Кіріспе
Ресейлік актер Михаил Семенович Щепкин (Михаи́л Семёнович Ще́пкин, 17 қараша 1788 [О. С. 6 қараша 1788], Красное ауылы, Обоян округі, Курск провинциясы 11 тамыз 1863 [О. С. 23 тамыз 1863]) - XIX ғасырдың ең әйгілі Ресей империясының актері. Ол Реалистік актерлік өнердің "атасы" болып саналады және оның шәкірті Гликерия Федотованың ықпалы арқылы Константин Станиславскийдің (Шчепкин қайтыс болған жылы дүниеге келген) "жүйесінің" дамуына үлкен ықпал етті. Шепкиннің Ресей театрына берген үлесі Дэвид Гарриктің ағылшын театрына берген үлесімен салыстыруға болады. Ол актерлердің екі түрін бөліп көрсетті: 1) ақыл-ой мен ақыл-ойына сүйеніп, кейіпкер болу өнерін дамытқандар; 2) актердің іс жүзінде сезінген сезімдерін "жалынды жан, көктегі ұшқын" негізінде көрсететіндер. Шчепкин соңғы әдістің әсерін бірінші әдіске қарағанда жоғары деп есептеді. Ол француз драматургы және философы Дени Дидроның "Актер парадоксы" (1830 жылы өлімінен кейін жарық көрген) еңбегінде алға қойған қағидаларына қарсы болды, бұл Щепкиннің бағалауын кері бұрды.
Mikhail Semyonovich Shchepkin (Михаи́л Семёнович Ще́пкин, 17 November 1788 [O. S. 6 November 1788], the village Krasnoe, Oboyan county, Kursk Province — 11 August 1863 [O. S. 23 August 1863]) was the most famous Russian Empire actor of the 19th century. He is considered the "father" of realist acting in Russia and, via the influence of his student, Glikeriya Fedotova, a major influence on the development of the 'system' of Konstantin Stanislavski (who was born in the year in which Shchepkin died). Shchepkin's significance to the Theatre of Russia is comparable to that of David Garrick to the English theatre. He distinguished between two kinds of actors, both of whom are dedicated to the art of acting: (1) those who have developed the art of pretense on the basis of intelligence and reason; (2) those who express feelings actually experienced by the actor in performance and work on the basis of "a flaming soul, heavenly spark." Shchepkin considered the effect of the latter approach superior to that of the former. He was opposed to the principles advanced by the French playwright and philosopher Denis Diderot in his Paradox of the Actor (published posthumously in 1830), which inverted Shchepkin's evaluation.
Өмір
Шчепкин Ресей империясының Курск губернаторлығында, Г. С. Волкенштейн графтың крепостной отбасында Красное ауылында дүниеге келген. 1821 жылы Шчепкиннің еркіндігін оның құрметті адамдары сатып алуы керек болды. Үш жылдан кейін Мәскеудегі Малый театрына қосылады, ол келесі 40 жыл бойы билік етеді. Ол "Шчепкин үйі" деп аталды. Шчепкин "Уиттен қасірет" (1831) және "Үкімет инспекторы" (1836) фильмдерінде Фамюсовтың рөлін алғаш рет сомдаған. Оның актерлік шеберлігін Александр Пушкин, Николай Гоголь, Александр Герцен және Иван Тургенев өзінің нәзіктігі үшін, нақты нақтылығы мен төмендігіне көп көңіл бөлгендігі үшін жоғары бағалады.
Актерлік философия
Шчепкин актер кейіпкердің терісіне еніп, олардың ойлары мен сезімдерімен сәйкестендіруі керек деп дәлелдеді; өмірді байқау және актердің өз табиғатын білу актердің жұмысының көзі болып табылады. Шчепкиннің "ақыл актері" мен "сезім актері" арасындағы айырмашылығы Константин Станиславский ойлап тапқан "жүйеде" бар актерлік туралы идеялардың қалыптасуына әсер етті.
Отбасы
1812 жылы Щепкин Анапаны қоршау кезінде тұтқынға алынған түрік Елена Дмитриевнаға ("Алюша") үйленді. Олардың бес баласы болды, соның ішінде филолог Дмитрий Михайлович Шепкин [ru]; баспашы және мұғалім Николай Михайлович Шепкин [ru]; заңгер Петр Михайлович; және актрисалар Фёкла (Файна) Михайловна және Александра Михайловна.