Кіріспе
Неміс дәрігері және неврологы Оскар Вогт (6 сәуір 1870, Хусум қаласында – 30 шілде 1959, Фрайбург-им-Брайсгау қаласында) – неміс дәрігері және неврологы. Ол әйелі Сесил Вогт Муньемен бірге мидың цитоархитектоникалық кең ауқымды зерттеулерімен танымал. Бұл институт 1914 жылы Оскар директор болған Кайзер институтының Ми зерттеу институтының (Кайзер Вильгельм институты) құрылуына негіз болды. Онда көптеген елдерден келген студенттер білім алды, олардың ішінде Джерзи Роуз (Михаэль Мерзенихтің ұстазы), Валентино Брайтенберг (Кристоф Кохтың ұстазы), Корбинян Бродман, Рафаэль Лоренте де Но және Харальд Брокгауз танымал есімдерге айналды. Осы институт 1945 жылы Макс Планк институтының Ми зерттеу институтына айналды. Клиникалық тәжірибеде Вогт 1903 жылға дейін гипноз қолданды (Stuckrade Barre және Danek, 2004) және осы тақырыпта мақалалар жазды. Әсіресе, Вогт "ғанибеттің" немесе қасиеттердің мидағы бастауын анықтауға қатты қызығушылық танытты.
Oskar Vogt (6 April 1870, in Husum – 30 July 1959, in Freiburg im Breisgau) was a German physician and neurologist. He and his wife Cécile Vogt Mugnier are known for their extensive cytoarchetectonic studies on the brain. This institute served as the basis for the 1914 formation of the Kaiser Institut für Hirnforschung (Kaiser Wilhelm Institute for Brain Research), of which Oskar was a director. There, he had students from many countries who went on to prominent careers including Jerzy Rose (mentor of Michael Merzenich), Valentino Braitenberg (mentor of Christof Koch), Korbinian Brodmann, Rafael Lorente de Nó and Harald Brockhaus. This institute gave rise to the Max Planck Institute for Brain Research in 1945. As a clinician, Vogt used hypnotism (Stuckrade Barre and Danek 2004) until 1903 and wrote papers on the topic. In particular, Vogt had an intense interest for localizing the origins of "genius" or traits in the brain.
Отбасы
Фогт француз неврологы Сесиль Муньеге үйленді. Олар 1897 жылы Парижде танысты. Бұл кейіннен «Journal für Hirnforschung» журналына айналды.
Лениннің миы
Фогт мидың функцияларын локализациялауға ұзақ жылдар бойы қызығушылық танытты. 1924 жылы Вогт Лениннің ауруы бойынша кеңес сұраған неврологтардың бірі болды және Лениннің қайтысынан кейін оның миы гистологиялық зерттеу үшін берілді. Ол Лениннің миында көптеген "гигантты жасушалар" бар екенін тапты, оларды Вогт жоғары интеллектуалды қабілеттердің белгісі деп санады. "Гигантты жасушалар" – бұл ерекше үлкен қыртыстың пирамидалық жасушалары еді. 3-ші қабатта да ерекшеліктер байқалды. 1925 жылы Вогт Мәскеуге шақырылды, онда оған Мәскеудегі денсаулық сақтау министрлігінің басшылығымен миды зерттеу институтын құру жұмасы тапсырылды. Вогт 30 953 ми тілімінің ішінде 20 микрометрлік бір тілімді алып, оны зерттеу мақсатында Берлинге әкелді. Сондықтан, екі бельгиялық невролог Л. Ван Богарт пен А. Девульфтің айтуынша, американдықтар миды алу үшін кеңестік тарапқа әскери операция жүргізуге қажеттілік болған жоқ. Бір кезде ми Ленин мавзолеінде көрмеге қойылған. Ми әлі де Мәскеудегі институтта сақтаулы.
Үлестер
Вогттың еңбектері мидың бірнеше бөлігіне қатысты және халықаралық неврология ғылымдарына елеулі үлес қосты.
Қалқанша
Анатомия мен психология арасындағы байланысқа деген қызығушылық Вогттарды ми қабығын зерттеуге жетеледі. Вогттар изокортекс пен аллокортекс арасындағы ерекшелікті анықтады. Олардың цитоархитектоникалық зерттеулеріне негізделген, Мейнерттің бес қабатты немесе Каджальдың жеті қабатты үлгісінен өзгеше, алты қабатты құрылымды қолдады.
Таламус
Вогт Парижде таламусқа қатысты өз көзқарасын бірнеше рет таныстырды. Оскар мен Сесиль сүтқоректілер анатомиясы туралы мақалалар сериясында Константин фон Монаковтың еңбектеріне сілтеме жасады. 1941 жылы бірлесіп жарияланған (Thalamus studien I-III), адам таламусына арналған мақала, таламустың бөліктерін бөліп, атау беруде маңызды қадам болды. Олардың студенті болған Хасслердің таламус анатомиясы 1959 жылы, Оскар қайтыс болған жылы жарық көрді. Шебер бұл жұмыстың тым көп бөлінуі мен қажетсіз күрделенуін қабылдады ма, белгісіз; ол стереотактиктерге арналған атлас еді. 1941 жылғы мақала одан әлдеқайда қарапайым болды.
Базальді ганглиялар
Вогттар қазіргі базальды ганглиялар жүйесі деп білетін жүйені талдауға зор үлес қосты. Олардың ең басты қызығушылығы 1941 жылы Фой мен Николеско ұсынған атқа ие болған стриатумға болды. Оған күйрекше ядросы, путамен және төменгі бөлік кіреді.
Епоним
Вогт-Вогт синдромы – ерте балалық шақта дамитын екі жақты атетозға алып келетін экстрапирамидалық бұзылу.