Кіріспе

Араб тайпасы Бану Тжиб (بنو تجيب), Тжибидтер (التجيبيون, al Tujibiyyun, sing. Тужиби) немесе Бану әл-Мухаджир, Аль-Андалустың жоғарғы мартындағы арабияланған бербер әулеті, IX-XI ғасырларда белсенді болды. Оммаидтар оларға Сарагоса мен Калатаудты басқаруды өздерінің тәуелсіздікке ұмтылған мувальладтар абыройына қарсы салмақ ретінде берді. Сарагосада олар Кордова халифалығының құлдырауынан кейін Сарагосаның тәуелсіз Тайфасын құрудың бастауы ретінде қызмет еткен автономия деңгейін дамытты. Олар бұл тайфаны 1018 жылдан бастап 1039 жылы басқа араб әулеті - Бану Худтар қуып шыққанға дейін басқарды. Бану Сумадих деп аталатын отбасының жер аударылған кіші буыны, 1090 жылға дейін үш ұрпақ бойы ұстаған Альмерия тайфасының билеушілері ретінде өздерін бекітті.

Отбасылық шығу тегі

Тарихшы Ибн Хазм Бану Туджибті Мысырдан Мұса ибн Нұсайрға Иберияны жаулап алу үшін (710-шы жылдардың басында) еріп келген екі ағайынға, Аль-Мухаджир ибн Найуаның ұлдары Әмира мен Абдаллаға, жалғастырды. Олар Арагонға орнатылды, ал Әмира екі жыл бойы Барселонаның губернаторы болды, ал Әбд Алла кейінгі отбасының ата-бабасы болды. 11 ғасыр тарихшысы әл-Удри 8 ғасырдың аяғында Сарагосаны басқарған Бану-Салама Бану-Түжибтің бір саласы деп мәлімдеді, бірақ оның замандасы Ибн Хазм Бану-Казидің алғашқы ұрпағына Әбу-Салама есімді ұлды енгізді, бұл Бану-Саламаның осы Муалад Үсті Март отбасынан шыққандығын білдіреді. 9 ғасырдың екінші жартысында, бүлікші Бану Каси тайпасының қайталанған қатеріне тап болған Кордобаның әміршісі Мұхаммед I Абд әл-Азиз ибн Абд әл-Рахман әл-Түжибидің ұлдарын өзіне жалдады, оларға бірнеше қала берді, соның ішінде Дарока, сондай-ақ әрқайсысы 100 динар, және оларды Бану Касимен күресуге айыптап отырды. Ол Қалатаюдты қайта тұрғызып, оны 862-863 жылдары Абд әл-Рахман ибн Абд әл-Әзизге берді. Осы кезеңде отбасы Сарагосаның губернаторы Ахмад ибн әл Барра әл Курашимен ұзаққа созылған қақтығыстарға қатысты. Олардың бір шайқасында Абдул Рахманның ұлы Абдул Азиз ибн Абдул Рахман әл Тюжиби, Дароканың иелері, қаза тапты. ʿAbd al Rahman-дың басқа екі ұлы, Калатаюдтағы әл-Мундир және Сарагосадағы Мұхаммед, Жоғарғы наурызда ұзақ уақыт билік ұстаған ұрпақ табады. Төртінші ұлы Сумадих тек 11-ші ғасырда Альмерияда билікті қолға алатын Бану Сумадихтің ата-бабасы ретінде белгілі.

