Инмар Бергманның 1963 жылғы «Қысқы жарық» фильмі – экзистенциалдық дағдарыс пен дін туралы швед драмасы. Актерлер: Гуннар Бьёрнстранд, Ингрид Тулин, Макс фон Сюдов.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1963 жылы түсірілген фильм
1963 film
the albums
"Қысқы жарық" (Nattvardsgästerna) – 1963 жылы түсірілген швед драмалық фильмі, сценарийін Ингмар Бергман жазып, режиссерлік еткен. Басты рөлдерді оның үздік актерлері Гуннар Бьёрнстранд, Ингрид Тулин және Макс фон Сидоу сомдаған. Фильм шағын ауылдық швед шіркеуінің пасторы Томас Эрикссонның (Бьёрнстранд) өмірлік дағдарысы мен христиан дініне деген сенімін жоғалтуын көрсетеді. Бұл фильм тақырыптық тұрғыдан байланысты фильмдер сериясының екінші бөлімі, алғашқысы – "Бұлыңғыр айна арқылы" (1961), келесісі – "Үнсіздік" (1963) фильмі. Кейде бұл фильмдер трилогия деп есептеледі. Онда Бергман "Бұлыңғыр айна арқылы" фильміндегі Құдай – махаббат деген пікірді қайта қарастырады және бұрынғы фильмдегі Құдайды алып, қорқынышты өрмек ретінде бейнелейді. Бергман бұл әңгімені өз өмірін өз қолымен аяқтаған адамның рухани жетекшісімен сөйлескеннен кейін құрастырды. Фильм 1962 жылы Швецияның әртүрлі аймақтарында түсірілді. Вилгот Шёманның "Ингмар Бергман фильм түсіреді" фильмі "Қысқы жарық" фильмінің түсірілімімен бірге жасалды және оның өндірісін көрсетеді. Фильм операторлық шеберлігі мен көтерілген тақырыптары үшін жағымды пікірлер алды.
Winter Light (Nattvardsgästerna) is a 1963 Swedish drama film written and directed by Ingmar Bergman and starring his regulars, Gunnar Björnstrand, Ingrid Thulin and Max von Sydow. It follows Tomas Ericsson (Björnstrand), pastor of a small rural Swedish church, as he deals with an existential crisis and his Christianity. The film is the second in a series of thematically related films, following Through a Glass Darkly (1961) and followed by The Silence (1963); this is sometimes considered a trilogy. In it, Bergman reconsiders Through a Glass Darklys argument that God is love, and repeated the prior film's reference to God as a monstrous spider. Bergman formed the story after speaking to a clergyman whose parishioner committed suicide. The film was shot in different locations in Sweden in 1962. Vilgot Sjöman's film Ingmar Bergman Makes a Movie was made simultaneously with Winter Light and documents its production. The feature received positive reviews for its cinematography and themes.
Сюжет
Пастор Томас Эрикссонның түскі мерекесінің соңғы сәттерінде балықшы Джонас Перссон мен оның жүкті әйелі Карин, Томастың бұрынғы әулеті атеист Марта сияқты бірнеше адам ғана қатысады. Дін қызметінен кейін Томасқа салқын тисе де, ол сағат үште басқа қалада қызмет етуге дайындалады. Бірақ ол кетер алдында Персондар келіп, онымен сөйлеседі. Қытай атом бомбасын жасап жатыр деген хабарды естіген соң, Джонас ашу-ызаға батып отыр. Томас ер адаммен қысқаша сөйлеседі, бірақ әйелі үйге келгеннен кейін Джонастан қайтып келуін сұрайды. Персондар үйден кеткен соң, орнын басатын мұғалім Марта кіреді. Ол жағымсыз Томасты жұбатуға тырысады және оның өзіне жазған хатын оқып шыққанын сұрайды. Ол жоқ, және оған өзінің Джонасқа көмектеспегенін айтады, және