыйым салынған тақырыптар бойынша адал жауаптар алу» үшін қажет деп есептеді. Бірнеше жылдан кейін Кинси институты 31–34 кестедегі балалар туралы мәліметтер 1917 жылы басталған бір адамның күнделігінен алынғанын және оқиғалар Кинси есебінен бұрын болғанын мәлімдеді. Бұл айыптаулар Индиана штатының Сенатындағы саяси тартысқа қайта оянды, бірақ оппозиция «Бұл интернет-мемдері, олар қайта-қайта пайда болады» деп шағымданады. IndyStar «Олар Альфред Кинсидің жұмысы туралы ұзақ уақыттан бері айтылып келген, бірақ көбінесе жоққа шығарылған айыптауларды келтірді» деп хабарлады. Джонс Кинсидің жыныстық белсенділігі оның жұмысына әсер еткенін, ол түрмедегілер мен жезөкшелерді артық көрсеткенін, кейбір жалғыз адамдарды «үйленген» деп жіктегенін және гомосексуалды еркектердің үлесін шамадан тыс қамтығанын, бұл оның зерттеулерін бұрмалаған болуы мүмкін екенін жазды. Оның адам еркегі туралы есебінде афроамерикалық қатысушылар туралы көптеген сілтемелер бар. Тарихшы Верн Булоу деректердің кейіннен түрмедегілер мен тек гейлерден алынған деректерді ескермей қайта түсіндірілгенін және нәтижелер деректерді бұрмаламағанын көрсетеді деп жазады. Кинси гомосексуалдарды артық көрсеткен болуы мүмкін, бірақ Булоу гомосексуалдық мінез-құлық стигматизацияланғандықтан және оны жақсырақ түсіну қажет болғандықтан болуы мүмкін деп санайды. 1970 жылдары Кинсидің гомосексуализмге бейімділігін көрсеткен күдікті деректерді алып тастау арқылы Кинсидің жұмысын ақтауға тырысты. Бейли және басқалар, 2016 жылғы жыныстық бағдар әдебиетінің шолуында, Кинсидің сауалнамасы гетеросексуалдық емес қызығушылықтар мен көріністердің жиілігін асыра бағалаған болуы мүмкін, өйткені оның статистикасы американдық халықтың гомосексуалдық немесе бисексуалдық ретінде үлесін қазіргі зерттеулерге қарағанда жоғары көрсетеді. Алайда, Кинсидің өмірбаянын жазған Джонатан Гатхорн Харди атап өткендей, Кинсидің сұхбаттасу стилі қазіргі зерттеу әдістемелерінен өте ерекше болды, сондықтан оның жауаптары сәл өзгеше болуы мүмкін. Кинси өзі немесе командасының жоғары білікті мүшелері жүргізген тақырыптармен терең сұхбаттарға назар аударды және сұхбаттасушымен қарым-қатынас орнатуға және оларды жайлы және қауіпсіз сезінуге баса назар аударды. Қазіргі кездегі сұхбаттасушылар аз оқытылған және ғылыми көзқарасқа басымдық береді, бұл респонденттерге жеке мәліметтерді бөлісуге мүмкіндік бермейді. Гарвардта оқыған кезінде ол агностик немесе атеист болып, діни ынтақтығын ғылымға ынтақтықпен алмастырды. Ол 1921 жылы Клара Макмилленге үйленді. Олардың үйлену рәсімі, оның колледжден түскен кездегідей, Альфред ағасынан қашып өтті. Олардың төрт баласы болды. Олардың тұңғыш ұлы Дональд 1922 жылы дүниеге келіп, 1927 жылы, бес жасқа толғанға дейін, жасөсперімдердегі қант диабетінің асқынуынан қайтыс болды. Олардың тұңғыш қызы Энн 1924 жылы, содан кейін Джоан 1925 жылы және екінші ұлдары Брюс 1928 жылы дүниеге келді. Кинси бисексуал болды және бір өмірбаян авторы оның жас кезінде гомоэротикалық сезімдері үшін өзін жазалағанына сендіреді. Ол және оның әйелі екеуі де бір-бірімен де, басқа адамдармен да секс жасауға келісті. Кинси басқа еркектермен, соның ішінде студенті Клайд Мартинмен да секс жасады. Кинси өзінің үйін жобалады, ол Индиана штатының Блумингтон қаласындағы Vinegar Hill ауданында, 1320 First Street мекенжайында салынды. Ол онда бағбандыққа деген қызығушылығын дамытты. Кинси 1956 жылдың 25 тамызында 62 жасында қайтыс болды. Оның өлімінің себебі жүрек ауруы және пневмония деп хабарланды. The New York Times 1956 жылдың 27 тамызында мынадай редакциондық мақала жариялады:
