Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық мемлекеттік қызметкер және зоолог Соломон "Солли" Цукерман, Цукерман бароны.
British public servant and zoologist
Solomon "Solly" Zuckerman, Baron Zuckerman
Ерте өмір және білім
Соломон Цукерман 1904 жылғы 30 мамырда Британдық Кейп колониясының (қазіргі Оңтүстік Африка) Кейптаунда дүниеге келді. Ол Мұса мен Ребекка Цукерманның (қыз есімі Глэйзер) екінші баласы және үлкен ұлы еді. Оның ата-анасы Ресей империясынан келген еврей иммигранттарының балалары болды. Оңтүстік Африка колледжінде білім алды. 1928 жылы ол австралопитектердің маймылдар мен адамдар арасындағы туыстық байланыс екенін жоққа шығарды және бұл сенімін өмірінің соңына дейін сақтап қалды. 1932 жылы Цукерман өзінің соғысқа дейінгі ең маңызды еңбегін – «Маймылдар мен гориллердің әлеуметтік өмірі» жариялады. Цукерман 1934 жылдан 1945 жылға дейін Оксфорд университетінде оқытумен айналысты, осы кезеңде Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды және 1943 жылғы 20 қыркүйекте құрметті топ капитаны шеніне көтерілді. Цукерман, британдық бомбалауды зерттеу бөлімінің (BBSU) ғылыми директоры қызметін атқарып жүргенде, Нормандияға қонуға дейін әуе маршалы Артур Теддер және АҚШ-тың жоғары бас қолбасшысы генерал Дуайт Д. Эйзенхауэр қабылдаған ұсынысы бойынша, одақтастар Германия бақылауындағы француз көлік жүйесін теміржол желілерін және пойыз құрастыру станцияларын күшті бомбалау арқылы бұзуға баса назар аударды. Бұл жоспар ресми түрде «Көлік жоспары» деп аталды, бірақ қарсыластары оны «Цукерманның қателігі» деп атады. Цукерманның Италияда алған тәжірибесіне сүйене отырып, жоспардың басты мақсаты локомотивтерді және оларды жөндеуге қабілеттілікті, Нормандия операциясына дейін Франциядағы тапшылықты ескере отырып, нысанаға алу болды. Бұл теміржол бекеттерін майданнан артқа жылжытуға және жүк көліктерін маневрлік емес, логистикалық міндеттерге ауыстыруға әкелді, нәтижесінде жанар май тұтынуы артты.
Solomon Zuckerman was born in Cape Town in the British Cape Colony (modern day South Africa) on 30 May 1904, the second child and eldest son of Moses and Rebecca Zuckerman (née Glaser). Both his parents were the children of Jewish immigrants from the Russian Empire. He was educated at the South African College School. He denied, as early as 1928, that Australopithecus was a genealogical link between apes and humans and maintained this belief throughout his career. In 1932, Zuckerman published his most noteworthy pre war work, Social Life of Monkeys and Apes. Zuckerman taught at the University of Oxford from 1934 to 1945, during which time he was elected to a Fellowship of the Royal Society. and promoted to honorary group captain on 20 September 1943. Zuckerman's suggestion, made when he was Scientific Director of the British Bombing Survey Unit (BBSU), and accepted by Air Chief Marshal Arthur Tedder and Supreme Allied Commander U. S. General Dwight D. Eisenhower in the lead up to the Normandy landings, that the Allies concentrate on disrupting the German controlled French transportation system through heavy aerial bombing of rail lines and marshalling yards, was officially called the Transportation Plan, but was privately referred to by its opponents as "Zuckerman's Folly". A focus of Zuckerman's plan, learned in Italy, was to target locomotives and the capacity to service them due to a shortage in France prior to the Normandy campaign. This had the effect of pushing railheads back from the front causing trucks to be diverted from a role of manoeuvre to one of logistics, which resulted in greater petrol consumption.