ол үмітсіз болғандықтан, оған айтары бар ма деп ойлайды. Марта Томасқа деген махаббатын, сонымен қатар оны сүймейтіндігіне сенетінін айтады. Ол кетіп барады да, Томас оның хатын оқиды. Марта хатта Томастың өзін елемеуін, оның денесін бүлдірген сыпыртқының қалай оны жек көретінін және оның сенімі мен дұғаларының оған көмектеспегенін айтады. Ол өзінің отбасы дінсіз қалай жылы және сүйіспеншілікке толы болғанын жазды және оның Исаға немқұрайды қарауына таңғалдығын білдірді. Томас хатты аяқтап, ұйықтап кетеді. Джонастың қайтып келуінен оянып, Томас ақырында өзінің де сенімсіз екенін мойындамас бұрын, кеңес беруге тырысады. Ол өзінің сенімі менмендікке негізделгенін айтады. Құдай адамзатты жақсы көретін, бірақ Томасты бәрінен де артық көретін. Испанияда Азамат соғысы кезінде Лиссабонда қызмет еткен Томастың сүйіспеншілікке толы Құдайды қатыгездікпен салыстыруға шамасы келмеді, сондықтан ол бұған мән бермеді. Ақырында Томас Джонасқа Құдайдың бар екенін мойындамасақ, бәрі түсінікті болады дейді, өйткені онда адамның қатыгездігі түсіндірілуге мұқтаж емес. Джонас кетеді, ал Томас айқышқа тіреліп, өзін ақыры еркін деп жариялайды. Марта осыны естіп, қуаныштан құшақтап, Томасты құшақтап алады, бірақ ол оның сүйіспеншілігіне жауап бермейді. Жесір Магдалена олардың сөзін бөліп, Джонастың өз-өзіне қол жұмсағанын айтады. Томас оқиға орнына жалғыз өзі барады да, полицияға Джонастың денесін бөренемен жабуға көмектеседі. Марта жаяу келеді, содан кейін Томасқа үйіне барады, ол оны суық тигеніне дәрі алуға шақырады. Мартаның үйіне жалғасқан сыныпта күтіп тұрған Томас ақыры оған шабуыл жасап, алдымен оны өздері туралы уәде-шарғыдан шаршағанын айтып, одан бас тартқанын айтады. Бұл оның сезімдерін тоқтата алмаған кезде, Томас оған оның проблемаларынан, оған қамқорлық жасауға тырысуынан және үнемі сөйлесуінен шаршағанын және Марта ешқашан өзінің сүйікті әйелінің, өзінің сүйікті әйелінің қатарына қосыла алмайтынын айтады. Шабуылдан қатты шоққа түсіп, Марта Перссонның үйіне бірге баруға келіседі. Карен Джонастың өзін-өзі өлтіргенін білгенде, баспалдаққа құлап түсіп, өзінің және балаларының қалай өмір сүретінін ойлайды. Томас көмек көрсетуді ұсынып, кетеді. Сағат үште екінші шіркеуде ғибадатқа келген Томас пен Марта ғимаратты бос табады, тек мүгедек сексттон Алгот пен органшы Фредрик. Алготтың жамағат бөлмесінде Томастың азапты оқиға туралы сұрақтары бар. Алгот Исаның азап шегуіне неге соншалықты көп көңіл бөлінгенін ойлайды, ол оның хабары мен бұйрықтарын жоққа шығарған шәкірттерінің көптеген сатқындықтарына және ақырында оған айқышқа шегеленіп жауап бермеген Құдайға қарағанда қысқа болды. Ол: "Құдайдың үндемеуі одан да жаман емес пе еді?" деп сұрайды. Мұны естіген Томас "иә" деп жауап береді. Осы арада Фредрик Мартаға кішкентай қаладан және Томастан кетіп, қалғандары сияқты армандары қирағанша өз өмірін сүру керектігін айтады, бірақ ол дұға етуді таңдайды. Фредрик пен Алгот ешкім келмегендіктен, олар үшін арнайы рәсім жасалуы керек пе деп ойлайды. Томас оны ұстап тұруды шешті, сонда қоңыраулар соғылды. Ол ғибадатхананы: "Құдай Ие, бүкіл әлемнің Билеушісі, аспан мен жер Сенің салтанатыңмен толы" деп, "Санктс" деп бастайды.