Kinsey's research went beyond theory and interview to include observation of and participation in sexual activity, sometimes involving co workers. Kinsey justified this sexual experimentation as being necessary to gain the confidence of his research subjects. He encouraged his staff to do likewise, and to engage in a wide range of sexual activity, to the extent that they felt comfortable; he argued that this would help his interviewers understand the participants' responses. Kinsey filmed sexual acts which included co workers in the attic of his home as part of his research; Biographer Jonathan Gathorne Hardy explains that this was done to ensure the films' secrecy, which would have caused a scandal had it become public knowledge. James H. Jones, author of Alfred C. Kinsey: A Public/Private Life, and British psychiatrist Anthony Malcolm Daniels aka Theodore Dalrymple, among others, have speculated that Kinsey was driven by his own sexual needs. Some of the data published in the two Kinsey Reports books is controversial in the scientific and psychiatric communities, owing to Kinsey's decision to interview volunteers who may not have been representative of the general population. University of Chicago sociology professor Edward Laumann also argued that Kinsey's work was focused on the biology of sex and lacked psychological and clinical information and analysis. This information was said to have come from adults' childhood memories, or from parent or teacher observation. Kinsey said he also interviewed nine men who had sexual experiences with children and who told him about the children's responses and reactions. Little attention was paid to this part of Kinsey's research at the time, but where Kinsey had gained this information began to be questioned nearly 40 years later. It was later revealed that Kinsey used data from a single pedophile and presented it as being from various sources. Kinsey had seen the need for participant confidentiality and anonymity as necessary to gain "honest answers on such taboo subjects". Years later, the Kinsey Institute said that the data on children in tables 31–34 came from one man's journal (started in 1917) and that the events concerned predated the Kinsey Reports. These allegations have been revived by a political fight inside the Indiana State Senate, but the opposition complained that "These are warmed over Internet memes that keep coming back." IndyStar remarked "They cited long held but largely debunked allegations about the work of Alfred Kinsey ". Jones wrote that Kinsey's sexual activity influenced his work, that he over represented prisoners and prostitutes, classified some single people as "married", and that he included a disproportionate number of homosexual men, which may have distorted his studies. his report on the human male includes numerous references to African American participants. Historian Vern Bullough writes that the data was later reinterpreted, excluding prisoners and data derived from an exclusively gay sample, and the results indicate that it does not appear to have skewed the data. Kinsey may have over represented homosexuals, but Bullough considers that this may have been because homosexual behavior was stigmatized and needed to be better understood. attempted to justify Kinsey's work in the 1970s by removing some of the suspect data where Kinsey allegedly showed a bias towards homosexuality. Bailey et al., in their 2016 review of the sexual orientation literature, stated that Kinsey's survey likely overestimated the frequencies of nonheterosexual attractions and expressions, because his statistics show a higher percentage of the American population as homosexual or bisexual than more modern studies do. However, as Kinsey biographer Jonathan Gathorne Hardy points out, Kinsey's interview style was quite different from the methodologies of modern studies, so it would make sense that he got somewhat different answers. Kinsey focused