Кейінгі мансап
Соғыстан кейін Цукерман 1946 жылы Жаңа жылдық құрмет көрсету шарасында Бат орденінің серігі атағымен марапатталды. 1946 жылдың 1 қыркүйегінде Корольдік әуе күштерінен кетіп, 1968 жылға дейін Бирмингем университетінде анатомия профессоры, 1960 жылдан 1966 жылға дейін Қорғаныс министрлігінің бас ғылыми кеңесшісі, ал 1964 жылдан 1971 жылға дейін Ұлыбритания үкіметінің бірінші бас ғылыми кеңесшісі қызметін атқарды. 1951 жылы Цукерман туғаннан кейін оогенездің мүмкіндігіне қатысты барлық қолдаушы және қарсы деректерді жинақтаған мақаласын жариялады. Ол 1969 жылдан 1974 жылға дейін Шығыс Англия университетінде оқытты, онда экологиялық ғылымдар мектебін құруға қатысты. Оның ең белгілі жариялымдары – 1931 жылы жарық көрген «Маймылдар мен гориллердің әлеуметтік өмірі» және 1966 жылғы «Ғалымдар мен соғыс» еңбектері. Цукерман өзінің өмірбаянын екі томдық кітапта жазды: «Маймылдардан соғыс басшыларына» және «Маймылдар, адамдар және зымырандар». Ол Батыс әлемінде ғылымды мемлекеттік саясаттың ажырамас бөлігіне айналдырды және осы тақырыпта көптеген мақалалар жазды, соның ішінде ресми лекциялар жинағы «Белдіз бұрышынан тыс» кітабында жарияланды. Онда Цукерман ғылымның саясаттағы рөлі және оның даму жолдары туралы жазды. Ол ғылыми жаңалықтардың даулы және кездейсоқ сипатын жұртшылықтың түсінуіне мүдделі болды, бұл ғылымның шекарасындағы жалған және маңызды келіспеушіліктермен суреттелген танымал жаңалықтарға қарама-қайшы келеді, себебі ғылымның мақсаты – қоғамға қызмет ету. Бұл ғылымға инвестиция салу саясаты немесе «Болжамдау» туралы алаңдаушылыққа әкелді, оның пікірінше, болашақта қандай ғылыми жаңалықтар тууы мүмкін екенін және осыған сәйкес қаржыландыруға лайық жобаларды қалай таңдау керектігін білу мүмкін емес. Сонымен қатар, ол инженерлер мен басқа ғалымдардың өз жұмыстарының салдары туралы ойланып, әлемге, әсіресе табиғатқа зиян келтірмеу үшін Гиппократ антына ұқсас ант қабылдауын ұсынды.
After the war, Zuckerman was appointed a Companion of the Order of the Bath in the 1946 New Year Honours. He left the Royal Air Force on 1 September 1946, and was then Professor of Anatomy at the University of Birmingham until 1968, chief scientific adviser to the Ministry of Defence from 1960 to 1966, and the first chief scientific adviser to the British Government from 1964 to 1971. In 1951 Zuckerman published his paper summarizing the existing data both for and against the possibility of postnatal oogenesis. He taught at the University of East Anglia from 1969 to 1974, where he was involved in setting up a school of environmental sciences. His more notable publications include The Social Life of Monkeys and Apes published in 1931, and Scientists and War in 1966. Zuckerman wrote two volumes of autobiography: From Apes to Warlords and Monkeys Men and Missiles. He is also credited for making science a normal part of government policy in the Western world and wrote many articles on this topic, including some formal lectures, collected in Beyond the Ivory Tower. There Zuckerman wrote about the role of science in policy, and how it developed in public (i. e. large funded collaborations) and in private (i. e. behind closed doors in laboratories). He was concerned that the public should understand the contested and serendipitous process of scientific discovery, in contrast to the discovery accounts which were popular, illustrating with hoax and eminent disagreements, at the frontiers of science, because ultimately science ought to serve the public. This led to a concern about the policy for investing in science, or Foresight, which could not, in his view, expect to know what scientific discovery was likely to occur, and therefore how to choose projects for funding. He also advanced the case for engineers and other scientists to adopt an oath, similar to the Hippocratic Oath, to consider the impacts of their work and avoid damaging the world, particularly the natural environment.