711 жылғы Гвадалете шайқасы: Визигот патшалығы мен Омейя халифатының қақтығысы
Battle of Guadalete
711 ж. шайқасы: Визиготтар мен Омейя халифаты арасындағы шайқас, Испания тарихындағы маңызды оқиға. Тариқ ибн Зияд басқарған мұсылман әскерінің жеңісі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
8 ғасырдағы вестготтар патшалығы мен Омейяд халифаты арасындағы шайқас
8th century battle between the Visigothic Kingdom and the Umayyad Caliphate
Гуадалете шайқасы – 711 жылы қазіргі Испанияның оңтүстігіндегі нақты орны белгісіз жерде вестготтардың королі Родерик бастаған әскері мен Омейяд халифатының, негізінен берберлер мен бірқатар арабтардан құралған, Тарик ибн Зияд басқаруындағы шабуыл жасаушы күштері арасында болған Иберия түбегін мұсылмандар басып алған алғашқы маңызды шайқас. Бұл шайқас берберлердің бірнеше шабуылының нәтижесі және Аль-Андалус тарихының бастауы болды. Родерик, көптеген вестготтар ақсүйектерімен бірге шайқаста қаза тапты, бұл вестготтардың астанасы Толедоны жаулауға мүмкіндік берді.
The Battle of Guadalete was the first major battle of the Muslim conquest of the Iberian Peninsula, fought in 711 at an unidentified location in what is now southern Spain between the Visigoths under their king, Roderic, and the invading forces of the Umayyad Caliphate, composed mainly of Berbers and some Arabs under the commander Tariq ibn Ziyad. The battle was significant as the culmination of a series of Berber attacks and the beginning of al Andalus. Roderic was killed in the battle, along with many members of the Visigothic nobility, opening the way for the capture of the Visigothic capital of Toledo.
Өмірбаян
Родериктің билігі дәстүрлі түрде 710–711 жылдарға белгіленсе де, 754 жылғы Мозараб шежіресінің тікелей оқылуы 711–712 жылдарды көрсетеді. Дегенмен, Родерик қарсылықсыз билік еткен жоқ. Витизаның табиғи себептерден немесе өлтірілуінен кейін оның билікке келуінің мәні көздерде нақты көрсетілмеген. Мүмкін, Родерик таққа отырмас бұрын Баетиканың дуксы болған. Археологиялық дәлелдер мен сақталған екі патшалар тізімі сол кездегі патшалықтың солтүстік-шығысында Ахилла II билік еткенін көрсетеді, бірақ оның Родерикпен байланысы белгісіз. Олар, әлдебір қарсыластар болған, бірақ Родериктің билігінің қысқа мерзімі мен мұсылман шабуылдарына ден қоюынан ашық қақтығысқа түспеген. Родериктің ықпал ету аймағы (оңтүстік-батыс) және оның астанасы Толедо болғанымен, ол «басып алудан» (Мозараб шежіресі оны «шабуыл» деп атайды) кейін де қарсылықсыз қалған жоқ. Гуадалете шайқасы оқшауланған бербер шабуылы емес, Солтүстік Африкадан Гибралтар бұғазы арқылы жасалған бірқатар шабуылдардан кейін болды, нәтижесінде бірнеше оңтүстік Иберия қалалары тоналды. Бербер күштері 705–706 жылдары Танжерді басып алғаннан бері түбіртекке шабуыл жасап келген болуы мүмкін. Кейбір араб және христиан деректері 710 жылы Тариф деген тұлға жасаған ертерек шабуыл туралы айтады, ал Альфонсо III шежіресінің Ad Sebastianum нұсқасы Уамба (672–680) билігі кезінде Эрвигтің араб шабуылын қоздырғанын көрсетеді. Шешуші шайқасқа дейін бір жыл бойы оңтүстікке екі үлкен әскер келді. Оларға Тарик ибн Зияд және Мұса ибн Нүсәйрдің басшылығымен басқа да қолбасшылар жетекшілік етті. Көптеген араб және бербер деректері Тариктің Солтүстік Африкадан шыққан бербер әскери қолбасшысы болғанымен келіседі. Игнасио Олагуэ «Батыстағы ислам революциясы» еңбегінде Тариктің гот және Тингитанияның номиналды губернаторы болғанын айтады. Басқалар Тариктің еврей, парсы немесе түрік тегінен шыққандығын жорамалдайды. Барлық деректерге сәйкес, ең ертедегі дерек – Пауыл Диакон, Тарик Сеутадан (Септем) шығып, кейіннен Гибралтар аталған Кальпе жартасына қонды, араб деректері бұл атауды Джебель Тариктен, «Тариктің жартасынан» алған. Әл-Идриси алғаш жазған аңыз бойынша, Тарик әскерінің дезертирлік жасауына жол бермеу үшін жағаға қонғаннан кейін қайықтарын өртеп жіберді. Гибралтардан ол Алхесирас аймағын басып алып, содан кейін Севильяға апаратын римдік жолмен жүрді. 