In the final moments of Pastor Tomas Ericsson's noon service, only a handful of people are in attendance, including fisherman Jonas Persson and his pregnant wife Karin, and Tomas's ex mistress, the atheistic Märta. After the service, Tomas, though coming down with a cold, prepares for his three o'clock service in another town. Before he leaves, however, the Perssons arrive to speak to him. Jonas has become morose after hearing that China is developing an atomic bomb. Tomas speaks to the man briefly, but asks Jonas to return after taking his wife home. No sooner have the Perssons left than substitute teacher Märta enters, and she attempts to comfort the miserable Tomas, and asks if he's read the letter she wrote to him. He has not, and tells her of his failure to help Jonas, and wonders if he will have anything to say, since he is without hope as well. Märta states her love for Tomas, but also her belief that he does not love her. She leaves, and Tomas reads her letter. In the letter, Märta describes Tomas's neglect of her, relating a story of how a rash that disfigured her body repulsed him, and neither his faith nor his prayers did anything to help her. She writes of how her family was warm and loving without religion, and expresses bewilderment at his indifference to Jesus. Tomas finishes the letter, and falls asleep. Awakened by the return of Jonas, Tomas clumsily tries to provide counsel, before finally admitting that he has no faith as well. He says his faith was an egotistical one – God loved humanity, but Tomas most of all. Serving in Lisbon during the Spanish Civil War, Tomas could not reconcile his loving God with the atrocities being committed, so he ignored them. Tomas finally tells Jonas that things make more sense if we deny the existence of God, because then man's cruelty needs no explanation. Jonas leaves, and Tomas faces the crucifix and declares himself finally free. Märta, who has been lurking in the chapel, is overjoyed to hear this, and embraces Tomas, who again does not respond to her affections. They are interrupted by the widow Magdalena, who tells them that Jonas has just committed suicide with a rifle. Tomas drives, alone, to the scene, and stoically helps the police cover Jonas's body with a tarp. Märta arrives on foot, and she and Tomas drive off to her home, where she invites him in to take some medicine for his cold. Waiting in Märta's classroom attached to her house, Tomas finally lashes out at her, telling her first that he rejected her because he was tired of the gossip about them. When that fails to deter her affections, Tomas then tells her that he was tired of her problems, her attempts to care for him, and her constant talking, and that Märta could never measure up to his late wife, the only woman he has ever loved. Though shocked by the attack, Märta agrees to drive with him to the Persson house. Informed of Jonas's suicide, Karin collapses onto the stairs and wonders how she and her children will go on. Tomas makes a perfunctory offer of help, and leaves. Arriving for the three o'clock service at the second church, Tomas and Märta find the building empty except for Algot, the handicapped sexton, and Fredrik, the organist. In the vestry, Algot questions Tomas about the Passion. Algot wonders why so much emphasis was placed on the physical suffering of Jesus, which was brief in comparison to the many betrayals he faced from his disciples, who denied his messages and commands, and finally from God, who did not answer him on the cross. He asks, "Wasn't God's silence worse?" Tomas, who has been listening silently, answers yes. Meanwhile, Fredrik tells Märta that she should leave the small town and Tomas and live her life, rather than stay and have her dreams crushed like the rest of them, but she chooses to start praying. Fredrik and Algot wonder if they should have a service since no one has shown up. Tomas still chooses to hold it, and the bells are rung. He begins the service reciting the Sanctus: "Holy Holy Holy, Lord God Almighty; heaven and earth are full of your glory."
Тақырыптар
Ингмар Бергман бұрынғы фильмдерін, осыған ұқсас тақырыптармен түсіргендерін – "Көктемді қыз" (1960) және "Шыны арқылы қараңғыда" (1961) деп атады. "Қысқы жарық" көбінесе "Шыны арқылы қараңғыда" фильмінен кейін және "Үнсіздік" фильмімен аяқталатын трилогияның екінші фильмі деп саналады. Үш фильмнің де негізгі тақырыбы – рухани мәселелер. Бергман былай деп жазады: "Бұл үш фильмде қысқарту мәселесі көтеріледі. "Шыны арқылы қараңғыда" – сенімнің жеңілісі. "Қысқы жарық" – сенімге қадам басу. "Үнсіздік" – Құдайдың үнсіздігі – кері бейне. Осылайша, олар трилогияны құрайды". Кейін ол фильмдер трилогияны құрайды деген пікірін қайтарып алды. "Шыны арқылы қараңғыда" Құдай – сүйіспеншілік екені туралы пікірталаспен аяқталады, ал "Қысқы жарық" Құдайды түсіну осылайша қарапайым ба екенін зерттейді. Бергман сүйіспеншілік Құдайдың бар екенін дәлелдейтін идеядан бас тартқанын айтты, себебі ядролық соғыс қорқынышынан өзін-өзі өлтіруге бейім кейіпкерге оны түсіндіру жеткіліксіз болды. Блом кейіпкері Құдайды сүйіспеншілік деп ұнатпайды, бұл сөздерді Томасқа жатқызады, бірақ "Шыны арқылы қараңғыда" аяқталуын дәл қайталайды. Томастың әйелін жоғалтуы және сүйе алмауы оған Құдай үнсіздікке берілгенін тағы бір дәлелдейді. Ал Алгот кейіпкері, ағартуға жеткендей көрінеді, Томастың рухани дағдарысын Исаның айқышқа ілінгендегі сөздерімен және Құдайдың "үнсіздігімен" салыстырады. "Шыны арқылы қараңғыда" сияқты, "Қысқы жарық" та Құдайды "тоқыма құдай" деп сипаттайды, ал "Қысқы жарық" Томас тоқыма құдайды азаппен байланыстырғанда метафораны түсіндіреді, бұл оның бұрынғы сүйіспеншілік құдайы туралы идеяларына қайшы келеді. Аяқталу Томас Құдай жоқ деп шешкенін немесе Томас сенімін сақтап қалуы керек екенін білгенін білдіруі мүмкін, өйткені Исаны қоса алғанда, барлық христиандар Құдайдың үнсіздігімен күреседі. Бергманның пікірінше, "Қысқы жарық" – Құдай бар ма, жоқ па деген зерттеуінің соңы, одан кейін адам сүйіспеншілігі оның басты мәселесіне айналды.
