Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1650–1721 жылдары өмір сүрген ағылшын епископы
English bishop (1650–1721)
Сер Джонатан Трелоуни, 3-ші баронет (24 наурыз 1650 – 19 шілде 1721) – Бристоль, Эксетер және Винчестер епископтары болған. Трелоуни Ұлы революцияға соққан оқиғалардағы рөлімен ең жақсы танымал, кейде Корнуолл әні "Батыс адамының әнінде" оның есімі еске алынады деп саналады.
Sir Jonathan Trelawny, 3rd Baronet (24 March 1650 – 19 July 1721) was Bishop of Bristol, Bishop of Exeter and Bishop of Winchester. Trelawny is best known for his role in the events leading up to the Glorious Revolution which are sometimes believed to be referenced in the Cornish anthem "The Song of the Western Men".
Өмір
Ол Корнуолл графтығындағы Пелинт приходындағы Трелаун қаласында, 2-ші баронет сэр Джонатан Трелаунни мен 2-ші баронет сэр Эдвард Сеймурдың қызы Мэри Сеймурдың ең үлкен тірі ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Вестминстер мектебінде білім алып, 1668 жылғы Майклмас семестрінің басында Оксфордтағы Крайст-Черч колледжіне оқуға түсті, онда ғылыми білімімен көзге түсті. Бекзат патшашыл болған ол 1673 жылы дін қызметкеріне бекітілді. 4 қазан күні Саут-Хилл және 12 желтоқсан күні Сент-Айвс приходтарының пасторы болып тағайындалды, 1685 жылы Бристоль епископы болды. Ол Джеймс II тұсындағы тәлкеулік жаламен айыпталған жеті епископтың бірі болды. Трелауни және басқа епископтар 1687 және 1688 жылдары Джеймс II-нің кешірім туралы жарлығына (католиктерге діни төзімділік беруге қатысты) қарсы петиция берді, нәтижесінде ол тұтқындалып, Лондон мұнарасына тәлкеулік жаламен айыпталғандықтан қамалды. Епископтар Джеймс II патшаға адал болса да, олардың санасы католиктерге, тіпті олардың үйлерінде болса да, құдайға табыну еркіндігін беруге келіспейтінін мәлімдеді, өйткені жарлықта осылай көзделген; сондықтан олар қол қоя алмады. Трелауни сотқа дейін үш апта ұсталды, содан кейін сотталып, ақталды, бұл оның туған Пелинт приходында қуанышпен қарсы алынды, шіркеу қоңыраулары соғылды. Трелауни 1689 жылы Джеймс II-нің әскери жеңілісінен және протестант Вильгельм Оранскийдің британ тағына отыруынан кейін Эксетер епископы болып тағайындалды (1694 жылға дейін Тотнес архидиаконы қызметін атқара берді). 1707 жылы Винчестер епископы болып тағайындалды, бірақ оның жоғарылатуына қатысты даулар туды, өйткені королева Анна барлық маңызды шіркеу тағайындауларын өзінің билігінде ұстауға бекінді, өзінің министрлерінің және Кентербери архиепископы Томас Тенисонның кеңесін елемеді, осылайша «Епископтық дағдарыс» деп аталатын жағдайға әкелді. Ол 1721 жылы Челсиде, Миддлсексте қайтыс болды, оның денесі жерлеу үшін Пелинтке қайтарылды.
He was born at Trelawne in the parish of Pelynt, Cornwall, the eldest surviving son of Sir Jonathan Trelawny, 2nd Baronet, and Mary Seymour, daughter of Sir Edward Seymour, 2nd Baronet. He was educated at Westminster School and then went to Christ Church, Oxford at the start of the Michaelmas term of 1668 where he distinguished himself as a scholar. A staunch royalist, he was ordained in 1673 and became a beneficed clergyman. He was appointed rector of South Hill on 4 October and of St. Ives on 12 December 1677, becoming Bishop of Bristol in 1685. He was one of the Seven Bishops tried for seditious libel under James II. Trelawny and the other bishops petitioned against James II's Declaration of Indulgence in 1687 and 1688, (granting religious tolerance to Catholics) and as a result, he was arrested and imprisoned in the Tower of London on charges of seditious libel. The bishops said that whilst they were loyal to King James II, their consciences would not agree to allowing freedom of worship to Catholics even if it were to be within the privacy of their own homes as the Declaration proposed; thus they could not sign. Trelawny was held for three weeks before trial, then tried and acquitted; this led to great celebrations, with bells being rung in his home parish of Pelynt. Trelawny was rewarded in 1689 by being appointed Bishop of Exeter (whilst still, until 1694, Archdeacon of Totnes) after the military defeat of James II and the accession of the Protestant William of Orange to the British throne. He was further rewarded by being appointed Bishop of Winchester in 1707, although his promotion was a matter of some controversy, as Queen Anne, who was determined to keep all important Church appointments within her own gift, overruled the advice of her ministers and of Thomas Tenison, the Archbishop of Canterbury in appointing him, thus provoking the so called Bishoprics Crisis. He died in 1721, in Chelsea, Middlesex; his body was taken back to Pelynt for burial.