Кіріспе
Импровизацияға қойылған тұрақты вокалды әуенді көрсететін музыка, көбінесе контрапунктте. Дискант, дискант немесе дискантус - бұл музыкадағы әртүрлі нәрселердің бірі, бұл сұрақтағы кезеңге байланысты; этимологиялық тұрғыдан бұл сөз басқалардан жоғары немесе алыстатылған дауысты (кантус) білдіреді. Гарвард музыка сөздігіне сәйкес: "Дескант" - ортағасырлық музыканың бір түрі, онда бір әнші белгілі бір әуенді, ал басқалары импровизацияны орындап ән шырқады. Бұл мағынадағы сөз discantus supra librum (descant "кітаптың үстінде") терминінен шыққан және тек әуен ғана белгіленетін, бірақ импровизацияланған полифония түсінілетін григориан әнінің бір түрі. Дискантус супера либрум қосымша дауыстардың импровизациялануына қатысты арнайы ережелерге ие болды. Кейін бұл термин кез келген топтағы үсті немесе сопрано әншісін немесе әндегі жоғары созылатын жолды білдіреді. Ақырында, Ренессанс кезінде декант жалпы контрпунктке қатысты. Қазіргі кезде контрапункт мағынасы ең көп таралған. Дескант аспаптар тобының ең жоғары биігін, әсіресе дескант скрипканы немесе диктофонды білдіре алады. Сол сияқты, сопрано кілтін де қолдануға болады. Қазіргі уақытта, әсіресе шіркеу музыкасы жағдайында, дескант бірнеше сопраноның гимннің әшекейі ретінде шырқаған биік, гүлді әуенін білдіре алады.
A descant, discant, or discantus is any of several different things in music, depending on the period in question; etymologically, the word means a voice (cantus) above or removed from others. The Harvard Dictionary of Music states:
A descant is a form of medieval music in which one singer sang a fixed melody, and others accompanied with improvisations. The word in this sense comes from the term discantus supra librum (descant "above the book"), and is a form of Gregorian chant in which only the melody is notated but an improvised polyphony is understood. The discantus supra librum had specific rules governing the improvisation of the additional voices. Later on, the term came to mean the treble or soprano singer in any group of voices, or the higher pitched line in a song. Eventually, by the Renaissance, descant referred generally to counterpoint. Nowadays the counterpoint meaning is the most common. Descant can also refer to the highest pitched of a group of instruments, particularly the descant viol or recorder. Similarly, it can also be applied to the soprano clef. In modern usage, especially in the context of church music, descant can also refer to a high, florid melody sung by a few sopranos as a decoration for a hymn.
Шығуы мен дамуы
Дискант - бастапқыда, органумның стилі, ол тек тенорлық бөлімді (әдетте, әнде мелизмада) қамтиды немесе кондуктуста тек тенорлық негізсіз қолданылады, екі жағдайда да "нотаға қарсы нота" жоғарғы дауысты, қарама-қарсы қозғалыста қозғалады. Бұл музыкалық форма емес, бұл техника. Термин қазіргі заманға дейін әртүрлі мағынада қолданыла берді, алдымен жалпы полифония үшін, содан кейін полифонияның кіші санатын ажырату үшін (органмен салыстырғанда немесе жазбаша полифониядан ерекшеленетін импровизацияланған). Бұл сөзді кеңейту арқылы тенордан жоғары қосылатын, ал кейін полифоникалық жағдайда ең жоғары бөлменің атауы ("cantus", "superius" және "soprano") болып кетті. Ақырында, бұл аспаптар тізімінен жоғары деңгейдегі аспаптар ретінде қабылданды. "Ағылшын дысканты - бірінші инверсиялық үштікте үш дауысты параллелизм". Алайда, бұл жүйеде тек үш, төрт немесе ең көп дегенде бес рет осындай акордтар рұқсат етілгендіктен, негізгі шарт ретінде қарама-қарсы қозғалысты атап өткендіктен, ол "осы кездегі жалпы еуропалық дисканттық дәстүрден айырмашылығы жоқ". Ағылшындық дисканттық техника әдетте бірінші инверсиялық үштіктердің осындай кезеңімен байланысты болғандықтан, ол міндетті түрде "жоқ байланысы жоқ" фаусбордтонмен шатасты. Бұл қате түсінікті алғаш рет 1936 жылы Манфред Букофцер ұсынған, бірақ оны 1937 жылы Трасибулос Георгиадес, содан кейін Сильвия Кенни жарамсыз деп дәлелдеді. Екінші гипотеза, 1500 жылға дейін Англияда осындай параллель дисканттың жазба дәстүрі болған, "не нақты дәлелдермен, не ықтималдықпен қолдау таппайды". 