Мұхаммед ибн Абд әл-Рахман

Әмір Абдулланың билікке көтерілуі сарайды алмастыруға әкелді, ал Визирі болған Ахмад әл-Қурашидің әкесі ықыласынан айырылды. Жаңа әмір кейін тужибтерді губернаторға қарсы әрекет етуге шақырды. 890 жылы қаңтарда аяқталған оқиғаларда ʿAbd al Rahman және оның ұлы Мұхаммед пайғамбардың әкесімен дау-дамай жасағанын, осылайша ол және оның адамдары қалаға кіруі және Ахмадтың ішкі шеңберіне сенімді кіруі үшін. Мұхаммед Ахмаді өлтірді, бірақ Абд әл Рахман қалаға талап қоюға келгенде, Мұхаммед оған кіруге тыйым салды және әмірден Ахматтың орнына губернатор болуға өтініш жасады. ʿАбд әл Рахман көп ұзамай, 277 жылы 58 жасында қайтыс болды. Мұхаммед ибн Абд әл Рахман іс жүзінде дербес мұрагерлік протекторатты құрды. Ол Кордобаға адал болып қалды және отбасының Бану Казиге қарсы күресін жалғастырды, соның ішінде Мұхаммед ибн Лубб пен оның ұлы Лубб ибн Мұхаммедтің Сарагосаны 17 жыл қоршауына қарсылық көрсетті. 919 жылы ол Рода-де-Исабена және Монзон қалаларын басып алды, бірақ соңғысы Санчо I Памплона, Бернард I Рибагорза және Амрус ибн Мұхаммед Хуеска одақтастарымен қайтадан басып алынды. 921 жылы Мұхаммед Самалық қамалыны (анықталмаған) алған кезде, оның немере інісі Мутарриф ибн әл Мундир әл Тюжиби қалаға гарнизонға көмектесу үшін адамдармен келді, бірақ Мұхаммед оған қарсы шабуыл жасап, оны ауыр зардап шеккен Калатаюдқа кері қайтуға мәжбүр етті. 923 жылы Санчо I Бану Каси тайпасының басшысы Мұхаммед ибн Абдалланы тұтқындап өлтірді, ал Мұхаммед әл-Туджиби мен оның ұлы Хишам Туделаны басып алу үшін билік вакуумын пайдаланып, оны әмірге тапсырды. Әл-Түжиби 924/5 жылы Памплонаға қарсы жорықта ʿАбд әл-Рахман III-ге қосылғаннан кейін халифа Туделаны Сарагоса көшбасшысының немересі Мұхаммед ибн Хишам ибн Мұхаммедке берді. Мұхаммед әл-Түжиби, тарихта Мұхаммед әл-Анқар немесе әл-Ауар ("бір көзі бар") ретінде белгілі болған, 925 жылдың қаңтарында қайтыс болды. Оның ұлы Хашим ибн Мұхаммедке мұрагерлікке жол берілді, бірақ оның кейбір қамалдарын қоршап алған Калатаюд пен Дароканың тұжибид туыстарының көтерілісіне тап болды. Хашим оларға шабуыл жасап, оларды шашыратады. Ол бес жылдан кейін 930 жылдың қазанында қайтыс болды. Бану Туджибтің Сарагосадағы бөлімшесі Бану Хашим деп аталатын уақытқа дейін осыдан басталған деп болжауға болады.