on in depth interviews with subjects carried out by himself or highly trained members of his team, and emphasized creating rapport with the interviewee and making them feel comfortable and secure. Modern interviewers tend to be less thoroughly trained and emphasize scientific detachment, which may make respondents less likely to share sensitive personal details. During his studies at Harvard he apparently became agnostic or atheist, replacing religious fervor with fervor for science. He married Clara McMillen in 1921. Their marriage ceremony, like his college graduation, was avoided by Alfred Sr. The couple had four children. Their first son, Donald, born in 1922, died from the acute complications of juvenile diabetes in 1927, just before his fifth birthday. Their first daughter, Anne, was born in 1924, followed by Joan in 1925, and then by their second son Bruce in 1928. Kinsey was bisexual, and one biographer believes that as a young man he would punish himself for having homoerotic feelings. He and his wife agreed that both could have sex with other people as well as with each other. Kinsey had sex with other men, including his student Clyde Martin. Kinsey designed his own house, which was built in the Vinegar Hill neighborhood of Bloomington, Indiana, at 1320 First Street. There he practiced his deep interest in gardening. Kinsey died on August 25, 1956, at the age of 62. The cause of his death was reported to be a heart ailment and pneumonia. The New York Times ran the following editorial on August 27, 1956:
Альфред К. Кинсидің мерзімінен бұрынғы қазасы американдық аренадан маңызды және құнды, сондай-ақ даулы тұлғаны алып тастады. Оның жаңалығына реакция қандай болғанына қарамастан – және оның кейбіреулерінің ұстамсыз пайдалануына қарамастан – ол біріншіден, соңғысынан және әрқашан ғалым болды. Ұзақ мерзімде оның қазіргі ойға қосқан үлесінің құндылығы оның тапқандарынан гөрі қолданған әдісінде және оны қолдану жолында болады. Жыныстық проблемаларға ғылыми көзқарас жасау қиын, өйткені бұл сала моральдық ұстанымдар, тыйымдар, жеке және топтық тәрбие және ұзақ қалыптасқан мінез-құлық үлгілерімен тым көп қабаттасқан. Олардың кейбіреулері өздері үшін жақсы болуы мүмкін, бірақ олар шындықты табудың ғылыми және эмпириялық әдісіне көмектеспейді. Доктор Кинси бұл қабаттан ажыратылғандықпен және дәлдікпен өтті. Оның жұмысы адал және жан-жақты болды. Әрине, оның өлімімен ол күйреуге ұшырайды. Біз оған шабыттанған ғылыми рухтың да солай болмайтынына шын жүректен үміттенейік. Кинси Индиана штатының Блумингтон қаласындағы Роуз Хилл зиратында жерленді.
The untimely death of Dr. Alfred C. Kinsey takes from the American scene an important and valuable, as well as controversial, figure. Whatever may have been the reaction to his findings—and to the unscrupulous use of some of them—the fact remains that he was first, last, and always a scientist. In the long run, it is probable that the values of his contribution to contemporary thought will lie much less in what he found out than in the method he used and his way of applying it. Any sort of scientific approach to the problems of sex is difficult because the field is so deeply overlaid with such things as moral precept, taboo, individual and group training, and long established behavior patterns. Some of these may be good in themselves, but they are no help to the scientific and empirical method of getting at the truth. Dr. Kinsey cut through this overlay with detachment and precision. His work was conscientious and comprehensive. Naturally, it will receive a serious setback with his death. Let us earnestly hope that the scientific spirit that inspired it will not be similarly impaired. Kinsey was buried at Rose Hill Cemetery in Bloomington, Indiana.
