Кіріспе
Англия мен Ирландияның тайтты дворяндары 1337 жылға дейін бір ғана дәрежеден, атап айтқанда, графтан тұрды. Эдуард I (1272–1307) жаңа графтықтарды құруға қатысты шектеулі саясат жүргізді, ал оның билігінің соңында графтардың саны он бірге жетті. Он үшінші ғасырдың соңғы жылдары дворяндықтың жоғарғы эшелонында күрт төмендеу байқалды, себебі 1295 жылдан 1298 жылға дейін алты граф қайтыс болды. 1300 жылға қарай Херефорд пен Эссекс, Гертфорд пен Глостер, Ланкастер, Оксфорд және Уорвик графтықтары иеленді, ал Пемброк графтығы 1307 жылға дейін күтілді. Аймер де Валенс, Пемброктың 2-ші графы, оның әкесі Вильгельм 1296 жылы қайтыс болғаннан кейін, анасы қайтыс болғанға дейін 1307 жылға дейін мұрагерлікке ие бола алмады, өйткені графтық отбасының әйел желісі арқылы берілді. 1306–1307 жылдары тағы бір үлкен ұрпақ алмасуы болды, онда алты жаңа графтар құрметке ие болды. Пемброктан басқа, Арундел, Ричмонд және Суррей графтықтарының мұрагерлері өздерінің мұрасына кірді. Гилберт де Клэр, Гертфордтың 7-ші графы, оның әкесі Гилберт де Клэр, Гертфордтың 6-шы графы 1295 жылы қайтыс болды, 1307 жылы мұрасына ие болуға рұқсат алды, одан бұрын оның әкесі Ральф де Монтермер, 1-ші барон Монтермер Гилберттің анасының өміріне ие болғаннан кейін. Соңында, 1307 жылы Пирс Гавестонға Эдмунд, Корнуоллдың 2-ші графының 1300 жылы қайтысынан кейін бос қалған Корнуолл графтығы берілді. Бұл топтың ішіндегі ең бай және ең қуаттысы Ланкастердің 2-ші графы Томас болды. Томас Ланкастердің 1-ші графы Эдмунд Краучбэктың ұлы, ол өз кезегінде король Генрих III-нің ұлы болды. Бұл Томасты король Эдуард I-нің немересі және Эдуардтың ұлы Эдуард II-нің (1307–1327) туысы етті. Ланкастер графтығынан басқа, Томас Лестер және Дерби графтықтарына да ие болды. Ол сондай-ақ Генри де Лейсидің енесі және мұрагері болды, Линкольннің 3-ші графы, 1311 жылы Генри қайтыс болғаннан кейін ол Линкольн графтығына ие болды. Томас шамамен 11 000 фунт стерлингтік жалпы табысқа ие болды, бұл екінші бай граф Гай де Бошамптан, Уорвиктің 10-шы графынан шамамен 6 000 фунт стерлингке асып түсті. Мүмкіндіктің екінші шетінде Роберт де Вэр, Оксфордтың 6-шы графы болды, оның иелігі графтық құрметін сақтауға жеткіліксіз болды, бірақ ол өзінің ежелгі тегіне негізделген мәртебесін сақтады. Король Эдуард II 1307 жылы әкесінен билікке келген кезде жас және жанашыр дворяндардың артықшылығына ие болды, ал оның билігімен байланысты қиындықтар осы кезде байқалмады. Бұл қиындықтар негізінен оның Пирс Гавестонды еншіленгеннен кейін дереу Корнуолл графтығына тағайындауымен байланысты болды. Гавестон салыстырмалы түрде жаңадан шыққан және қалыптасқан дворяндар үшін мақтаншыл болып көрінді. Ол корольге тым көп ықпал еткен деп саналды және Эдуард I оны бір рет жер аударып жіберген болатын. Бұл мәселелерді одан әрі қиындатты, өйткені оған Корнуолл графтығы берілді, өйткені бұл графтық ұзақ уақыт бойы тәжден ажыратылмауы тиіс деп саналды. Ланкастерлік Томас патшаға қарсы оппозицияның көшбасшысы ретінде біртіндеп пайда болды, әсіресе, қария және құрметке ие Генри де Лейсидің қайтысынан кейін, ол сол кезге дейін орталықтандырушы күш болды. Ланкастердің ең жақын серіктесі Уорвик графы болды, ол Ланкастерге қарағанда өз қарсыластығында одан да ынталы болды. Гертфорд пен Пемброк сияқты басқа графтар патшаға адал болып қалды.
