Клиникалық экология: Химиялық сезімталдық және даулы тәжірибелер
Clinical ecology
Клиникалық экология – химиялық заттарға сезімталдық, аурулар тудырады деген 1960-жылдарғы теория. Холистикалық медицинамен байланысты, ғылыми дәлелсіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Клиникалық экология – 1960 жылдары жақтастары берген атау, ол кейбір химиялық заттардың төмен деңгейде әсер етуіне сезімтал адамдардың денсаулығына зиян келтіретіні, көптеген химиялық сезімталдық және басқа да ауруларды тудырады деген пікірге негізделген. Клиникалық экологтар – дәстүрлі медицинаның бұл бағытын қолдайтын және насихаттайтын адамдар. Клиникалық экологтар кейбір адамдардың химиялық, биологиялық немесе физикалық факторларға төмен дозада ұшырағаннан кейін шағымданатын нақты емес белгілер мен олардың себеп-салдар байланысын жақтайды. Алайда, токсикологтар мұндай төмен дозадағы реакциялардың осы үлгісін қабылдамайды.
Clinical ecology was the name given by proponents in the 1960s to a claim that exposure to low levels of certain chemical agents harm susceptible people, causing multiple chemical sensitivity and other disorders. Clinical ecologists are people that support and promote this offshoot of conventional medicine. Clinical ecologists support a cause and effect relationship for non specific symptoms reported by some people after low dose exposure to chemical, biologic, or physical agents. This pattern of low dose reaction is not generally accepted by toxicologists.
Білім беру және біліктілік
"Клиникалық эколог" – холистикалық медицинаның практикасына сәйкес келетін экологиялық тәсіл. Осы бағыттағы мамандар "клиникалық эколог" терминін қолданбайды, бірақ осы ауруды емдеуге қатысты қосымша медициналық көзқарасқа қарсы тұратындар оны жиі қолданады. Дәрігер немесе медбике сияқты терминдерден өзгеше, "клиникалық эколог" термині ешқандай заңнамамен реттелмейді, яғни кез келген адам өзін клиникалық эколог деп заңды түрде жариялай алады. Қажет болған жағдайда, олар төлем жасау арқылы заңды емес сертификат немесе Америка қоршаған ортаны қорғау медицинасы академиясының мүшелігін алуға болады. Көптеген клиникалық экологтар дәстүрлі лицензияланған денсаулық сақтау мамандары болып табылады және олардың көпшілігі жоғары дәрежелі медициналық сертификаттарға ие. Ал қалғандары баламалы білім алған болуы мүмкін.
"Clinical Ecologist" is an environmental approach that is consistent with the practice of holistic medicine. Practitioners with this orientation do not use the term "Clinical Ecologist," although those opposed to this complementary medicine approach to illness often still do. Unlike terms such as physician or nurse, the term clinical ecologist is not legally regulated in any jurisdiction, which means that any person may legally claim to be a clinical ecologist. If wanted, they may obtain an extralegal certification or membership from the unregulated private organization American Academy of Environmental Medicine upon payment of a fee. Many clinical ecologists are traditionally licensed healthcare professionals who hold advanced traditional medical certifications. Others may have a more alternative training.
Дау
Рэндольфтың химиялық әсерлерге қатысты теориялары токсикологтар тарапынан сынға алынды. Оның "аллергия" ұғымын IgE антиденелеріне негіделген нағыз аллергиядан асыра кеңейтуі, оның замандас дәстүрлі аллергологтарымен келіспеушілік тудырды. Әрине, Рэндольф қоршаған ортаның әсеріне сезімталдықты IgE арқылы қамтамасыз етілген "нағыз аллергия" деп қарастырмады, бұл мәселе аллергиялық емес сезімталдықтан зардап шегетін адамдар үшін маңызсыз деп есептеді. Сол жылдары аллергологтар мен қорғаушы сарапшылар арасындағы тартыс бүгінде бұрынғыдан гөрі аз маңызға ие. Ұлттық ғылым академиясының бірнеше семинарлары мен Gulf War синдромына қатысты зерттеу кеңестері, сезімтал адамдарға химиялық заттардың төмен деңгейдегі әсерінің ерекшелігін растады. Клиникалық экология – мойындалған медициналық мамандық емес. Оның тәжіктепшілері психикалық аурулары бар және ұсынысқа бейім науқастарды химиялық сезімталдыққа шалдыққандарына сендіріп алдауға талпынуы үшін сынға ұшырады. 1989 жылы Американдық дәрігерлер колледжі, Канадалық психиатриялық қауымдастық, 1993 жылы Халықаралық реттеуші токсикология және фармакология қоғамы, Американдық аллергия, астма және иммунология академиясы, сондай-ақ 1999 жылы Американдық еңбек және қоршаған орта медицина колледжі де осы мәселеге қатысты сын айтты. ГМО азық-түліктердің дамуы және азық дақылдарында гербицидтерді кеңінен қолдану экологиялық сезімталдық саласына қызығушылықты арттырды. Жаңа агротехнологияны қолдап, өздерін рационалды ғалымдар деп есептейтіндер мен оған қарсы шығып, оларды білімі жоқ арандатушылар деп сипаттайтындар арасында қарама-қарсы пікірлер күшейді. Ал қарсыластар қолдаушыларды индустрияның догматикалық өкілдері деп, өздерін жеке ойлауға қабілетті және қоршаған ортаны қорғаушылар деп атайды. Екі топ та көпшілік пікірін білдіреді, бірақ қауіпсіздік мәселесін шешетін мемлекеттік ұйымдардың консенсусы ғана маңызды. Мәселе гербицидтерді және ГМО дақылдарының генетикалық инженериялық пестицидтерін эндокриндік жүйені бұзатын заттар ретінде сипаттайтын өнеркәсіптік емес ғылымда жатыр. Бұл бұзылу клиникалық экологтар байқаған аутоиммундық жүйе реакциясын тудырады.
Randolph's theories about chemical effects have been criticized by toxicologists. His broader interpretation of "allergies" beyond that of IgE antibodies in true allergy conflicted with traditional allergists of his time. Of course, Randolph did not claim that environmental sensitivities were "true allergies" mediated by IgE, claiming this fine point was irrelevant to people suffering from non allergic sensitivities. The turf war waged by allergists and defense expert witnesses during those years also has less relevance today than it once did. Several National Academy of Sciences workshops and Research Councils into Gulf War syndrome have validated the idiosyncratic effect low chemical exposure on sensitized individuals. Clinical ecology is not a recognized medical specialty. Practitioners have been criticized for tricking mentally ill and suggestible patients into thinking that they were chemically sensitive. the American College of Physicians in 1989, the Canadian Psychiatric Association, the International Society of Regulatory Toxicology and Pharmacology in 1993, the American Academy of Allergy, Asthma and Immunology, and more recently by the American College of Occupational and Environmental Medicine in 1999. The development of GMO food and the increased use of herbicides on food crops has resulted in an increased interest in the area of environmental sensitivities. A polarized debate has grown between supporters of the new agri technology who characterize themselves as rational scientists and opponents as ignorant alarmists. On the other hand, the opponents characterize the supporters as dogmatic industry shills and themselves as critical thinkers and environmentalists. Both groups claim to be the majority opinion, although the only consensus that has weight is within the government organizations that rule on safety. At issue is the non industry science that characterizes herbicides and the genetically engineered pesticides of GMO crops as endocrine disruptors. That disruption also triggers autoimmune system responses consistent with those observed by clinical ecologists.