860 жыл шамасында жазған Ибн Абд әл-Хакамның мәліметтеріне сәйкес, Тарик, Танжердегі бербер гарнизонының қолбасшысы, Юлиан (арабша Илья) графтың кемелерімен (Сеута мен «Альхадра» (Алхесирас) иесі) бұғаздан өтіп, Картахенаға жақын жерге қонды, оны басып алып, штаб-пәтерін құрды. Мозараб шежіресінде Муса 711 жылы Gaditanum fretum (Кадис бұғазы) арқылы үлкен күшпен өтіп, он бес ай бойы Испанияда болды делінеді, бірақ оның Гуадалете шайқасынан бұрын немесе кейін келгені туралы деректер нақты емес. Оның түбіртекте болу кезінде азаматтық соғыс (мозараб шежірешісі үшін «ішкі ашу») болды, қалалар қиратылды және көптеген адамдар жалпы қырғын кезінде қаза тапты. Әл-Маққаридің айтуынша, Родерик басқыншылармен соғысып жатқанда, оңтүстікке шақырылып, шабуылға қарсы тұруға мәжбүр болды. Сонымен қатар, Визигот патшалығының құлауынан бірнеше жыл бұрын Теодимер тарап кеткен Византияның Иберияның оңтүстігіне жасаған шабуылы туралы мәлімет бар. Бұл бербер шабуылдары Византия операциясымен байланысты болуы мүмкін деген теорияларға әкелді, және арабтар бастапқыда Византияның Испанияның жоғалған провинциясын қайтарып алудағы пайдалы одақтастары болған шығар. Кейінгі Астурия шежіресінің авторы (883) Испанияға жасалған алғашқы шабуылды «752 жылғы қарашаның Иддері», яғни 714 жылдың 11 қарашасы деп белгілейді. Ол сондай-ақ екі шабуылды анықтады, біріншісі Әбу Зубраның, екіншісі бір жылдан кейін Тариктің; мүмкін, ол тарихи тұлға Тарик ибн Зиядты екі адамға бөлген.
Though the reign of Roderic is traditionally dated to 710–711, a literal reading of the Mozarabic Chronicle of 754 indicates 711–712. Roderic did not rule unopposed, however. The nature of his accession on the death of Wittiza from natural causes or through his assassination is not clear from the sources. It is possible that Roderic was probably the dux (duke) of Baetica before coming to the throne. Archaeological evidence and two surviving lists of kings show that one Achila II ruled in the northeast of the kingdom at this time, but his relationship to Roderic is unknown. Probably they were rivals who never actually came into open conflict, due to the shortness of Roderic's reign and his preoccupation with Muslim raids. Even with Roderic's sphere of influence (the southwest) and his capital Toledo, he was not unopposed after his "usurpation" (the Mozarabic Chronicle calls it an "invasion"). The battle of Guadalete was not an isolated Berber attack but followed a series of raids across the Straits of Gibraltar from North Africa which had resulted in the sack of several south Iberian towns. Berber forces had probably been harassing the peninsula by sea since the conquest of Tangiers in 705–706. Some later Arabic and Christian sources present an earlier raid by a certain Ṭārif in 710 and one, the Ad Sebastianum recension of the Chronicle of Alfonso III, refers to an Arab attack incited by Erwig during the reign of Wamba (672–680). Two reasonably large armies may have been in the south for a year before the decisive battle was fought. These were led by Ṭāriq ibn Ziyad and others under the overall command of Mūsā ibn Nuṣayr. Most of the Arabic and Berber accounts agree that Ṭāriq was a Berber military leader from northern Africa. Ignacio Olagüe, in The Islamic Revolution in the West, argues that Ṭāriq was a Goth and the nominal governor of Tingitania. Others have argued