Ingmar Bergman identified previous films he had made with similar themes as The Virgin Spring (1960) and Through a Glass Darkly (1961). Winter Light is often considered the second film in a trilogy, following Through a Glass Darkly and completed by The Silence. All three films focus on spiritual issues. Bergman writes, "These three films deal with reduction. Through a Glass Darkly – conquered certainty. Winter Light – penetrated certainty. The Silence – God's silence – the negative imprint. Therefore, they constitute a trilogy". He later retracted his claim the films form a trilogy. With Through a Glass Darkly ending with a discussion of how God is love, Winter Light further examines if understanding God is as simple as that. Bergman stated he abandoned the idea that love is proof of God because it was unsatisfactory to explain to a character who was suicidal over fear of nuclear war. The character Blom mocks the idea of God as love, attributing the words to Tomas but quoting the end of Through a Glass Darkly exactly. Tomas's loss of his wife, and his loss of his ability to love, is further proof to him that God has become silent. In contrast, the character Algot, presented as enlightened, equates Tomas's spiritual crisis with sayings of Jesus on the cross and God's "silence". Like Through a Glass Darkly, Winter Light describes God as a "spider god", with Winter Light explaining the metaphor when Tomas relates the spider god to suffering, as opposed to his previous ideas of a God of love that provides comfort. The ending may mean Tomas has decided God does not exist, or that Tomas learns he must keep his faith because all Christians, including Jesus, grapple with God's silence. In Bergman's view, Winter Light represents the end of his study on whether God exists, after which human love became his main concern.
Даму
Режиссер және сценарий авторы Ингмар Бергман фильмді түсіруге бір дін қызметкерімен әңгімелескеннен кейін шабыттанды, ол бұрын өзін-өзі өлтірген балықшыға рухани кеңес бергенін айтты. Бергман осыған дін қызметкерінің өзінің сенімімен күресіп, сондай-ақ некеден тыс қарым-қатынаста болуы туралы ойларды қосты. Кейіпкердің Қытай мен жаппай қырып-жою қаруларынан қорқып депрессияға түсу идеясы Бергманның өзі оқыған бір мақалаға негізделген, ол бұл оның жеке қорқынышын көрсететінін мойындады. Ол сценарийді 1961 жылдың 11 тамызында аяқтады, содан кейін Вилгот Сьёман Ингмар Бергман фильм түсіру процесін көрсететін деректі фильмді түсіре бастады. Осы фильм арқылы Бергман сценарийді әкесі, Швеция шіркеуінің пасторы Эрик Бергманмен бөлісудің сирек мүмкіндігін жасады және әкесі оны үш рет оқығанын айтты. Ингмар әкесіне Эрикті түсінгенін жеткізуге тырысқан болуы мүмкін, бірақ кейіпкердің аты – Эриксон (Эрик ұлы) кейіпкердің Эрикке қарағанда Ингмарды бейнелейтінін көрсетеді.