Мұхаммед ибн Хашим

ʿАбд әл Рахман III, қазіргі халифа, Мұхаммед ибн Хашимге әкесі Сарагосаның губернаторы болып тағайындалуға жол бермеді. Ол және оның отбасы, Хуесканың Мұхаммед әл-Тавильдің Бану Шабрит ұлдарымен бірге халифаға адалдықтарын білдіру үшін барды. Мұхаммедтің белгісіз алым төлеп, Кордованың атынан әскери рейдтерге қатысуға келісу туралы талаптарына қосылғаннан кейін, ол 931 жылы губернатор болып тағайындалды. Алайда көп ұзамай Мұхаммед пен оның бану шабрит одақтастары халифаның Осмаға қарсы жорығына қатысудан бас тартты. 934 жылы Абд әл Рахман III Леонның Рамиро II-ге қарсы солтүстіктегі жорықты бастады, бірақ Мұхаммед ибн Хашим әл Тюжибиді де нысанаға алды. ʿАбд әл Рахманға бағынбаудан бас тартып, әл Тюжиби Рамиромен одақ құрды, сондықтан 935 жылы халифа Сарагосаны қоршауға алды, содан кейін ол 936 жылы Умайялық қарсыласты өлтіргенге дейін бірнеше майданнан бүлікпен бетпе-бет келгендіктен, одан бас тартуға мәжбүр болды. Содан кейін ол 937 жылы Сарагосаны бағындыру үшін әскер жіберді. Христиандық және мұсылмандық дереккөздер Мұхаммед әл-Туджиби мен Рамиро II арасындағы қарым-қатынасты әртүрлі түрде суреттейді. Ибн Хайянның айтуынша, Эбродағы әл-Туджибимен шешілмейтін күрестен кейін Абд әл-Рахман қысқа уақытқа Памплона патшалығын бағындыруға мәжбүр етті, Кастилия мен Алаваны қиратты және Рамиромен шешілмейтін шайқаста кездесті. Ибн Хайян, Иса әл-Разиге сүйене отырып, әл-Туджибидің Абдул Рахманға бағынбау үшін Рамиро II-мен одақтасуға ерікті түрде ұмтылғандығын, бірақ Абдул Рахман әл-Туджибиді оқшаулау үшін Рамиромен бітімге келді, содан кейін 937 жылы әл-Туджибидің берілуін мәжбүрледі. Алайда, Сампироның хроникасына сәйкес, әл-Түжиби "Абохайха" (Абу Яхья, оны Яхьяның әкесі деп атаған куния) деп атаған, Рамиро әл-Түжибиге шабуыл жасап, оны бағындыруға мәжбүр етті, бірақ Абд әл-Рахман әскерлерімен келгеннен кейін, әл-Түжиби Омейяларға адалдықты өзгертті. 937 жылы жеңілгеннен кейін Мұхаммед ибн Хашим Сарагосаны халифаға уақытша тапсырып, Кордобада тұруға мәжбүр болды, бірақ кейін оған губернаторлық қызметке қайта оралуға рұқсат берілді, ал христиан мемлекеттерімен тәуелсіз келіссөз жүргізуге тыйым салынды және ол құрмет көрсетуді және халифаның науқандарына қатысуды талап етті. Осылайша, 939 жылы Омейядтар мен Туджибидтер әскерлері Симанкас шайқасында Рамиромен кездесті, нәтижесінде Абд әл Рахман жеңілді және әл Туджиби тұтқындалды. ʿAbd al Rahman III Мұхаммедтің ұлы Яхья ибн Мұхаммедті Мұхаммедтің әскерлеріне уақытша тағайындады және оған Мұхаммедтің ағасы Яхьяның басшылығымен жалдамалыларды жіберді, ол 941 жылы өзінің хатшысы және дәрігері Хисдай бен Исаак бен Шапрутты жібергенге дейін Жоғарғы наурыздың қолбасшысы болып тағайындалды. Мұхаммедті босатуды қамтамасыз еткеннен кейін, Абд әл Рахман Яхьяның Мұхаммедтің барлық осы жерлері мен атақтарында мұрагерлік ету құқығын ресми түрде мойындады және Мұхаммедтің ағасы, басқа Яхьяға Варса / Ороза (таңдалмаған), Мария де Хуерва және Лерида қазбаларын берді. Мұхаммед 942 жылы Сарагосаны қайтадан басқарып отырды, ол визиер атанды, ал Абд ар Рахман түрік құл сарбаздарын Кордобадан Сарагосаға жіберді, сондықтан туджибилер оларды Рамрироның одақтасы Памплонаның Гарсия Санчес I-ге қарсы орналастыра алды. Рамиро да Гарсияға көмекке күш жіберді. Алайда, Ибн Хайянның тарихы сол жылы аяқталады, сондықтан бұл оқиғалар ʿAbd ar Rahman-дың Рамиро мен әл-Туджибиге қарсы бұрынғы науқандары сияқты егжей-тегжейлі белгілі емес. Мұхаммед ибн Хашим әл-Түжиби 950 жылы маусымда қайтыс болды, және келісілгендей, халифа өзінің мұрагері ретінде Яхья ибн Мұхаммедті атанды. Бану Туджибтің Сарагосадағы тармағы халифаның ықыласына ие болғанын тағы бір белгі ретінде, Мұхаммедтің ағасы Яхья ибн Хашим 952 жылы Толедода қайтыс болғанда, оның қамалдары ағасы Худейл ибн Хашимге бекітілді, ол оларды 934 жылы халифаның отбасына қарсы жазалау науқанынан бұрын ұстаған болатын.