that Ṭāriq was Jewish, Persian, or Turkic. According to all sources, the earliest being Paul the Deacon, Ṭāriq left from Ceuta (Septem) and landed at the Rock of Calpe, the later Gibraltar, which Arabic sources derive from Jebel Tariq, "Rock of Ṭāriq". A legend first recorded by al Idrīsī has it that Ṭāriq burned his boats after landing to prevent his army from deserting. From Gibraltar he moved to conquer the region of Algeciras and then followed the Roman road that led to Seville. According to Ibn ʿAbd al Ḥakam, writing around 860, Ṭāriq, commander of the Berber garrison of Tangiers, crossed the straits with ships supplied by a certain Count Julian (Arabic Ilyan), lord of Ceuta and "Alchadra" (Algeciras), and landed near Cartagena, which he captured and made his headquarters. According to the Mozarabic Chronicle, Mūsā crossed the Gaditanum fretum (Strait of Cádiz) with a large force in 711 and remained in Hispania for fifteen months, but it is unclear from the sources if he came before or after the battle of Guadalete, which was fought by the forces of his subordinates. During his time in the peninsula it was racked by civil war (intestino furore confligeratur, "internal frenzy", to the Mozarabic chronicler), cities were razed, and many people were slaughtered in the general destruction. According to al Maqqarī, Roderic was fighting the Basques when he was recalled to the south to deal with an invasion. There is also the record of a Byzantine attack on southern Iberia that was repulsed by Theudimer some years before the fall of the Visigothic kingdom. This has led to theories that the Berber attacks may have been related to the Byzantine operation, and that perhaps the Arabs were originally useful allies in a Byzantine attempt to reconquer the lost province of Spania. The author of the late Asturian Chronica Prophetica (883) dates the first invasion of Spain to "the Ides of November in the year 752 era", that is, 11 November 714. He also identified two invasions, the first by an Abu Zubra and the second, a year later, by Ṭāriq; probably he has divided the historical figure Ṭāriq ibn Ziyad into two persons.
Күні мен орны
Салт бойынша шайқас 711 жылы болған, бірақ бұл Мозараб шежіресінде көрсетілген күн емес. Шежіреде ол 711 жылы Мусаға байланысты Толедоның жаулануынан бұрын, 712 жылы деп көрсетілген. Егер осы қарама-қайшылық шежірешінің мерзімін, оның күніне қарағанда басым деп есептесек, онда шайқас 712 жылы болған, ал Толедо сол жылдың соңында түскен. Кейінгі араб деректерінде шайқас 25 немесе 26 шілдеде болғаны нақты айтылған. Ал, шамамен 19-23 шілде аралығында болған. Дэвид Левиринг Льюис айтуынша, шайқас 711 жылы 19 шілдеде болған. Шайқасқа дейін Ла-Янда көлінің жанында, Барбате өзенінен Гуадалете өзеніне дейінгі жазықта бір апта бойы нәтижесіз шайқастар болған. ʿAbd al Ḥakam мәлімдемесіне сәйкес, Ṭāriq Картагенадан Кордобаға қарай жол тартқанда, оны тоқтатуға тырысқан гот әскерін жеңген соң, Родерикті Шедуния маңындағы шайқаста кездестірген, бұл қазіргі Медина Сидония болуы мүмкін. Кейінгі араб деректері, олардың көпшілігі әл-Хакамнан шыққан, шайқасты Медина Сидония маңында, "көлдің жанында" немесе Вадилакка (Лакка өзені) деп сипаттайды, көбінесе бұл Гуадалете өзені, Ла-Янда көлі, "Бека" арнасы немесе Барбат өзені (яғни, олармен байланысты аңғарлар) деп түсіндіріледі. Ең ертедегі христиандық дереккөз, оқиғаға ең жақын уақыттағы мәліметтерге сәйкес, шайқас белгісіз "Трансдуктиналық мүйістерде" (Transductinis promonturiis) болған деседі. Хоакин Валве топонимиканы зерттей келе, шайқасты Гуадарранк жағалауында деп санайды, ол Вад аль Ринк (Родерик өзені) деген сөзден шыққан болуы мүмкін.