The titled nobility of England and Ireland consisted of one rank until 1337, namely that of earl. Edward I (1272–1307) led a restrictive policy on the creation of new earldoms, and at the end of his reign the number of earls was at eleven. The final years of the thirteenth century had seen a dramatic fall off in the upper level of the nobility, as six earls had died from 1295 to 1298. The earldoms of Hereford and Essex, Hertford and Gloucester, Lancaster, Oxford and Warwick had been filled by 1300, while that of Pembroke had to wait until 1307. Aymer de Valence, 2nd Earl of Pembroke, whose father William died in 1296, did not succeed until his mother's death in 1307, since the earldom descended through the female line of the family. Another great generational change occurred in the years 1306–1307, when six new earls entered the peerage. In addition to Pembroke, the heirs of the earldoms of Arundel, Richmond and Surrey entered into their inheritance. Gilbert de Clare, 7th Earl of Hertford, whose father Gilbert de Clare, 6th Earl of Hertford had died in 1295, was allowed to enter into his patrimony in 1307, after it had been held by his stepfather Ralph de Monthermer, 1st Baron Monthermer for the life of Gilbert's mother. Finally, Piers Gaveston was in 1307 given the earldom of Cornwall, left vacant by the death of Edmund, 2nd Earl of Cornwall in 1300. Of this group, the wealthiest and most powerful was Thomas, 2nd Earl of Lancaster. Thomas was the son of Edmund Crouchback, 1st Earl of Lancaster, who in turn was the son of King Henry III. This made Thomas the nephew of King Edward I, and the cousin of Edward's son Edward II (1307–1327). In addition to the earldom of Lancaster, Thomas was also earl of Leicester and Derby. He was also the son in law and heir of Henry de Lacy, 3rd Earl of Lincoln, and at Henry's death in 1311 he succeeded to the earldom of Lincoln as well. Thomas enjoyed a gross income of around £11,000far in excess of the second wealthiest earl, Guy de Beauchamp, 10th Earl of Warwick with about £6,000. At the other end of the scale was Robert de Vere, 6th Earl of Oxford, whose possessions were almost insufficient to uphold the honour of an earldom, but who still maintained his status based on his ancient lineage. King Edward II had the advantage of a young and sympathetic nobility when he succeeded his father in 1307, and the troubles with which his reign has been associated were not apparent at this point. These difficulties were largely caused by his appointment of Piers Gaveston to the earldom of Cornwall immediately after the accession. Gaveston was a relative upstart, and was seen as arrogant by the established nobility. He was considered to have far too much influence over the king, and had already been exiled once by Edward I. Matters were made worse by the fact that it was the earldom of Cornwall he was given, as this earldom had long been thought of as inalienable from the crown. Thomas of Lancaster gradually emerged as the leader of the opposition against the king, particularly after the death of the old and esteemed Henry de Lacy, who had up until then been a moderating force. Lancaster's closest associate was the earl of Warwick, who was even more fervent in his antagonism than Lancaster. Other earls, like Hertford and Pembroke, remained essentially loyal to the king.
Қауымдастар тізімі
Ерлдік аты Арундл Ричард ФицАлан, Арундлдің 8-ші графы 12 ақпан 1291 9 наурыз 1302 Корнуолл Эдмунд, Корнуоллдың 2-ші графы 13 қазан 1272 24/25 қыркүйек 1300 19 маусым 1312 Томас Ланкастер және басқалардың бұйрығымен атқыланды. Херефорд және Эссекс Хамфри де Боун, Херефордтың 4-ші графы 16 ақпан 1298 16 наурыз 1322 23 сәуір 1307 22 наурыз 1322 Елге опасыздық жасағаны үшін өлім жазасынан өтті және титулы жойылды. Линкольн Генри де Лейси, Линкольннің 3-ші графы 8 қыркүйек 1298 5 ақпан 1311 6 желтоқсан 1306-дан аз бұрын 17 сәуір 1331 23 маусым 1324 Ұрпақ қалдырмай қайтыс болды. 16/17 қараша 1305 Суррей Джон де Варрен, Суррейдің 6-шы графы 1252 29 қыркүйек 1304 28/30 маусым 1347 Заңды мұрагерсіз қайтыс болды. 29 маусым 1326 Уорвик Гай де Бошамп, Уорвиктің 10-шы графы 5 қыркүйек 1298 12 тамыз 1315 —