Омейяд халифатының соңғы кезеңдері

Мұхаммедтен кейін Туджибилердің Бану Хашим тармағының басшылығы шатасып кетеді, дереккөздер қарама-қайшы және шатастырған сияқты. Яхья әл Зуқайтар ибн Мұхаммед әл Тюжиби халифа Әл Хакам II билік құрған кезде Сарагосаны әлі де басқарып жүрген көрінеді. Ал Андалустың жылнамашылары 975 жылы Сарагосаның губернаторы Кастилияға қарсы жорыққа қатысқанын айтады, бірақ кейбіреулер көшбасшыны Яхья деп атаса, басқалары оны Яхьяның ағасы мен мұрагері Абд аль Рахман деп атайды. Яхья осы уақытта Африкаға қарсы науқанға қатысып, өлім алдында Сарагосаға оралды. Осы уақытқа таман Лерида мен Монзонның губернаторы Рашик әл Баргаватиге Хашим ибн Мұхаммед ибн Хашим әл Тюжубиге, Яхья мен Абд әл Рахманның кіші ағасына, өз міндеттерін тапсыруға бұйрық берілді. 983 жылы Алманзор өзінің билігін нығайтқаннан кейін, ол өзінің әскери қолдауы ретінде Сарагосаның тужибтерімен одақ құрды. Алайда 989 жылы Алманзордың ұлдарының бірі тужибтермен бірге әкесіне қарсы сөз байласып, тужиб басшысы Абд ар Рахман ибн Мұхаммед халифалық марштарды басқаруға мүмкіндік беретін келісімге қосылды, бірақ Алманзор бұл жоспардан хабардар болып, Абд ар Рахман әл-Туджибиді өз ұлымен бірге өлтірді. ʿAbd al Rahman-дың үлкен ұлы, al Hakam, сонымен қатар, Ибн Хазм өлтірілген деп айтады, бірақ бұл бір уақытта болғаны белгісіз. Алманзор тез арада төжибтілерді тыныштандыратын болақты өзінің немере інісі Абд әл Рахман ибн Яхья әл Тюжибиге ауыстырды, бірақ Омейяд халифатының құлдырауындағы үй-бүленің бұдан былай есімі айтылмаған. Келесі ғасырдың басында олар қайта пайда болған кезде, Сарагосаны басқару басқа бір отбасы тармағына өтті.

Калатаюд

9 ғасырдың аяғында әл-Мундир, Абд әл-Рахман ибн Абд әл-Әзиз әл-Түжибидің ұлы, атасының орнын Калатаудта иеленді. Ол Мутарриф ибн Дхиль Нунмен жеке қақтығысқа түсіп, бірнеше шайқасқа ұшырады, олардың бірінде 921 жылы мамыр айында ол қаза тапты, ал ʿАбд әл Рахман III әл Мундирдің ұлы ʿАбд әл Рахманды Калатауд губернаторы етіп тағайындады. ʿAbd al Rahman ibn al Mundhir әкесі Banu Dhi l Nun-пен жеке соғысын жалғастырды, бірақ кейіннен ол мен оның інісі Мутаррифті Памплонаның Санчо I тұтқынға алды. ʿAbd al Rahman ibn al Mundhir Санчоға Мутаррифті босатуды ұйымдастырды, сондықтан ол екеуінің төлемін жинап ала алады, бірақ Мутарриф Калатаюдқа жеткенде, ол ʿAbd al Rahman-ға сатқындық жасап, қалаға қоныстанды және 930 жылы оның губернаторы болып тағайындалды. Абд әл Рахман ақыры өзін құтқарып, халифаның келісімімен Самалиққа қоныс аударды. Әл Мундир өзінің ағайындысы Мұхаммед ибн Хашимді және Бану Шабритті 931 жылы Кордобаға халифаға адалдық ант беру үшін ертіп барды. Ол 933/4 жылы Сарагосаға шабуыл жасады, бірақ халифаның генералымен айтысып, бүлікші болып аталды. Халифа Абд әл Рахман III 937 жылы қалаға шабуыл жасау үшін Алавадан христиан жалдамалыларын дайындады, ал Мутарриф қала құлаған күні, 29 маусымда, қаза тапты, ал Калатаюдты басқаларға берді. Алайда, Мутаррифтің ағасы әл-Хакам ибн әл-Мундир халифаға адал болып, ағасымен соңғысы қайтыс болғанға дейін жеке соғыста болған. Рамиро II-ге қарсы жорыққа қатысқаннан кейін, 940 жылы Калатаюдтың губернаторы болып тағайындалды және 950 жылы ақпанда 49 жасында қайтыс болғанға дейін билік жүргізді. Оның орнын 972 жылы қайтыс болғанға дейін Калатаудты басқарып келген ұлы әл-Аси ибн әл-Хакам бағындырды. Сол кезде оның ұлдары Хакам, Ахмад, Абд әл-Азиз және Любб Кордобаға барып, оның орнын басуға өтініш жасады. Келесі бірнеше жыл белгісіз, бірақ 975 жылы халифа Бану Туджибтің Сарагоса, Калатаюд, Лерида және Туделадағы барлық жерлерін тәркіледі. Ол Калатаудты әл-Асидің ағасы Хишамға берген көрінеді. Ибн Хазм Хашимдің Ғалиб ибн Абд әл Рахманға бағынған кезде Калатаудтан бас тартқанын, оның жауы Алманзордың Хишамға шабуыл жасап, өлтіргенін айтады. Бұл 981 жылы Калатайудқа қарсы Алманзордың жорығына сәйкес келеді. Хишамның орнына Калатаудтың басшысы ретінде Алманзор ағасына қарсы Алманзормен одақтасқан Дарканың басқа ағасы Абд әл Азизді орнатқан. 997 жылы Калатайдтан келген әл-Хакам ибн Абд әл-Әзиздің ағасы Памплонадан келген шабуылда қаза тапты. Әбу әл-Аси әл-Хакам ибн Абд әл-Әзиз ретінде бұл адам 1005 жылы қайтыс болғанда Туделаны ұстап отырды. Оның куниясы ұлын әл-Аси деп атады. Оның меншігі Дароктың иесі ағасы Хишам ибн Абд әл-Әзиз бен олардың алыстағы туысы әл-Мундир ибн Яхья әл-Туджиби арасында бөлінді. 1040-шы жылдары тужубилер Калатаудты басқарудан босатылды, ал Сарагоса тайфасының бірінші Бану Худ билеушісі оны ұлы Мұхаммедке берді.

