Кіріспе
Батыс Австралиядағы Паркстон – Батыс Австралиядағы Калгурли қаласының шағын ауданы, қала орталығынан шығысқа қарай орналасқан. 2016 жылғы халық санағы бойынша, оның халқы 60 адамды құрады, бұл 2006 жылы 69 адамнан кем. Онда Нинга Миа абориген қауымдастығы бар. Паркстон 1904 жылы елді мекен ретінде тіркелген. Ол, әлдеқайда анық, «Австралия Федерациясының әкесі» атанған сэр Генри Паркстің құрметіне аталған.
Parkeston is a suburb of the city of Kalgoorlie, Western Australia, located east of the city centre. At the 2016 census, it had a population of 60, down from 69 in 2006. It contains the Ninga Mia Aboriginal community. Parkeston was gazetted as a townsite in 1904. It was almost certainly named after Sir Henry Parkes, the "father of Australian Federation".
Теміржол
Паркестон Транс-Австралия темір жолының батыс соңына жақын орналасқан. 1917 жылдан бастап, қала Батыс Австралия үкіметі темір жолдарының Перттен келген тар темір жолы мен Ұлттық темір жолдарының Порт-Аугустаға дейінгі стандартты темір жолы арасындағы түйіскен нүкте болды – бұл 1970 жылға дейін жойылмаған екі темір жолдың келіспеушілігі еді. Темір жол бойындағы биіктік 375 метрді құрайды.
Лагерь
1919 жылы Паркстонда карантиндік лагерь болды, себебі Аделаидадан келген пойызбен жүрген жолаушылар карантинде болуға тиіс болды. Лагерьдегілер "Сары мата" деп аталатын газет шығарды, онда жолаушылар мен экипаж туралы мәліметтер жарияланды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін Паркстонда шағын тұтқындық транзиттік және ұстау лагері орналасқан, ол "қосымша лагерь" деп те белгілі болды. 1940 жылдың маусымынан 1947 жылдың наурызына дейін ол теміржол арқылы елді кезіп өтетін тұтқындар үшін транзиттік пункт ретінде жұмыс істеді, онда шағын камераларда 20 тұтқынға орналасуға мүмкіндік болды.
Түпкүлгі қауым
Нинга Миа қонысы 1983 жылы аборигендерге арналған жатақтар компаниясымен Нинга Миа шеткі ауылдық поселкесі ретінде салынды. Ол аборигендер жерлерінің сенімдік қоры ретінде құрылып, Нинга Миа ауылы аборигендер корпорациясына жалға берілді. Батыс шөл айманындағы шалғайдағы аборигендер қауымдарының өкілдері де оны пайдаланды. Нинга Миада 30-ға жуық үй, басқару кеңсесі, медициналық пункт, ортақ асхана және компьютер бөлмесі болды. 2004 жылы Guardian газетінің журналисі Дэвид Фиклинг оны көптеген үйлерінде қарапайым жағдайлардың болмауымен сипаттаған шағын қала деп атады. Қоғамдық қауымдастықтар департаменті Нинга Мианы "басқарусыз, әлеуметтік мәселелердің тоқтаусыз дамуына ұшыраған, ескіріп, тозуға шалдыққан және мақсатына сай келмейтін инфрақұрылыммен, [және] қауымдық басқару жүйесі жоқ" деп сипаттады. 56 тұрғынды көшіруге қаражат бөлінгенін хабарлады, бірақ кейбір тұрғындар поселкені жабуға қарсы болды.