The date of the battle is traditionally 711, though this is not the date given by the Mozarabic Chronicle. The Chronicle dates it to 712 and places it before the conquest of Toledo, which it attributes to Mūsā in 711. If this discrepancy is solved by preferring the chronicler's order to his dating, then the battle occurred in 712 and the fall of Toledo later that same year. Later Arabic accounts give an exact date of 25 or 26 July. A more rough dating is between 19 and 23 July. According to David Levering Lewis, the battle took place on 19 July 711. Preceding the battle was an entire week of inconclusive skirmishes near the lake La Janda, in the plain stretching from the Río Barbate to the Río Guadalete. According to ʿAbd al Ḥakam, Ṭāriq was marching from Cartagena to Córdoba—after defeating a Gothic army that tried to stop him—when he met Roderic in battle near Shedunya, probably modern Medina Sidonia. The later Arab accounts, most of them generating from al Ḥakam's, also place the battle near Medina Sidonia, "near the lake" or Wadilakka (river Lakka), often identified as the Guadalete river, La Janda lake, stream of "Beca", or the Barbate river (that is, their associated valleys). The earliest Christian source, and the nearest source in time to the events, says that it took place near the unidentified "Transductine promontories" (Transductinis promonturiis). Joaquín Vallvé, studying toponymy, puts the engagement on the banks of the Guadarranque, which he says might derive from Wad al Rinq (Roderic's river).
Қиындық
Испаниядағы гот патшалығының тағдырын шешкен күні шайқасқа шыққан әскерлер туралы қолға түскен деректерде сенімді мәліметтер жоқ. Глик мұсылман әскерінің басым бөлігі бербер атты әскерінен тұрғанын, оларға бербер басшылары басшылық еткенін болжайды. Бұл көрсеткіш өте жоғары; Альфонс III-нің "Ад Себастьян" нұсқасындағы мұсылмандардың саны 187 000-ға жуық. Тарик 7 000 атты әскермен келді және Мусадан тағы 5 000 сұрады. Осылайша, шайқаста 12 000-ға жуық мұсылман жауынгері болған болуы мүмкін. Бір қазіргі зерттеу, бастапқы дереккөздердегі мәлімдемелерді ескермей, олардың бірінде көрсетілген 7 500-дің төрттен бірін ұсынады; бұл шамамен 2 000-ға тең. Визигот әскері "мүмкін, одан көп болмаған", ал Визигот патшалығы, солтүстігіндегі Франкиядан айырмашылығы, соғысқа дайындалмаған. Родерикке сенім арта алатын әскерлер – азат ақсүйектердің шағын тобы (шамамен жиырма бес), олардың соғыс серіктері, патша мен оның жеке серіктері және патшалық қазынадан жиналған күштер еді. Мосараб жылнамасында айтылғандай, визигот әскерінің жеңілісіне патшаның қарсыластарының қашуы себеп болды. Сизиберт Родериктің оң қанатын тастап кеткені туралы әңгіме – аңыз. Дэвид Льюис визигот әскерінің құрамында 33 000-ға жуық адам болғанын айтады, мұсылман әскері шабуылдар жасап, визиготтар топ-топ болып маневр жасады. Родерикке қарсы көтеріліс жасауға жасырын уәде берген атты әскер бөлігі жауға жол ашты. Тариктің атты әскері, муджаффафа, күштің үштен бірін құрады, олар жеңіл тілмелермен қаруланған және металл бас киім үстіне оралған тюрбанмен анықталды, олар ашылған жерді пайдаланып, визигот жаяу әскеріне шабуыл жасады, содан кейін жаяу әскер де шабуылға қосылды. Христиан әскері жеңіліп, патша шайқастың соңғы сағаттарында қаза тапты. Бұл шайқас қанды соғысқа айналды: визиготтар көп шығынға ұшырады, ал мұсылмандар 3 000-ға жуық адамды, яғни күштің төрттен бірін жоғалтты. Мүмкін, оның жаулары Родерикті мұсылмандармен жеңіліп, өлтірілуі үшін ұстап тастауды жоспарлаған шығар. Бірақ олардың жоспары орындалмады, өйткені олардың көп бөлігі де қаза тапты. Мосараб жылнамасының басқа бір мәтінінде сатқындық Родериктің кінәсінде деп айтылады. Ол "жауларын өлтіру арқылы патшалығын және отанын жоғалтты". Виттизаның інісі Оппа қаланы Мүса басып алған кезде Толедода, мүмкін, патша болып сайланған күйде табылған. Бұл Оппа Родерикке қарсылық көрсетуде рөл атқарған болуы мүмкін, бірақ оның немерелері емес, олар 711 жылы билік үшін күреске қатысуға тым жас болған. Толедо митрополиті Синдерд мұсылмандар келгенде қаладан қашып, өмірінің соңына дейін Римде эмиграцияда тұрды. Мосараб жылнамасының авторы оның "шопан емес, жалғыздық таңдаған" екенін сарказммен айтады (Исаның сөздерін келтіріп, Жохан 10:12 Евангелиесі). Он жыл ішінде бүкіл түбектің тек Астурия патшалығы мен таулы Басктар мұсылмандардың билігінде болды, және олар Пиреней тауларын да басып өтті.
