Америкалық темір жол тарихы

Кіріспе

Питтсбург, Форт-Уэйн және Чикаго темір жолы – Пенсильвания темір жолы жүйесінің маңызды бөлігі болды, ПРР-ды Питтсбургтен (Пенсильвания штаты) батысқа қарай Форт-Уэйн (Индиана штаты) арқылы Чикагоға (Иллинойс штаты) дейін ұзартып берді. Оған қазіргі Норфолк Саудренге тиесілі Форт-Уэйн желісінің Кристлайннан шығысқа қарай Питтсбургке дейінгі бөлігі және CSX-ке тиесілі Форт-Уэйн тармағының Кристлайннан батысқа қарай Индиана штатының Гэри қаласындағы Толлестонға дейінгі бөлігі кірді. CSX 2004 жылы өзінің барлық бөлігін Чикаго, Форт-Уэйн және Шығыс темір жолына (CFE) жалға берді. Толлестоннан Чикагоға дейінгі желінің қалған бөлігі қазір Норфолк Саудреннің Чикаго аймағының бөлігі болып табылады, ал бастапқы PFW&C жолының шағын бөлігі қазіргі NS жүйесінің бөлігін құрайтын бұрынғы бәсекелестердің параллель желілерінің пайдасына қолданыстан шығарылды.

Тарих

Огайо және Пенсильвания темір жолы 1848 жылдың 24 ақпанында Огайода және 11 сәуірде Пенсильванияда, Питтсбургпен (1907 жылы қосылған) Аллегейни қаласынан батысқа қарай Кливленд, Колумбус және Цинциннати темір жолындағы Крестлайнға дейін салу мақсатымен құрылды. 15 маусымда Уильям Робинсон кіші президент болып тағайындалды және құрылыс 1849 жылдың 4 шілдесінде басталды. Алғашқы бөлігі, Аллегейни қаласынан батысқа қарай Нью-Брайтонға дейін, 1851 жылдың 30 шілдесінде ашылды. 22 қазанда Жаңа Ғалилеяға және 19 қарашада Энон аңғарына дейін желілер ұзартылды. 1851 жылдың 27 қарашасында Салем мен Альянс, Огайо арасындағы бөлігі аяқталды, бірақ ол әлі толық желіге қосылмаған еді. 8 желтоқсанда шығыс бөлігі батысқа қарай Шығыс Палестинаға дейін ұзартылды, Огайо штаты, және үздіксіз сапар үшін дилижанспен көліктік байланыс қамтамасыз етілді. 1852 жылдың 3 қаңтарында батысқа қарай Колумбианаға дейін тағы бір бөлік ашылды, ал 6 қаңтарда Колумбиана мен Салем арасындағы үзіліс жойылды. Кливленд және Питтсбург темір жолымен байланысып, Альянста қосылғаннан кейін, Кливленд пен Питтсбург арасында тікелей қатынас орнатылды. 1852 жылдың 11 наурызында Массилонға батысқа қарай кеңейтілген желі ашылды. 1852 жылдың 10 тамызында Массилоннан батысқа қарай Вустерге дейін тағы бір кеңейту ашылды. Мансфилдке батысқа қарай желі 1853 жылдың 8 сәуірінде аяқталды, ал 11 сәуірде Крестлайнға дейінгі толық желі ашылды. Осылайша ол Кливленд, Колумбус және Цинциннати темір жолы арқылы Цинциннатиге баратын желінің бір бөлігін құрады. 1854 жылдың 16 тамызында Аллегей өзенінің үстіндегі Форт-Уэйн теміржол көпірінің құрылысы басталды. Көпір 1857 жылдың 22 қыркүйегінде Пенн көшесі мен Оныншы көшедегі уақытша станциямен ашылды. Огайо және Индиана темір жолы 1850 жылдың 26 наурызында Огайода және 1851 жылдың 15 қаңтарында Индианада жолды батысқа қарай Индиана штатының Форт-Уэйн қаласына дейін ұзарту үшін құрылды. Ол 1850 жылдың 4 шілдесінде ұйымдастырылды және жұмыс 1852 жылдың ақпанында басталды. Капиталдың бір бөлігі 1851 жылы Огайоның Ұлы Батыс темір жолымен бірігуден алынды. 