Дарока

ʿАбд әл-Әзиз, 9-ғасырдың аяғында ʿАбд әл-Рахман ибн ʿАбд әл-Әзиз әл-Түжибидің ұлы, Дарокаға ие болды және әкесі тірі кезінде Ахмад ибн әл-Бараға қарсы шайқаста қаза тапты. Оның орнын ұлы Юнис ибн Абд әл-Әзиз бағындырды. Ол өзінің ағасы Калатаудтан әл-Мундир әл-Туджибидің жақын одақтасы болады. 937 жылы Халифаттың Тубиджид Сарагосаға қарсы жорығының бір бөлігі ретінде Дарокаға шабуыл жасалып, Юнис қаза тапты. Оның балалары Сарагосаға қашып кетті, онда олар туралы немесе олардың ұрпақтары туралы 1000-шы жылдардың басына дейін аз мәлімет бар, онда Юнистің үлкен немересі, әл Мундир ибн Яхья, өмірінің басында қарапайым сарбаз ретінде қызмет еткен, Сарагосаның губернаторы болып тағайындалды және өзін тәуелсіз тайфа мемлекетінің билеушісі етті. Юсуфты иемденіп, Сарагосаны алғаннан кейін халифа Дароканы өзінің бірінші туысы әл Хакам ибн әл Мундир әл Тюжибиге берді, оны 940 жылы ресми түрде губернатор етіп тағайындады. Дарока, мүмкін, сол кезде, Калатауд сияқты, әл-Аси ибн әл-Хакамның билігімен басқарылатын, ал ол 975 жылы отбасынан алынып тасталды, бірақ дереу әл-Асидің ағасы, ағасына қарсы Алманзормен одақтасқан Абд әл-Әзизге қайтарылды. Ол қаланы қайтадан салды. Тайфа патшасы Әл-Мұстағин I (1039-1046) кезінде Дароканы Хишам ибн Абд әл-Әзиз басқарды. Оның ұлы, тағы бір ʿАбд әл-Әзиз, өз кезегінде оның соңынан ерді.