The armies that met in battle on the day that decided the fate of the Gothic kingdom in Spain are not reliably described in the surviving records. Glick surmises that the Muslim army was predominantly Berber cavalry under Berber leadership. This number is outrageously high; it complements the figure of 187,000 for the Muslims provided by the Ad Sebastianum version of the Chronicle of Alfonso III. Ṭāriq is said to have landed with 7,000 horsemen and requested 5,000 more from Mūsā. There could thus have been as many as 12,000 Muslim fighters at the battle. One modern estimate, disregarding the primary source claims, suggest a quarter of the 7,500 reported in one of them; this would be approximately 2,000. The Visigothic forces were "probably not much larger", and the Visigothic kingdom was, unlike Francia to its north, not organised for war. A small number of elite clans (perhaps around twenty five), their warrior followings, the king and his personal following, and the forces that could be raised from the royal fisc constituted the troops upon which Roderic could draw. The defeat of the Visigothic army followed on the flight of the king's opponents, who had only accompanied the host "in rivalry", "deceitfully", and "out of ambition to rule" says the Mozarabic chronicler. The story of Sisibert abandoning Roderic with the right wing of the host is a legend. Estimating Visigothic forces at 33,000, David Lewis recounts how the Muslim army engaged in a series of violent hit and run attacks, while the Visigothic lines maneuvered en masse. A cavalry wing that had secretly pledged to rebel against Roderic stood aside, giving the enemy an opening. Ṭāriq's cavalry, the mujaffafa, forming as much as a third of the total force and armored in coats of light mail and identifiable by a turban over a metal cap, exploited the opening and charged into the Visigothic infantry, soon followed by the infantry. The Christian army was routed and the king slain in the final hours of battle. The engagement was a bloodbath: Visigothic losses were extremely high, and the Muslims lost as many as 3,000 men, or a quarter of their force. It is possible that his enemies intended to abandon Roderic on the field, to be defeated and killed by the Muslims. Whatever the case, their plan failed, for they too were largely slain. By another text from the Mozarabic Chronicle the treachery can be placed at Roderic's feet. He "lost his kingdom together with his patria with the killing of his rivals". Oppa, Wittiza's historical brother, was found in Toledo, possibly as king elect, by Mūsā when he took the city. This Oppa may have had a part to play in the opposition to Roderic, but certainly not his nephews, who would have been too young to participate in power politics in 711. The metropolitan of Toledo, Sindered, fled the city at the coming of the Muslims, and remained for the rest of his life an exile in Rome. The author of the Mozarabic Chronicle caustically notes that he was "an hireling, and not the shepherd" (quoting Jesus, Gospel of John 10:12). Within a decade all of the peninsula save the tiny Kingdom of Asturias and the mountain dwelling Basques was under Muslims dominion and they had advanced beyond the Pyrenees as well.
Мұсылмандардың жеңісінің себебі
Кейінгі араб тарихшылары жеңіске өз діндерін жатқызады. Әл-Маққари "Иістердің демі" еңбегінде Тариктың әскерлеріне шайқас алдындағы рухты көтеру үшін айтқан сөзін келтіреді, ол Родерикті өлтіру туралы ескертумен аяқталады:
The later Arabic historians universally credit their religion for the victory. Al Maqqarī, in The Breath of Perfumes, places in the mouth of Ṭāriq a morale boosting address to his soldiers on the eve of battle, which closes with this exhortation to kill Roderic:
Кейінгі дәстүрлерге сәйкес, христиан монархтары мен епископтарының үстемдігі кезінде біртіндеп құқықтарын жоғалтқан Ибериядағы еврейлер, мавр әскерін күшейту үшін жауынгерлермен көмектесті. "Ахбар мажмуа" жинақтаушысының мәлімдемесіне қарағанда, Каула әл-Яхуди еврейлер мен берберлердің қосымша жасағының басында шайқаста көзге түсті. Жеңіске жеткеннен кейін еврейлер бірнеше қаланы басып алды және тіпті Севилья, Кордова және Толедоны гарнизонмен қамтамасыз етуге бекітілді. Бұған қарамастан, Мосараб жылнамасында мұсылмандар тарапында еврейлердің қатысуы тіркелмеген. Визигот патшалығының жылдам құлауының дәстүрлі түсіндірмесі – құлдырау. IX ғасырдың соңында жазылған "Пайғамбарлық хроника" готтардың жеңілісіне олардың күнәлары үшін тәубе етуден бас тартуын жатқызады: "Барлық халықтарды жеңген Толедо қаласы жеңімпаз исмаилиттердің құрбаны болды және оларға бағынуға лайық болды. Осылайша Испания готтардың 380-ші жылындағы жиренішті күнәлары үшін қирады". Арабтардың Батыс Жерорта теңізінде жеткілікті теңіз күштері болғанын Балеар аралдарына жасаған шабуылдары дәлелдейді. Жүктілік (және оның қызының аты) жалпыға бірдей ескерілмесе де, араб тарихтарындағы Юлиан графы Мосараб жылнамасында кездесетін Урбан есімді бербер католигімен теңестірілген. Осы Урбан Мусаны боғаздан өткізді. Урбан аңыз бойынша Джулиан болуы мүмкін, бірақ Джулиан Урбан аңызының өзі болуы ықтимал. Урбан-Джулиан аңызының бір түсіндірмесіне сәйкес, ол 710 жылы Тарифпен бірге Иберияның оңтүстік жағалауларына шабуыл жасау үшін арабтармен біріккен Сеутаның византиялық губернаторы болған. Кейінгі христиандық көздерде жиі кездесетін "Виттизаның ұлдары" да тарихи емес. Мосараб жылнамасында мақтаған Виттиза 818 жылғы Мойсак жылнамасынан басталатын кейінгі еңбектерде көбінесе жамандалады. Айғаулардың шаңсыздығы оқиғаның хронологиялық қашықтығына пропорционал. Осылайша, он үшінші ғасырдың соңында жазған Лукас де Туй оны құбыжық ретінде бейнелейді, ал Родриго Хименес де Рада, әртүрлі есептерді түзету арқылы, Виттизаның билігін үмітпен бастап, кейіннен тиранға айналғанын көрсетеді. Силос монахы 1115 жылы Виттизаның ұлдары Родерикке қарсы Юлианға қашып, одан көмек сұрағанын жазды. Бұл шайқасқа қатысты басқа да аңыздарда Родериктің сегіз ақ есектің тартқан арбамен майданға келгені айтылады.
According to later traditions, indigenous Iberian Jews, progressively disenfranchised under the rule of Christian monarchs and bishops, provided fighters to augment the Moorish forces. Kaula al Yahudi distinguished himself in the battle at the head of a mixed contingent of Jews and Berbers, according to the compiler of the Akhbar Majmu'ah. In the aftermath of victory, the Jews reputedly took several cities and were even commissioned to garrison Seville, Córdoba, and Toledo itself. Despite all this, the participation of Jews on the side of the Muslims is not recorded in the Mozarabic Chronicle. The traditional explanation for the rapid fall of the Visigothic kingdom has been decadence. The late ninth century Chronica Prophetica indeed blames the Goths' defeat on their lack of penance for their sins: "The city of Toledo, victor of all peoples, succumbed as a victim to the triumphant Ishmaelites, and deserved to be subjected to them. Thus Spain was ruined for its disgusting sins, in the 380th year of the Goths." That the Arabs already possessed sufficient naval forces in the western Mediterranean is attested by their activities against the Balearic Islands. While the impregnation (and the name of his daughter) are universally disregarded, the Count Julian of the Arabic histories has been identified with a Berber Catholic named Urban who appears in the Mozarabic Chronicle. This Urban accompanied Mūsā across the straits. Urban may be the Julian of legend, but more likely Julian is the legend of Urban. According to one interpretation of the Urban Julian legend, he was a Byzantine governor of Ceuta who joined with the Arabs to raid the southern coasts of Iberia in 710 with Ṭārif. The "sons of Wittiza" that figure so prominently in later Christian sources, are likewise unhistorical. Wittiza, who is praised by the Mozarabic Chronicle, is almost universally vilified in subsequent works, beginning with the Chronicle of Moissac around 818. The outrageousness of the accusations is proportional to the chronological distance of the narrative. Thus, Lucas de Tuy, writing in the late thirteenth century, portrays a monster, while Rodrigo Jiménez de Rada, rectifying the disparate accounts, shows Wittiza commencing his reign with promise and evolving into a tyrant. The Monk of Silos around 1115 recorded that the sons of Wittiza fled from Roderic to Julian and enlisted his aid. Among the other legends surrounding the battle is that of Roderic's arrival at the field in a chariot drawn by eight white mules.