1853 жылдың 26 тамызында Крестлайннен батысқа қарай Бусирусқа дейін желі ашылды, ал батысқа қарайғы жалғасуы Форрестқа дейін 1854 жылдың қаңтар айының басында ашылды. 10 маусымда Делфосқа дейін батысқа қарай желі ашылды, ал 31 қазанда Форт-Уэйнге дейінгі толық желі аяқталды және келесі күні ашылды. Форт-Уэйн және Чикаго темір жолы 1852 жылдың 11 мамырында Индианада құрылды және 1852 жылдың 14 қыркүйегінде Чикагоның батысына қарай кеңейтілді. 1853 жылдың 5 ақпанында Иллинойс штатында құрылды. Бірінші бөлім 1856 жылдың ақпанында Форт-Уэйннен Колумбия қаласына дейін ашылды. 1856 жылдың 26 шілдесінде Питтсбург, Форт-Уэйн және Чикаго темір жолы Форт-Уэйн және Чикаго, Огайо және Индиана, Огайо және Пенсильвания темір жолдарының бірігуімен құрылды. 1858 жылдың 29 қарашасында Варшаваға дейін батысқа қарай желілер ашылды, ал 1858 жылдың 25 желтоқсанында Чикагодағы Ван Бюрен көшесіне дейін желі салынды. 1859 жылдың 1 қаңтарында Чикагоға қарай пойыздар жүгіре бастады, олардың терминалы болашақ Юнион станциясының орналасқан жерінде болды. Плимуттың батыс бөлігі Жаңа Портж темір жолынан алынған рельстермен салынған. Бастапқы кезеңдерде Пенсильвания темір жолы (PRR) жобаға қаржылық қолдау көрсетті. 1857 жылы Питтсбургтегі Форт-Уэйн теміржол көпірі аяқталғаннан кейін, Филадельфиядан пойыздар жүруге басталды. 1858 жылы PFW&C Питтсбургтегі PRR-мен бөліскен алғашқы Юнион станциясын пайдалана бастады. 1859 жылдың 1 шілдесінде PFW&C өз борыштарын өтемеді және 1861 жылдың 24 қазанында ипотекалық сатылды. 1862 жылдың 26 ақпанында Питтсбург, Форт-Уэйн және Чикаго темір жолы болып қайта құрылды. 1865 жылдың 1 шілдесінде PFW&C Нью-Касл мен Бивер-Вэлли темір жолын жалға алып, оған Пенсильвания штатының Хоумвуд қаласынан Нью-Каслға дейінгі тармақты берді. Лоуренс темір жолы, NC&BV-дегі Лоуренс бұрылысынан батысқа қарай Йонгстаунға дейін жалға алынған, Огайо штаты, 27 маусым 1869 жылы жалға алынды. 1887 жылдың 1 маусымында Лоуренс темір жолы Янгстаун, Лоуренс және Питтсбург темір жолының бір бөлігіне айналды, ол 1 тамызда PRR-дің Питтсбург, Янгстаун және Аштабула темір жолына қосылды, ал 1906 жылдың 9 қаңтарында Нью-Касл және Бивер доланымен бірігіп, Питтсбург, Янгстаун және Аштабула темір жолын құрды, ол әлі де PRR-ге жалға берілген. PFW&C 1865 жылдың 1 шілдесінде Кливленд, Зэнесвилл және Цинциннати темір жолын сатып алып, оны Акрондағы филиалы етіп қойды. Жол Хадсоннан, Огайодан, Кливленд пен Питтсбург темір жолынан оңтүстікке қарай Акронда, Орвиллден PFW&C арқылы өтіп, Миллерсбургке дейін жалғасты. 1868 жылы оңтүстікке қарай 3,5 миль (5,5 км) ұзарту салынды, ал 1869 жылдың 4 қарашасында PFW&C желіні Питтсбург, Маунт-Вернон, Колумбус және Лондон темір жолына сатты. Бұл компания кейіннен PRR-дің Кливленд, Акрон және Цинциннати темір жолының бір бөлігіне айналды. 1869 жылдың 22 мамырында PFW&C Массилон және Кливленд темір жолын жалға алып, оған Акрондағы филиалға дейін Массилоннан солтүстікке қарайғы қысқа тармақ берді. 