Мұра
"Адам еркегіндегі жыныстық мінез-құлық" кітабының танымалдылығы 1948 жылы бұқаралық ақпарат құралдарында үлкен қызығушылық тудырды. "Time" журналы: "Желмен кеткеннен кейін кітап сатушылар мұндай жағдайды көрген емес" деп жариялады. Кинсиге қатысты алғашқы поп-мәдениеттегі сілтемелер кітап жарық көргеннен көп ұзамай пайда болды; "Марта Рей" жарты миллион данасын сатты, "О, доктор Кинси!" деп әзілдеді. Коул Портердің "Too Darn Hot" әні, "Kiss Me, Kate" Бродвей мюзиклінен (Тони сыйлығының иегері), өзінің бриджін "Кинси есебіне / Сіз білетін әрбір қарапайым адам / өзінің сүйікті ойынын ойнауды артық жақсы көреді" деп арнады. 1949 жылы Мэй Уэст "секс" сөзінің сирек айтылатын күндерін еске түсіріп, Кинси туралы былай деді: "Ол жігіт маған жұмысты жеңілдетіп берді. Енді мен ешқандай жобалау сызбаларын салуым керек емес. Біз екеуіміз де бір саланың мамандарымыз, жай ғана мен бұрын көрдім". "Адамның жыныстық мінез-құлқы" кітабынан кейін жаңалықтардың саны одан да арта түсті. Кинси 1953 жылғы 24 тамыздағы "Time" журналының мұқабасында пайда болды. Ұлттық жаңалықтар журналында ғалым туралы екі мақала жарияланды: біреуі оның зерттеулері, мансабы және жаңа кітабына, екіншісі оның өмірі, тұлғасы және өмір салтына арналған. Журналдың мұқабасындағы суретте "Кинсиді гүлдер, құстар және ара қоршап тұр; оның галстугінде Венера символы бар айна бейнеленген". Басты мақаланың қорытындысында: "Кинси жыныстық қатынас туралы географиялық білім үшін Колумб жасағандай үлкен еңбек етті" делінді. Бір топ әуесқойлар: "Колумб қай жерге келгенін білмегенін ұмытып кетті". Кинсидің еңбегінде құнды нәрселер көп, бірақ оны соңғы сөз деп қате түсінбеу керек". "Доктор Кинси" кейіпкері сол эпизодтағы тағы бір сахнада пайда болды, ол Беннидің Мэрилин Монро туралы (эпизодтағы қонақ) қиялына қатысты. 2000-жылдардың басында Кинсиге деген қызығушылық қайта жанданды. 2003 жылы Theatre of NOTE Стив Морган Хаскеллдің "Fucking Wasps" пьесасын қойды, ол Кинсидің бала кезінен өліміне дейінгі өмірін көрсетеді. Мэтт Сесоу суреттерімен бірге Дэвид Бикфордтың тікелей пианинода ойнауымен театр безендірілді. Стив Морган Хаскеллдің жазған және қойған "Fucking Wasps" пьесасы көптеген марапаттарға ие болды, соның ішінде "Backstage West" журналының "Жылдың драматургиясы" номинациясын жеңіп алды. 2003 жылы премьерасы өткен "Dr. Sex" мюзиклі Кинси, оның әйелі және олардың ортақ сүйіктісі Уоли Мэтьюс (Клайд Мартиннің прототипі) арасындағы қарым-қатынасқа арналған. Пьесаның музыкасын Ларри Бортникер, ал кітабын Бортникер мен Салли Диринг жазды, және жеті "Jeff" сыйлығын жеңіп алды. Ол 2005 жылы Бродвейден тыс жерде қойылды. 2004 жылы Билл Кондонның сценарийін жазып, режиссерлік еткен "Kinsey" тамыр тарихтық фильмінде ғалым рөлін Лиам Нисон, ал оның әйелі рөлін Лора Линни сомдады. 2004 жылы Т. Корагессан Бойлдың Кинси туралы "Ішкі шеңбер" романы жарық көрді. Келесі жылы PBS Кинси институтымен бірлесіп "Kinsey" деректі фильмін түсірді, бұл институттың көптеген құжаттарына қол жеткізуге мүмкіндік берді. Стив Кумбстың Кинси және оның еңбектері туралы "Mr. Sex" радиоспектаклі 2005 жылы "Imison" сыйлығын жеңіп алды. 2012 жылы Кинси Чикагодағы "Legacy Walk" аллеясына енгізілді, бұл ЛГБТ тарихы мен тұлғаларын көрсетіп тұратын ашық ауадағы қоғамдық көрме. 2019 жылдың маусым айында Кинси Нью-Йорк қаласындағы Стоунволл мейрамханасындағы Стоунволл ұлттық монументінің (SNM) ішіндегі Ұлттық ЛГБТҚ құрмет қабырғасына енгізілген алғашқы елу американдық "пионер, жол салушы және батырдың" бірі болды. SNM – ЛГБТҚ құқықтары мен тарихына арналған АҚШ-тың алғашқы ұлттық монументі, ал қабырғаның ашылуы Стоунволл көтерілісінің 50 жылдығымен сәйкес келеді.