Басқалар

Тарихи деректерде туыстың басқа да алыс тармақтарына жататын немесе нақты орналастырылмаған басқа да түжібилер бар. Мұхаммед ибн Уадда ибн Бази әл-Құртубидің шәкірті - 917 жылы қайтыс болған Әбу ʿУсман Саид ибн ʿУсман ибн Мұхаммед ибн Малик ибн ʿАбд Алла әл-Түжиби. Оның арғы атасының атасы, ʿАбд Алла, 710 жылдары Иберияға алғаш келген ʿАбд Алла ибн әл Мухаджир. Мұхаммед ибн Фатх әл-Түжиби 929 жылы Барбастрода өлтірілген деп хабарланған, ал Ибн Хайян көптеген отбасы мүшелерінің есімдерін атаған, олардың кейбіреулері Ибн Хазмның отбасы шежіресінде табылған жоқ. 975 жылы Лерида губернаторы бұрынғы алты жыл бойы Кастильонройда Рибагорза немесе Палларс графтарының қорғауында бас сауғалаған Әбул Ахвас Маун ибн Абд әл Азиз әл Тюжибиді тұтқындап, Кордобаға жіберді. Ол Альманзормен келісімге келген болуы керек, өйткені 981 жылы ол Торревисенте шайқасында әскердің бір қанатының қолбасшысы болды, ал 999 жылы Леоннан алынғаннан кейін Замораның губернаторы болды.

Сарагоса тайфасы

1005 жылы Дарокканың Юсуф ибн Абд әл-Әзиз тармағының тужибиді әл-Мундир ибн Яхья Әбу әл-Әси әл-Хакам ибн Абд әл-Әзиздің өліміне байланысты Туделаның губернаторы болып тағайындалды. Оның ерте өмірінен, қарапайым сарбаз болғанынан басқа, ештеңе белгісіз. Оны 1009 жылы аяқталған бірінші билігінің соңында, бәлкім, Хишам II Үстіңгі Марстың губернаторы етіп тағайындаған. Ол 1010 жылы Хишам II-ді қалпына келтіруге көмектесу үшін сарбаздарын Сарагоса арқылы алып өтетін Барселона графы Рамон Борреллмен достық қарым-қатынаста болды. 1016 жылы берберлік Али ибн Хаммуд әл Насир Сүлеймен ибн әл Хакамды өлтіріп, өзін Умайялар әулетінің орнына халифа етіп сайлағанда, әл Мундир жаңа билеушімен екіталай қарым-қатынаста болды. Алайда ол көп ұзамай Алиді Омейяд ұрпағы ʿАбд әл Рахман IV пайдасына кетіруді жоспарлай бастады. 1018 жылы Әли өлтірілді, ал Әбд әл Рахман IV-тің одақтастары Әлидің ағасы Әл Касим әл Мамунмен соғысып, соңғысы жеңді. Ал Мундир кейін Сарагосаға оралып, тәуелсіздік жариялады, Сарагоса тайфасын құрды, оны 1023/4 жылы қайтыс болғанға дейін әмір ретінде басқарды. Әл Мундирдің (І) орнын ұлы Яхья ибн әл Мундир бағындырды. Ол Исмаил ибн Диль Нунның әпкесімен үйленді және атасының одақтасы Рамон Боррелдің жесірі, Барселонаның жесір графесі Ермезиндемен соғысты. Бастапқыда ол қамауда отырған халифа әл-Қасымды мойындады, бірақ 1026/7 жылы Бағдадтағы халифаға мойынсұнуды ауыстырды. Яхья соңғы рет ақша шығарған 417 жылы (1026/7 ж.) және 420 жылы (1029/30) аралығында қайтыс болды. Ол әкесі патшалық құрған кезде 19 жаста еді. Әкесі сияқты ол Бағдад халифасын қолдайтын, бірақ 1032 жылы өзінің қолдауын жергілікті халифа Хишам III-ге ауыстырды, тіпті соңғысы Леридаға қашып, оның иесі, әл-Мундир I-нің бұрынғы әскери қолбасшысы және Исмаил ибн Дхиль Нунның немересі Сүлеймен ибн Мұхаммед ибн Худ әл Джудхамиге баспана іздеуге мәжбүр болған болса да. 1037 жылы Хишам қайтыс болғаннан кейін әл-Мундир II өзінің монетасында кез-келген халифті тану туралы белгі бермеді. 1039 жылы әл-Мундир II-дің бас қадиі, Альманзор өлтірген ʿАбд әл-Рахманның немересі Әбу әл-Мухаммед ʿАбд Алла ибн әл-Хакам әл-Түжиби өзінің ағайындысын өлтірді. Әмір. Бір хроникашы бұл әрекет Әбу әл Касим Мұхаммед ибн Аббад Севильяның жалған Хишам II атынан жасалды деп мәлімдеген болса да, бұл сылтау болған болуы мүмкін және Абдалла бірден Сарагосаның басшылығын қайтарып алу үшін Сарагосаның элитасының мақұлдауын сұрады. Элиталар келіскен кезде, адамдар оны узурпатор деп қарады, ал азаматтық тәртіпсіздіктер туындады, бұл Абдулланы Тайфаның қазынасын, сондай-ақ бірнеше тұтқындарды, соның ішінде Абдулла мен Ахмади, оның өлтірілген алдыңғысының ағаларын алып, Руэдаға қашуға мәжбүр етті. Лериданың иегері Сүлеймен қалаға аттанған және өзін Сарагоса тайфасының билеушісі ретінде әл-Мустаин І ретінде бекіткен. Оның отбасы, Бану Худ, 1110 жылы Альморавидтер оның немересінен тартып алғанға дейін Сарагосаны басқаруды жалғастырды. Абдулла әл-Түжиби мен оның тұтқынға алынған туыстары қашып кеткеннен кейін, Бану-Түжиб отбасының Сарагосадағы тармақтары жасырын болды. Аль-Мундир II ағаларының өлімі ұрпақсыз қалған Аль-Мундир I ұрпақтары жоқ.