1869 жылдың 1 шілдесінде PRR PFW&C-ді жалға алып, тікелей басқара бастады, бірақ 1871 жылдың 1 сәуірінде PFW&C жаңа құрылған Пенсильвания компаниясына берілді. 1871 жылдың 1 желтоқсанында Пенсильвания компаниясы Кливленд және Питтсбург темір жолын жалға алды. 1860 жылдың 25 қаңтарынан бері C&P өзі және PFW&C бірлесіп басқарылып келді, PFW&C-ден Альянс, Огайода өтетін және Кливлендке жалғасатын тармақ қамтамасыз етілді. Басқару 1918 жылдың 1 қаңтарында Пенсильвания компаниясынан Пенсильвания темір жолына қайтарылды. 1968 жылдың 1 ақпанында PRR Penn Central-ға біріктірілді. PFW&C жеке қалды және 1973 жылдың 14 шілдесінде, Penn Central-дың 1970 жылғы банкроттығынан үш жылдан астам кейін банкроттыққа өтініш берді. 1976 жылдың 1 сәуірінде PFW&C Conrail құрамына кірді. Conrail желіні төмендетіп, басқа параллель желілерге басымдық берді. 1994 жылдың 2 маусымында Norfolk Southern Railway Гэриден Вальпараисоға дейінгі 18 мильді (29 км) 1991 жылдан бері пайдаланылмаған 1,4 миллион долларға сатып алды. Олар жақын арада Вальпараисодан шығысқа қарай Варшаваға дейін 61 мильді (98 км) сатып алды және Форт-Уэйнге дейін бару құқығын алды. 1998 жылдың 22 тамызында Conrail таратылғаннан кейін желі Крестлайн, Огайода бөлінді. Крестлайннің батысында, Norfolk Southern-ға тиесілі болған бөлігін қоса, CSX Transportation-ға берілді, сондай-ақ Нью-Йорк орталық теміржолы жүйесінің бөлігі болған Кливленд, Цинциннати, Чикаго және Сент-Луис теміржолы (әдетте Big Four деп аталады) да берілді. Крестлайннің шығысындағы жолдар Norfolk Southern-ға берілді, ол сондай-ақ сол Огайо қаласының батысында бару құқығын алды. Маршруттың батыс соңындағы бастапқы PFW&C желісі Баффингтоннан (Индиана штатының солтүстік-батыс Гэри аймағы, Ист Чикагомен шектес) Солтүстік-Батысқа қарай Уайтинг, Индианаға дейін шамамен төрт мильге дейін тастап кетілді; екі жерде де ескі Lake Shore and Michigan Southern Railway (New York Central Railroad) параллель жолдарымен байланыс бар. Уайтингтің солтүстігінде LS&MS жоғалып кетеді, ал қазіргі желі Чикагоға дейін созылатын ескі PFW&C жолдарына қайта оралады, Norfolk Southern жүк пойыздары мен бірнеше Amtrak жолаушылар қызметтерін тасымалдайды. 2004 жылдың 1 тамызында Chicago Fort Wayne and Eastern Railroad, RailAmerica-ға тиесілі жаңа қысқа желі, CSX-тен Крестлайн, Огайодан батысқа қарай Гэри, Индиана маңындағы Толлестонға дейін желінің батыс бөлігін жалға алды. Ол сондай-ақ бұрын пайдаланылмаған Толлестондағы, ескі Michigan Central Railroad (қазір CSX) және солтүстік-батысқа қарай Кларк қосылысына (Гэриде, Гэри Чикаго халықаралық әуежайының солтүстігінде) дейінгі желідегі жоғары жатқан жолдарды алды, содан кейін бұрынғы Baltimore and Ohio Chicago Terminal Railroad (қазір CSX) арқылы Иллинойс штатының Блю Айленд қаласына дейін баруға рұқсат алды. Norfolk Southern Крестлайннің шығысындағы желіге және Уайтингтің батысындағы бөлікке иелік етеді.