Director and screenwriter Ingmar Bergman was inspired to make the film after talking to a clergyman, who related how he had offered spiritual advice to a fisherman who later killed himself. To this, Bergman added the ideas of the clergyman struggling with his faith and a relationship outside marriage. The idea of the character becoming depressed over fear of China and weapons of mass destruction was based on an article Bergman himself had read, and he acknowledged it reflected his own dread. He completed the screenplay on 11 August 1961, at which point Vilgot Sjöman began filming the documentary Ingmar Bergman Makes a Movie chronicling the production. With this film, Bergman took the rare step of sharing the screenplay with his father, Church of Sweden minister Erik Bergman, and boasted that his father read it three times. Ingmar may have been trying to communicate to his father that he understood Erik, but the name of the character, Ericsson (son of Erik), may indicate the character represents Ingmar more than Erik.
Кастинг
Ингмар Бергман кейбір рөлдерді өзі қастық етті. Томас рөлін сомдаған актер Гуннар Бьёрнстранд көбінесе комедиялық рөлдерде ойнайтын, сондықтан жағымсыз кейіпкерді ойнау оған қиындық тудырды. Осының салдарынан ол кейбір сөздерін ұмытып қалды, бұл Бергманның айтуынша, Бьёрнстрандтан бұрын ешқашан көрмеген нәрсе еді. Дегенмен, Бьёрнстранд Сёманға кейіпкердің өзіне жақындықтан ұнағанын айтты. Аллан Эдуолл реквизитші К. А. Бергман сияқты ревматизммен ауыратын кейіпкерді ойнады. Осы себепті К. А. Бергман Эдуоллдың ойынын қадағалады.
Ingmar Bergman personally cast some of the roles himself. Actor Gunnar Björnstrand, who played Tomas, typically acted in more comedic roles, and found it challenging to play a character who was in some ways unlikable. This led him to forget some of his lines, which Bergman said he had never seen Björnstrand do before. However, Björnstrand told Sjöman he personally liked the character because of his relatability. Allan Edwall played Algot, a character with the same form of rheumatism as prop artist K. A. Bergman. As a result, K. A. Bergman supervised Edwall's performance.
Түсірілім
Фильм 1961 жылдың 4 қазаны мен 1962 жылдың 17 қаңтары аралығында Filmstaden студиясында, Skattunge kyrka және Rättvik қалаларында түсірілді. Топ Skattunge kyrka шіркеуінің ішін түсіре алмағандықтан, интерьерлер үшін декорация салған. Никвисттің жарықтандыруы түсірілімдерде төмен бұрыштан тікелей қолданылды. Киімдер қарапайым болғанымен, костюм дизайнері Макс Голдштейн актерлерге ең жақсы көрінетінін анықтау үшін көптеген киімдерді кигізіп көрді, ал Ингмар Бергман оның эскиздерін қараған жоқ. Фильмде орган музыкасынан басқа, қосымша музыка қолданылмады. Бергман Иоганн Себастьян Бахтың виолончельге арналған №2 сюитасынан "Сарабанда" (BWV 1008) шығармасын Томас пен Мартаның Джонастың өзін-өзі өлтіру орнынан кетіп бара жатқан көрінесіне пайдалануды жоспарлаған, бұл туынды "Through a Glass Darkly" фильмінде де қолданылған еді. Бірақ Бергман бұл идеяны "жасанды" деп танып, кейіннен бас тартты. Бергман түсірілімнің қарқыны әдеттегі фильмдерінен баяу болғанын, себебі дұрыс эмоцияларды жеткізу қиын болғанын айтты, бірақ көрінелерді әдетте көп рет түсіруге тура келмеді. Мартаның Томасты жұбатқан көрінесі 11 рет түсірілді.
The film was shot between 4 October 1961 and 17 January 1962 in the Filmstaden studios, Skattunge kyrka and Rättvik. The crew was unable to shoot inside the real Skattunge kyrka church, so they built a set for interiors. Nykvist's lighting was used directly from low perspectives in his shots. Although the clothing is ordinary, costume designer Max Goldstein had the actors try out many articles of clothing to determine what looked best, and Ingmar Bergman did not review his sketches. The film employs no score aside from the organ music. Bergman planned to use Sarabande from Suite No. 2 in D minor for Cello, BWV 1008 by Johann Sebastian Bach for the scene where Tomas and Märta leave the scene of Jonas's suicide, tying in with the use of the piece in Through a Glass Darkly, but Bergman eventually abandoned the idea as "contrived". Bergman judged the speed of filming to be slower than his average film, because of struggles to master the right emotions, though scenes did not require an unusually high number of takes. The scene where Märta first comforts Tomas took 11 takes.