Алмерия тайфасы

9-ғасырдың аяғында шыққан отбасылық патриарх Абд әл Рахман ибн Абд әл Азиз әл Тюжибидің Сумадих есімді тағы бір ұлы, Бану Сумадих деп аталатын отбасының бір тармағын туғызды. Бұл сызықтың мүшесі Әбу Яхья Мұхаммед ибн Ахмад Алманзордың басқаруындағы Хуесканың губернаторы болды, бірақ келесі ғасырдың басында өзін алыс туысы әл Мундир I-ге қарсы тапқан, ол оған шабуыл жасады және Мұхаммед пен оның отбасы қашуға мәжбүр болды. Олар Валенсияның Тайфасына бас сауғалады, онда оны Альманзордың немересі Абд әл-Азиз ибн Әмір қарсы алды. Оның ұлдары Маун мен Әбу әл-Утби ʿАбд әл-Әзиздің қыздарына үйленді, ал соңғысы 1038 жылы Альмерияны өзінің тайфайына қосқанда, ол Маун ибн Мұхаммедті оның губернаторы етіп, азаматтық және әскери бақылауды жүзеге асырды. Алайда 1042 жылы Маун Валенсияға адалдықты мойындамай, Альмерияны тәуелсіз тайфа етіп, 1052 жылы қайтыс болғанға дейін билік жүргізді. Маунның орнын оның он төрт жасар ұлы Мұхаммед ибн Маун ибн Сумадих иеленді, ол әл-Мутасим деп аталды, кейіннен куния Әбу Яхья деп аталды. Ол бастапқыда өзінің ағасы Әбу ʿУтба әл Сумадидің регентшілігімен билік жүргізді. Оның 41 жылдық биліктегі қызметі көршілес тайфалармен жиі соғысумен ерекшеленді, бірақ ол сонымен қатар белгілі ақын болды. Ол Денияның Әли ибн Муахидтің қызымен үйленді және төрт баласы болды, олардың барлығы да ақын, ұлдары Ахмад Муаз әл-Даула, Рафиил Доула және Әбу Джафар Ахмад, және қызы Умм әл-Кирам. 1091 жылдың сәуір-мамырында ол қайтыс болған кезде Альморавидтер Альмерия қабырғаларының сыртында қоныстанған болатын. Келесі қыркүйекте Севильяның құлауы қосымша Альморавид күштерін босатып, оның орнын ұстай алмай қалған кезде, Әбу Яхьяның ұлы және мұрагері Ахмад Муаз әл Даула тайфаны тастап, Алжирге қашып кетті.