The Ohio and Pennsylvania Railroad was chartered in Ohio on February 24 and in Pennsylvania on April 11, 1848, to build from Allegheny City (annexed by Pittsburgh in 1907) west to Crestline, Ohio, on the Cleveland, Columbus and Cincinnati Railroad. It was organized on June 15 with William Robinson Jr. as president, and construction began on July 4, 1849. The first section, from Allegheny City west to New Brighton, opened July 30, 1851. Extensions opened to New Galilee on October 22 and Enon Valley November 19. On November 27, 1851, a section between Salem and Alliance, Ohio, was completed, not yet connected to the rest. On December 8, the east section was extended west to East Palestine, Ohio, with a stagecoach transfer provided for through travel. Further sections opened January 3, 1852, west to Columbiana, and on January 6 the gap between Columbiana and Salem was filled. In conjunction with the Cleveland and Pittsburgh Railroad, connecting at Alliance, a through line was provided between Cleveland and Pittsburgh. On March 11, 1852, an extension west to Massillon was opened with an excursion. On August 10, 1852, a further extension from Massillon west to Wooster opened. The line west to Mansfield was finished April 8, 1853, and the full line to Crestline opened April 11. With this it formed part of a through line to Cincinnati via the Cleveland, Columbus and Cincinnati Railroad. Work began on August 16, 1854, on the Fort Wayne Railroad Bridge over the Allegheny River to extend the O&P into Pittsburgh to connect with the Pennsylvania Railroad. The bridge opened September 22, 1857, with a temporary station at Penn Street and Tenth Street. The Ohio and Indiana Railroad was chartered in Ohio on March 26, 1850, and in Indiana on January 15, 1851, to extend the line west to Fort Wayne, Indiana. It was organized July 4, 1850, and work began in February 1852. Some of the capital was gained from a merger with the Great Western Railroad of Ohio in 1851. On August 26, 1853, the line opened from Crestline west to Bucyrus, and a continuation west to Forest opened in early January 1854. On June 10 the line opened west to Delphos, and on October 31 the full line to Fort Wayne was completed, opening the next day. The Fort Wayne and Chicago Railroad was chartered in Indiana on May 11, 1852, and organized September 14, 1852, as a further extension west to Chicago. It was chartered February 5, 1853, in Illinois. The first section opened in February 1856 from Fort Wayne to Columbia City. On July 26, 1856, the Pittsburgh, Fort Wayne and Chicago Rail Road was formed as a consolidation of the Fort Wayne and Chicago, Ohio and Indiana, and Ohio and Pennsylvania Railroads. Extensions opened west to Warsaw September 28, Plymouth November 10, Englewood, Illinois (south of Chicago) on November 29, 1858, and Van Buren Street in Chicago on December 25, 1858. On January 1, 1859, trains started running to Chicago, with a terminal at the future location of Union Station. The part west of Plymouth was built with rails removed from the New Portage Railroad. From the early days, the Pennsylvania Railroad (PRR) had been involved with the project, supplying funds. Once the Fort Wayne Railroad Bridge at Pittsburgh was finished in 1857, trains began to run through from Philadelphia. In 1858 the PFW&C began using the first Union Station in Pittsburgh, shared with the PRR. On July 1, 1859, the PFW&C defaulted on its debts, and was sold at foreclosure on October 24, 1861. It was reorganized as the Pittsburgh, Fort Wayne and Chicago Railway February 26, 1862. On July 1, 1865, the PFW&C leased the New Castle and Beaver Valley Railroad, giving it a branch from Homewood, Pennsylvania north to New Castle. The Lawrence Railroad, branching west from Lawrence Junction on the NC&BV to Youngstown, Ohio, was leased on June 27, 1869. On June 1, 1887, the Lawrence Railroad became part of the Youngstown, Lawrence and