Шығару
Фильм Швецияда 1963 жылдың 11 ақпанында көрсетілді. Вилгот Шёманның швед премьерасындағы көрермендермен сұхбаттары, олардың фильмді шедевр деп есептегенін, актерлік ойынның шынайы болғанын және Бергманның сенімге қатысты күресінің баршаға ортақ екенін көрсетті. АҚШ-та "Қысқы жарық" фильмі 1963 жылдың 13 мамырында Нью-Йорк қаласында көрсетілді, дистрибьюторы – Janus Films. 2003 жылдың 19 тамызында The Criterion Collection компаниясы фильмді 1-аймақта DVD форматында, "Көзілдіріктен қарағанда", "Үнсіздік" және Шёманның "Ингмар Бергман фильм түсіреді" деректі фильмімен бірге шығарды. 2018 жылы Criterion компаниясы 2018 жылдың 20 қарашасында "Ингмар Бергманның киносы" жинағында Бергманның тағы 38 фильмімен бірге А аймағында Blu-ray нұсқасын жариялады.
The film opened in Sweden on 11 February 1963. Vilgot Sjöman's interviews with audience members at the Swedish premiere indicated viewers thought it was a masterpiece, that the performances were realistic, and Bergman's struggles with faith were relevant to everyone. In the United States, Winter Light opened in New York City on 13 May 1963, distributed by Janus Films. On 19 August 2003, The Criterion Collection released the film on DVD in Region 1, in a boxset with Through a Glass Darkly, The Silence and Sjöman's documentary Ingmar Bergman Makes a Movie. In 2018, Criterion announced a Blu ray release in Region A for 20 November 2018, along with 38 other Bergman films, in the set Ingmar Bergman's Cinema.
Қабылдау
"Қысқы жарық" американдық баспасөзде қарама-қайшы пікірлер тудырды. Variety журналында фильм "дінге сенімділер үшін өте әсерлі және қызықты, ал дінге бейжай қараушылар үшін сәл жалықтыратын" фильм деп сипатталды. New York Herald Tribune газетінен Джудит Крист бұл туындының "адамның жағдайына суыққандай қараңғылықпен толы, терең үңілумен" келгенін жазды, бірақ фильмді "абстрактілі идеяларында көңіл көншітпейтін, мұңды" деп тапты. Джон Саймон The New Leader журналында оны "кемсіз Бергман" деп атады, бірақ оның "көруге тұрарлық" екенін де айтты. The New York Times газетінде Босли Кроутер оны "ойландыратын, қызықты, дүркілдетуге лайық фильм" деп бағалады. 1965 жылы фильм Cahiers du Cinéma журналының "Жылдың үздік 10 фильмі" тізімінде 3-орынға ие болды. Сюзан Сонтаг 1964 жылғы желтоқсанда Evergreen Review журналында жарық көрген "Түсіндіруге қарсы" атты танымал эссесінде "Қысқы жарықтағы" "оқиғаның және кейбір диалогтардың жас сәулелі зияткерлік танылмауына" сын көтерді, бірақ "бейнелердің әдемілігі мен көркемдігіне" жоғары баға берді. 2007 жылы Роджер Эберт "Қысқы жарық" фильмін өзінің "Ұлы фильмдер" тізіміне қосып, фильмнің "мұңды, батыл күшіне" тоқталып, Сонтагтың визуалды стилін "қатаң қарапайымдылық" деп бағалауын қайталады.
Winter Light drew ambivalent responses in the American press. In Variety, it was billed as "an extremely moving and fascinating film for the religiously aware, and a somewhat boring one for the religiously indifferent". Judith Crist of the New York Herald Tribune wrote that the work "casts a gloom tinged glare upon the human condition with chilling clarity", but found the film "bleak and cold in its abstract ideas". John Simon described it as "inferior Bergman" in The New Leader, but wrote that it still "deserves to be seen". In The New York Times, Bosley Crowther called it "a thoughtful, engrossing, shocking film". The film ranked 3rd on Cahiers du Cinéma's Top 10 Films of the Year List in 1965. Susan Sontag, in her famous essay "Against Interpretation" first published in December 1964 in the Evergreen Review, dismissed the "callow pseudo intellectuality of the story and some of the dialogue" in Winter Light, but praised "the beauty and visual sophistication of the images". In 2007, Roger Ebert added Winter Light to his Great Movies list, citing the film's "bleak, courageous power" and echoing Sontag's praise of its visual style as "one of rigorous simplicity".