Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық теолог, пастор және ғалым, ғылыми фантастика редакторы Эдвард Джон Карнелл (28 маусым 1919 – 25 сәуір 1967) – көрнекті христиан теологы және апологы, баптист пасторы және Калифорния штатының Пасадена қаласындағы Фуллер теологиялық семинариясының президенті болған. Ол тоғыз маңызды кітаптың авторы, олардың бірнешесі христиан апологетикасына жаңа көзқарас қалыптастыруға бағытталған. Ол сонымен қатар бірнеше кітаптарда жарияланған эсселердің авторы және «The Christian Century» мен «Christianity Today» сияқты мерзімдік басылымдарға мақалалар жазған.
American theologian, pastor, and academic
the science fiction editor
Edward John Carnell (28 June 1919 – 25 April 1967) was a prominent Christian theologian and apologist, was an ordained Baptist pastor, and served as President of Fuller Theological Seminary in Pasadena, California. He was the author of nine major books, several of which attempted to develop a fresh outlook in Christian apologetics. He also wrote essays that were published in several other books, and was a contributor of articles to periodicals such as The Christian Century and Christianity Today.
Отбасы
Карнелл 1919 жылғы 28 маусымда Висконсин штатының Антиго қаласында дүниеге келді және Герберт Карнелл мен Фанни Карстенстің төрт баласының үшіншісі болды. Ол Висконсин штатынан шыққан мектеп мұғалімі Ширли Роумен үйленді. Карнеллдің екінші апологетикалық еңбегі «Христиан дінінің философиясы» жеке және өмірлік мағынасы бар құндылықтар мәселелерін зерттейді. Бұл зерттеу аксиология деп аталады. «Christian Commitment» және «The Kingdom of Love and the Pride of Life» атты тағы екі апологетикалық еңбектер жеке ойларға қатысты субъективті мәселелерге тереңдей кірді. Екі еңбек те оның Сорен Кьеркегордың еңбектерін зерттегенін және оларға деген құрметін көрсетеді. Карнелл нағыз шәкірт болудың және Мәсіхтің жолына адал болудың мағынын Құдайдың сүйіспеншілігіне негізделгендігін баса көрсетті. Гарвардты бітіргеннен кейін Карнелл жаңадан құрылған Фуллер семинариясының профессоры болып жұмысқа орналасты. Карнелл бұл семинарияға, ол протестант фундаментализмінде пайда болған реформа қозғалысының бір бөлігі болғандықтан қызығушылық танытты. Бұл жаңа реформа қозғалысының тамыры XIX ғасыр мен XX ғасырдың басына дейін жетеді.
Carnell was born in Antigo, Wisconsin, on June 28, 1919, and was the third of four children born to Herbert Carnell and Fannie Carstens. He was married to Shirley Rowe, a school teacher from Wisconsin. Carnell's second apologetic text, A Philosophy of the Christian Religion, explored questions of value that are personally and existentially satisfying. This study is technically known as axiology. Two further apologetic works Christian Commitment and The Kingdom of Love and the Pride of Life delved into subjective issues of introspective meaning. Both texts reflected his deep study and appreciation of the work of Søren Kierkegaard. Carnell emphasised the meaning of authentic discipleship and commitment to the way of Christ as grounded in God's love. After graduating from Harvard, Carnell joined the faculty of the recently founded Fuller Seminary. Carnell was attracted to this seminary as it was part of an emerging movement of reform within Protestant Fundamentalism. The background to this new movement of reform lies in the nineteenth century and the early twentieth century.
Жаңа евангелистік көшбасшы
Карнелл фундаменталист ретінде өсіп, фундаментализмнің басты бекіністерінің бірі болған Уитон колледжінде білім алған. Алайда, ол фундаменталистік мәдениетте байқаған зиялылыққа қарсы көзқарастарға наразы болды. Сондықтан, ол фундаментализмді де, жалпы қоғамды да реформалауды мақсат тұтқан Жаңа Евангелистердің идеяларын қуана қабылдады. Карнелл фундаментализм мәдениетіне қарсы күреске үлес ретінде, бастапқыда теледидардың пайда болуымен айналысты. Кейбір фундаменталистер теледидарды шайтанның құралы деп сақтандырды. "Телевизор: қызметші ме, әлде билеуші ме?" атты кітабында Карнелл қазіргі заманғы коммуникация жүйелеріне қатысты мәселелерді, христиандық үгіт таратуда технологияны қолдануды және кең ауқымды мәдени мәселелерді қарастырды. Карнелл фундаментализмдегі зиялылыққа қарсы бейімділікті сынап, оның мәдениетке қатысты формалды және теріс көзқарастарын қатаң сынады. 1954 жылы Карнелл Фуллер семинариясының президенті болып тағайындалды. Жаңа Евангелистердің кейбіреуі, мысалы Карл Ф.Х. Генри және Гарольд Оккенга семинарияны құруға белсенді түрде қатысқандықтан, Карнеллдің аполог, теолог және енді семинария профессоры ретіндегі беделі оны танымал есімге айналдырды. "Православтық теологияның негізі" атты кітабында Карнелл реформаланған православие теологиясының фундаментализмнен едәуір ерекшеленетінін дәлелдеу арқылы Жаңа Евангелистерді фундаменталистерден бөліп көрсетуге тырысты. Ол фундаментализмдегі формалдық пен екіжүзділікке шабуыл жасап, оны "культке айналған ортодоксия" деп сипаттады. Фундаменталистік ойлау мен тәжірибедегі маңызды кемшіліктерді атап көрсетті. Карнеллдің жариялаған сындық пікірлерінен кейін фундаменталистік уағыздаушылардың көптеген сынап-сіңірулеріне ұшырады. Карнеллдің жеке өмірі де қиындықтарсыз болған жоқ, өйткені ол депрессия мен ұйқысыздықтан зардап шекті және психиатриялық көмек алды, соның ішінде электроконвульсивті терапиядан өтті. Оның емделуіне барбитураттар да кірді және ол 1967 жылы дәрі-дәрмектердің артық дозасынан қайтыс болды. Оның өлімінің себебі көптеген болжамдарға орын берді, себебі сот-медициналық сараптама дозаның кездейсоқ болған-болмағанын анықтай алмады. Аламеда округінің сот-медициналық сарапшысы оның денесінде барбитураттардың көп мөлшері табылды, бірақ өлімнің жазатайым оқиға немесе өзіне қол жұмсау нәтижесі болғаны анықталмады. Карнеллдің артында әйелі мен екі баласы қалды.