Pittsburgh Railroad, which on August 1 merged into the PRR's Pittsburgh, Youngstown and Ashtabula Railroad, and on January 9, 1906, that merged with the New Castle and Beaver Valley to form the Pittsburgh, Youngstown and Ashtabula Railway, still leased to the PRR. The PFW&C bought the Cleveland, Zanesville and Cincinnati Railroad by deed on July 1, 1865, making it its Akron Branch. The line ran from Hudson, Ohio, on the Cleveland and Pittsburgh Railroad south through Akron, crossing the PFW&C at Orrville and continuing to Millersburg. In 1868 a short 3.5 mile (5.5 km) extension to the south was built, and on November 4, 1869, the PFW&C sold the line to the Pittsburgh, Mt. Vernon, Columbus and London Railroad. That company later became part of the PRR's Cleveland, Akron and Cincinnati Railway. On May 22, 1869, the PFW&C leased the Massillon and Cleveland Railroad, giving it a short branch from Massillon north to the Akron Branch at Clinton. On July 1, 1869, the PRR leased the PFW&C and began operating it directly, but on April 1, 1871, the PFW&C was transferred to the newly formed Pennsylvania Company. On December 1, 1871, the Pennsylvania Company leased the Cleveland and Pittsburgh Railroad. Since January 25, 1860, the C&P had been operated jointly by itself and by the PFW&C, providing a branch of the PFW&C from Rochester, Pennsylvania, west and north, crossing the PFW&C at Alliance, Ohio, and continuing to Cleveland. Operation was transferred back to the Pennsylvania Railroad from the Pennsylvania Company on January 1, 1918. On February 1, 1968, the PRR was merged into Penn Central. The PFW&C stayed separate, filing for bankruptcy on July 14, 1973, over three years after Penn Central's 1970 bankruptcy. On April 1, 1976, the PFW&C became part of Conrail. Conrail downgraded the line, preferring other parallel lines. On June 2, 1994, the Norfolk Southern Railway bought 18 miles (29 km) from Gary to Valparaiso, which had been out of service since 1991, for $1.4 million. They soon bought 61 more miles (98 km), from Valparaiso east to Warsaw, and acquired trackage rights east to Fort Wayne. With the August 22, 1998, breakup of Conrail, the line was split at Crestline, Ohio. West of Crestline, including the section that had been owned by Norfolk Southern since 1994, went to CSX Transportation, along with the intersecting Cleveland, Cincinnati, Chicago and St. Louis Railway (better known as the Big Four, a part of the New York Central Railroad system until 1968). Tracks east of Crestline went to Norfolk Southern, which also obtained trackage rights west of that Ohio city. At the western end of the route, the original PFW&C line has been abandoned from Buffington (an area of far northwestern Gary, Indiana, abutting East Chicago) northwest for a little over four miles to Whiting, Indiana; at both of these locations there are connections to the parallel tracks of the old Lake Shore and Michigan Southern Railway (New York Central Railroad). Northwest of Whiting, the LS&MS itself disappears, and the present day line goes back to using the old PFW&C tracks, which run the rest of the way into Chicago, carrying both Norfolk Southern freight trains and several Amtrak passenger services. On August 1, 2004, the Chicago Fort Wayne and Eastern Railroad, a new short line owned by RailAmerica, leased the western part of the line, from Crestline, Ohio, west to the Gary, Indiana, neighborhood of Tolleston, from CSX. It also obtained overhead trackage rights along the formerly out of service line from Tolleston, at the junction with the old Michigan Central Railroad (now CSX), northwest to Clarke Junction (also in Gary, just north of the Gary Chicago International Airport), and then west along the former Baltimore and Ohio Chicago Terminal Railroad (now CSX) to Blue Island, Illinois. Norfolk Southern continues to own the line east of Crestline, Ohio, as well as the part west of Whiting, IN.