Уолтер Кинг Уилсон: Американ армиясының генерал-лейтенанті

Кіріспе

АҚШ армиясының генералы (1906–1985)

Уолтер Кинг Уилсон кіші (1906 жылғы 26 тамыз – 1985 жылғы 6 желтоқсан) – АҚШ армиясының генерал-лейтенант шені бар офицер. Ол 1961–1965 жылдары инженерлер бастығы қызметін атқарғанымен ең белгілі. Ол генерал-майор Уолтер К. Уилсонның ұлы болды.

Өмірбаян

Ол Флорида штатының Форт-Барранкас қаласында туылған, артиллерия офицері және Екінші дүниежүзілік соғыстағы генерал-майор Уолтер К. Уилсонның ұлы (1880–1954). 1929 жылы Вест-Пойнт оқу орнын бітіріп, АҚШ Армиясының инженерлік корпусына қабылданып, қызметке кірісті. 1932 жылдың 9-10 мамыр күндері Форт-Беннингтің шалғай аймағында, Джорджия штатында 7-ші инженерлік полкінің А компаниясымен жаттығулар кезінде екінші лейтенанттар Уилсон мен Стивен Р. Ханмер (USMA 1931 жылғы түлектері) өздерінің компаниядағы бір сарбазға көмектесті, оның аяғына жылан шағып алған еді. Екі офицер кезектесіп, жарадан уланған қанды сорып алып, жарақат алған сарбазды базалық госпитальға он шақырым жеткізуге дайындалды. 1934 жылы Уилсон мен Ханмерге сол сарбаздың өмірін сақтаудағы еңбегі үшін «Әскер медалі» табыс етілді. Уилсон сияқты, Ханмер де инженерлік корпуста генерал атанды. Уилсон 1932–1933 жылдары Калифорния университетінде (Беркли) білім алып, 1933 жылдың мамырында азаматтық инженерия мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды. Содан кейін 1933–1934 жылдары Вирджиния штатындағы Форт-Хамфрис қаласындағы Армия инженерлік мектебінде оқыды, 1934 жылдың маусымында рота командирінің курсын аяқтады. 1934 жылдың тамызынан 1938 жылдың маусымына дейін Уилсон Вест-Пойнттағы азаматтық және әскери инженерия кафедрасында оқытушы болып жұмыс істеді. Содан кейін 1938–1939 жылдары Канзас штатындағы Форт-Левенворттағы Командалық және штаб мектебін бітірді (1939 жылдың маусымы). 1939 жылдың маусымында капитандыққа көтерілген Уилсон 1939 жылдың шілдесінен 1941 жылдың ақпанына дейін Гавайидегі Скофилд казармасындағы 3-ші инженерлік полкінің ротасына қолбасшылық етті. 1941–1942 жылдары Командалық және штаб мектебінде қайтадан оқыды, 1942 жылдың тамызында бітірді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Уилсон майор, подполковник, содан кейін полковник шеніне уақытша көтерілді. 1942 жылдың желтоқсанынан 1943 жылдың мамырына дейін Канзастағы Филипс лагерінде 79-шы инженерлік жауынгерлік полкіне қолбасшылық етті. 1943 жылы Уилсон Армия-Теңіз күштерінің штаб колледжіне қабылданып, 1943 жылдың қыркүйегінде бітірді. 1943–1945 жылдары Уилсон Үндістанның Нью-Дели және Цейлонның Канди қалаларында Оңтүстік-Шығыс Азиядағы Біріккен әскерлердің бас инженерінің орынбасары болып қызмет етті. 1945 жылдың ақпанында бригадир-генерал шеніне уақытша көтеріліп, АҚШ күштерінің Қытай-Бірма-Үндістан театрының алдыңғы бөлімінің қолбасшысы және Үндістандағы Қытай армиясының штаб бастығы болды. Кейін ол аралық және базалық бөлімдерге қолбасшылық етіп, оларды біріктіріп, театрдағы барлық құрлықтағы күштерге басшылық етті. Соғыстан кейін Уилсон Сент-Полде (1946–1949) және Мобилда (1949–1952) аудандық инженер, содан кейін Оңтүстік Атлантикада (1952–1953) және Жерорта теңізі дивизиясының инженері (1953–1955) болды. 1955 жылы ол Миссури штатындағы Форт-Леонард Вудта 18-ші инженерлік бригаданың қолбасшысы болды. 1956–1960 жылдары құрылыс инженерлерінің бас орынбасары қызметін атқарды. Уилсон 1960–1961 жылдары Армия инженерлік орталығының және Форт-Белвоардың қолбасшысы, сондай-ақ Армия инженерлік мектебінің коменданты болды. Уилсонның әскери наградалары: «Ерен еңбегі үшін» медалі, «Емен жапырағымен» Легион құрметі, «Әскер медалі» және француз Құрмет легионының мүшесі. Уилсон 1965 жылдың 30 маусымында инженерлер корпусының бастығы болып зейнетке шықты және 1985 жылдың 6 желтоқсанында Мобилда қайтыс болды. Ол Арлингтон ұлттық зиратында әйелі мен ата-анасының қасында жерленген. Уилсон әскери отбасының мүшесі болды. Оның інісі Джон Ньютон Уилсон (1913–1944) Нормандия шайқасында қаза тапқан подполковник болды. Оның ұлы Уолтер Кинг Уилсон III (1937–2008) инженерлік корпуста қызмет етіп, полковник шеніне жетті. Алабама штатының Мобил қаласына жақын I-65 тас жолындағы генерал У.К. Уилсон кіші атындағы көпір оның құрметіне аталды.