The popularity of Sexual Behavior in the Human Male prompted widespread media interest in 1948. Time magazine declared, "Not since Gone With the Wind had booksellers seen anything like it." The first pop culture references to Kinsey appeared not long after the book's publication; "Martha Raye [sold] a half million copies of 'Ooh, Dr. Kinsey!" Cole Porter's song "Too Darn Hot", from the Tony Award winning Broadway musical Kiss Me, Kate, devoted its bridge to "the Kinsey report / Every average man you know / Much prefers to play his favorite sport". In 1949 Mae West, reminiscing on the days when the word "sex" was rarely uttered, said of Kinsey, "That guy merely makes it easy for me. Now I don't have to draw 'em any blueprints We are both in the same business Except I saw it first." The publication of Sexual Behavior in the Human Female prompted even more intensive news coverage. Kinsey appeared on the cover of the August 24, 1953, issue of Time. The national news magazine featured two articles on the scientist, one focusing on his research, career and new book, the other on his background, personality, and lifestyle. In the magazine's cover portrait, "Flowers, birds, and a bee surround Kinsey; the mirror of Venus female symbol decorates his bow tie." The lead article concluded: Kinsey has done for sex what Columbus did for geography,' declared a pair of enthusiasts forgetting that Columbus did not know where he was when he got there. Kinsey's work contains much that is valuable, but it must not be mistaken for the last word." The "Dr. Kinsey" character was also written into another sketch in the same episode, commenting on a fantasy Benny is having about Marilyn Monroe (a guest on the episode). The early 2000s saw a renewed interest in Kinsey. In 2003 Theatre of NOTE produced the Steve Morgan Haskell play titled Fucking Wasps which followed Kinsey's life from childhood until death. Matt Sesow's paintings adorned the theater along with David Bickford playing piano live. Written and directed by Steve Morgan Haskell, Fucking Wasps received many accolades, including a Playwriting of the Year nomination from Backstage West. Premiering in 2003, the musical Dr. Sex focuses on the relationship between Kinsey, his wife, and their shared lover Wally Matthews (based on Clyde Martin). The play had a score by Larry Bortniker, a book by Bortniker and Sally Deering, and won seven Jeff Awards. It was produced off Broadway in 2005. The 2004 biographical film Kinsey, written and directed by Bill Condon, stars Liam Neeson as the scientist and Laura Linney as his wife. In 2004 T. Coraghessan Boyle's novel about Kinsey, The Inner Circle, was published. The following year, PBS produced the documentary Kinsey in cooperation with the Kinsey Institute, which allowed access to many of its files. Mr. Sex, a BBC radio play by Steve Coombes concerning Kinsey and his work, won the 2005 Imison Award. In 2012, Kinsey was inducted into the Legacy Walk in Chicago, an outdoor public display which celebrates LGBT history and people. In June 2019, Kinsey was one of the inaugural fifty American "pioneers, trailblazers, and heroes" inducted on the National LGBTQ Wall of Honor within the Stonewall National Monument (SNM) in New York City's Stonewall Inn. The SNM is the first U. S. national monument dedicated to LGBTQ rights and history, and the wall's unveiling was timed to take place during the 50th anniversary of the Stonewall riots.