1906 жылғы ағылшын гимнінде әннің үндеулері болмаса да, бұл әсерлі ән кітабы, оның музыка редакторы Ральф Воган Уильямс болды, ол әннің үндеулері басылып шыққан әуендердің көзі болды. Бұл Ательстан Райлидің жинақтауында болды, ол былай деп жазды: "Тәсірісі әсерлі; бұл төмендегі ғибадатқа қосылған эфирлі хордың қызықты әсерін береді; және оны алғаш рет естігендер жиі бұрылып, шатырға қарайды!". Осы жинақтағы (Британияның ұлттық әнұраны үшін) тұқым қуалау үлгісі былай: 1915-1934 жылдар аралығында тұқым қуалау композиторларының арасында Алан Грей, Джеффри Шоу және Ральф Воган Уильямс болды. Олардың бірнеше әндері әндерді қамтитын ең алғашқы ән кітабында, Мақтау жырларында (Лондон: Оксфорд университетінің баспасы, 1925, кеңейтілген, 1931, қайта басылған 1971). ХХ ғасырдың соңғы ширегінде ән кітабының жаңа басылымдары саптар санын арттырды. Мысалы, 1940 жылғы ықпалды Гимн (Епископаль) құрамында ешқандай варианттар жоқ, ал оның мұрагері 1982 жылғы Гимн құрамында 32 бар. Қазіргі кезде қолданылатын басқа әндер кітабының ішінде The Worshiping Church 29 әнді қамтиды; The Presbyterian Hymnal, 19; The New Century Hymnal, 10; Chalice Hymnal, 21. Vocal Descant Edition for Worship, Third Edition (GIA Publications, 1994) құрамында Хэл Хопсон, Дэвид Хёрд, Роберт Пауэлл, Ричард Проулкс және Карл Шалк сияқты композиторлардың 254 әндері бар. Ұлыбританияда және басқа жерлерде "Carols for Choirs" жинағы, онда Дэвид Уиллкокс және басқалар "Ой, сендердің барша сенімің" сияқты белгілі Рождестволық күйлерге арналған әндер бар.
Among composers of descants during 1915 to 1934 were Alan Gray, Geoffrey Shaw, and Ralph Vaughan Williams. Several of their descants appear in what is possibly the earliest hymnal to include descants, Songs of Praise (London: Oxford University Press, 1925, enlarged, 1931, reprinted 1971). During the last quarter of the twentieth century, new editions of hymnals increased the number of included descants. For example, the influential Hymnal 1940 (Episcopal) contains no descants, whereas its successor, The Hymnal 1982, contains 32. Among other currently used hymnals, The Worshiping Church contains 29 descants; The Presbyterian Hymnal, 19; The New Century Hymnal, 10; Chalice Hymnal, 21. The Vocal Descant Edition for Worship, Third Edition (GIA Publications, 1994) offers 254 descants by composers such as Hal Hopson, David Hurd, Robert Powell, Richard Proulx, and Carl Schalk. In the United Kingdom and elsewhere, the Carols for Choirs collection, which features descants by David Willcocks and others to well known Christmas tunes such as "O come, all ye faithful" has contributed to the enduring popularity of the genre.
Үш немесе төрт дауысты дыбыстауыш
Модальдық ырғақтардың дамуы екі бөлікті дисканттық стильден үш және төрт бөлікті дисканттық стильге көшуге мүмкіндік берді. Себебі, белгілі бір ырғаққа шектелген дауыстар ғана белгілі бір сөз тіркесін құру үшін тиімді түрде біріктірілуі мүмкін. Бұл негізінен 1200 жылы Перотинмен байланысты. Осы үш және төрт өткен жағдайдағы бөліктер бір-бірімен байланысты емес. Дәлелдер бөліктер тенорлық бөлікпен байланысты немесе өз бетінше құрастырылған деп болжайды. Қалай болғанда да, бұл алғашқы "композиция" болды және даму үшін негіз болды, ал жаңа стиль, conductus үш және төрт бөлімді дисканттық идеялардан жасалды.