Carnell had grown up as a fundamentalist and been trained at Wheaton College, which was one of the bastions of fundamentalism. He was, however, dissatisfied with the anti intellectual tendencies he discerned in fundamentalist culture. He was therefore very receptive to the message of Neo Evangelicals who sought to reform both fundamentalism and the wider society. As part of his contribution to challenging the culture of fundamentalism, Carnell confronted the issue initially by dealing with the advent of television. Some fundamentalists feared that television was a device in the hands of the devil. In his book Television: Servant or Master? Carnell dealt with some of the issues concerning modern communication systems, the use of technology in the promotion of the Christian message, and engaging with wider cultural concerns. Carnell scorned the anti intellectual tendencies in fundamentalism, and attacked its legalistic and negative mentality about culture. In 1954 Carnell was appointed the President of Fuller Seminary. As some of the Neo Evangelicals, like Carl F. H. Henry and Harold Ockenga, had been instrumental in establishing the seminary, Carnell's rising profile as an apologist, theologian, and now seminary professor, catapulted him into the spotlight. In his book The Case for Orthodox Theology Carnell sought to separate the Neo Evangelicals from the fundamentalists by arguing that a Reformed Orthodox theology was considerably different from fundamentalism. He attacked the legalism and hypocrisy he saw in fundamentalism and argued that it was "orthodoxy gone cultic". He highlighted what he saw as critical deficiencies in fundamentalist thought and practice. As a result of his published diatribe Carnell became the object of much criticism from fundamentalist preachers. Carnell's personal life was not without difficulties as he suffered from depression and insomnia, and received psychiatric treatment including electro convulsive therapy. His treatment included doses of barbiturates, and he died in 1967 from a drug overdose. The cause of his death has been the subject of much conjecture as the coronial finding was unable to determine whether the dose was accidental or not. The Alameda County Coroner determined that he had a significant amount of barbiturates in his system, but there was no determination whether or not the death was an accident or suicide. Carnell was survived by his wife and two children.
Жарияланымдар
"Христиан апологетикасына кіріспе", Уильям Б. Эрдманс, Гранд-Рапидс, 1948 ж. "Теледидар: қызметші ме, әлде билеуші ме?", Уильям Б. Эрдманс, Гранд-Рапидс, 1950 ж. "Рейнхольд Нибурдың теологиясы", Уильям Б. Эрдманс, Гранд-Рапидс, 1950 ж. "Христиан дінінің философиясы", Уильям Б. Эрдманс, Гранд-Рапидс, 1952 ж. "Сорен Кьеркегордың салмағы", Уильям Б. Эрдманс, Гранд-Рапидс, 1956 ж. "Христиандық міндеттеме: апологетикалық зерттеу", Макмиллан, Нью-Йорк, 1957 ж. "Православ теологиясын қорғау", Вестминстер баспасы, Филадельфия, 1959 ж. "Махаббат патшалығы және өмірдің мақтанышы", Уильям Б. Эрдманс, Гранд-Рапидс, 1960 ж. "Киелі кітапқа негізделген христиандыққа дәлел", Уильям Б. Эрдманс, Гранд-Рапидс, 1969 ж.
An Introduction to Christian Apologetics, William B. Eerdmans, Grand Rapids, 1948. Television: Servant or Master? William B. Eerdmans, Grand Rapids, 1950. The Theology of Reinhold Niebuhr, William B. Eerdmans, Grand Rapids, 1950. A Philosophy of the Christian Religion, William B. Eerdmans, Grand Rapids, 1952. The Burden of Søren Kierkegaard, William B. Eerdmans, Grand Rapids, 1956. Christian Commitment: An Apologetic, MacMillan, New York, 1957. The Case for Orthodox Theology, Westminster Press, Philadelphia, 1959. The Kingdom of Love and the Pride of Life, William B. Eerdmans, Grand Rapids, 1960. The Case for Biblical Christianity, William B. Eerdmans, Grand Rapids, 1969.