He was born at Fort Barrancas, Florida, the son of artillery officer and World War II Major General Walter K. Wilson Sr. (1880–1954). He graduated from West Point in 1929 and was commissioned in the United States Army Corps of Engineers. While on maneuvers with Company A, 7th Engineers in a remote part of Fort Benning, Georgia on the night of May 9 10, 1932, Second Lieutenants Wilson and Stephen R. Hanmer (USMA Class of 1931) came to the aid of a private in their company who had been bitten in the leg by a rattlesnake. The two officers took turns drawing contaminated blood from the wound while arrangements were made to transport the injured soldier ten miles to the base hospital. Wilson and Hanmer were later awarded the Soldier's Medal in 1934 for their part in saving the private's life. Like Wilson, Hanmer also went on to become a general officer in the Corps of Engineers. Wilson attended the University of California, Berkeley from 1932 to 1933, earning a B. S. degree in civil engineering in May 1933. He then attended the Army Engineer School at Fort Humphreys, Virginia from 1933 to 1934, completing the company officer's course in June 1934. From August 1934 to June 1938, Wilson was an instructor in the Department of Civil and Military Engineering at West Point. He then attended the Command and General Staff School at Fort Leavenworth, Kansas from 1938 to 1939, graduating in June 1939. Promoted to captain in June 1939, Wilson commanded a company of the 3rd Engineers at Schofield Barracks, Hawaii from July 1939 to February 1941. He returned to the Command and General Staff School from 1941 to 1942, graduating in August 1942. With the onset of World War II, Wilson received temporary promotions to major, lieutenant colonel and then colonel. From December 1942 to May 1943, he commanded the 79th Engineer Combat Regiment at Camp Phillips, Kansas. In 1943, Wilson attended the Army Navy Staff College, graduating in September 1943. From 1943 to 1945, Wilson served as Deputy Engineer in Chief with the South East Asia Command at New Delhi, India, and Kandy, Ceylon. Receiving a temporary promotion to brigadier general in February 1945, he became Commanding General, Advance Section, U. S. Forces, China Burma India Theater, and Chief of Staff of the Chinese Army in India. Later, he commanded Intermediate and Base Sections and consolidated all three, commanding all ground forces remaining in the theater. After the war, Wilson was District Engineer in St. Paul, Minnesota (1946–49), and Mobile, Alabama (1949–52), and then South Atlantic (1952–53) and Mediterranean Division Engineer (1953–55). He assumed command of the 18th Engineer Brigade at Fort Leonard Wood, Missouri, in 1955. He served as Deputy Chief of Engineers for Construction from 1956 to 1960. Wilson was commanding general of the Army Engineer Center and Fort Belvoir and commandant of the Army Engineer School in 1960–61. Wilson's military honors included a Distinguished Service Medal, Legion of Merit with Oak Leaf Cluster, a Soldier's Medal and membership in the French Legion of Honor. Wilson retired as Chief of Engineers on June 30, 1965, and died on December 6, 1985, in Mobile, Alabama. He is buried at Arlington National Cemetery beside his wife and parents. Wilson was part of a military family. His younger brother John Newton Wilson (1913–1944) was a lieutenant colonel who was killed in the Battle of Normandy. His son Walter King Wilson III (1937–2008) also served in the Engineer Corps and reached the rank of colonel. The General W. K. Wilson Jr. Bridge on I 65 near Mobile, Alabama was named in his honor.