Кіріспе
Бұрынғы теміржол цехтары Свиндон, Уилтшир, Англия Свиндон цехтарын Ұлы Батыс темір жолы 1843 жылы Англияның Уилтшир, Свиндон қаласында ашты. Ол 1986 жылы жабылғанға дейін Батыс Англияның басты техникалық қызмет көрсету орталығы болды.
Swindon Works was opened by the Great Western Railway in 1843 in Swindon, Wiltshire, England. It served as the principal west England maintenance centre until closed in 1986.
Тарих
1835 жылы Парламент Ұлы Батыс темір жолының (GWR) Лондон мен Бристоль арасындағы Ұлы Батыс магистраль желісін салуды мақұлдады. Оның бас инженері - Исэмбард Кингдом Брунел. 1836 жылдан бастап Брунел жаңа темір жолға әртүрлі өндірушілерден локомотивтер сатып алып отырды. Брунельдің жалпы ерекшеліктері локомотив өндірушілерге дизайнда еркіндік берді, бірақ поршень жылдамдығы мен осьтік жүктеме сияқты белгілі бір шектеулерге байланысты, нәтижесінде әртүрлі локомотивтер болды. 1837 жылы Брунел Дэниел Гучты жұмысқа алды және оған GWR-дің сатып алынған локомотивтер қосындысының ауыр жөндеу ауыртпалығын түзетуді тапсырды. GWR-ге орталық жөндеу жұмыстары қажет екендігі анық болды, сондықтан 1840 жылы Гуч Свиндондағы жерді анықтады, өйткені ол Алтын аңғар желісімен қиылыста және "Ұлы Батыс желісінің қозғалтқышты жұмыс істеуге ыңғайлы бөлімі" болды. Брунелдің қолдауымен Гуч GWR директорларына өз ұсынысын берді, олар 1841 жылы 25 ақпанда Суиндондағы жұмыстардың құрылуына рұқсат берді. Құрылыс дереу басталып, 1843 жылдың 2 қаңтарында іске қосылды.
Орналасқан жері
Суиндон арқылы темір жолдың қалай өткені туралы бірнеше әңгіме бар. Бір кең таралған аңызда Брунел мен Гуч Свиндон төбесінің солтүстігіндегі аңғарды зерттеп жатқанда Брунел бір тасты немесе сэндвич тастап, сол жерді жұмыстардың орталығы деп жариялаған. Алайда, Суиндонның GWR терминалдары мен қала маңындағы жердің топографиясы арасындағы орта нүктесі көбірек факторлар болды. GWR магистралі бастапқыда Марлбороға жақын Савернек орманы арқылы кесілуді жоспарлаған, бірақ жердің иесі Эйлсбери маркизі қарсылық білдірді. Маркиз бұрын Кеннет пен Эйвон каналының өз меншігі арқылы өтетін бөлігіне қарсылық білдірген болатын (Брюс туннелін қараңыз). Осы кезде темір жолға арнаға жақын жүру керек болғандықтан және осы уақытта арналар бойымен пойыздарға көмір тасымалдау арзан болғандықтан, Суиндон алғашқы бағыттың солтүстігіне қарай 20 миль (32 км) жердегі жұмыстар үшін келесі логикалық таңдау болды. Желі 1840 жылы салынды, бірақ жұмыстардың орны әлі белгісіз болды. 1839 жылы Дидкотта рельстер салынды (Лорд Уантедж темір жолдың Абингдонға жақын өтуін қаламайтынын таңдады) және біраз уақыт бойы бұл ықтимал орын болып көрінді. Гуч жақын маңдағы Уилтс және Беркс каналы Суиндонға Сомерсет көмір кен орнымен тікелей байланыс жасағанын атап өтті. Ол сондай-ақ, двигательдерді Суиндонда немесе оған жақын жерде ауыстыру керектігін түсінді, өйткені Суиндоннан Бристольге дейінгі градиенттер Лондон мен Суиндон арасындағы салыстырмалы түрде оңай жолға қарағанда әлдеқайда қиын болды. Сондай-ақ, қозғалтқыштарға арналардан су тарту мәселесі қарастырылды, ал осы мақсатта келісім 1843 жылы жасалды. Гуч сол кезде жазған: Темір жолдың Суиндонға келу жоспары жасалғаннан кейін, ол алдымен оны Суиндон төбесінің етегіне жақын алып келуді көздеді, сондықтан қалаға мүмкіндігінше жақын болуы керек. Алайда Годдардтар отбасы (Свиндонның иелері) оны өздерінің меншігіне жақын орналастыруға қарсы болды, сондықтан ол солтүстікке қарай бірнеше шақырымға созылды.
Once the plan was set for the railway to come to Swindon, it was at first intended to bring it closely along the foot of Swindon Hill, so as to be as close as possible to the town without entailing the excessive engineering works of building on the hill. However, the Goddard family (lords of the manor of Swindon) objected to having it near their property, so it was laid a couple of miles further north.
Алғашқы жылдар
Көптеген ерте құрылыстар салынған және Бокс туннельінің құрылысынан алынған таспен безендірілген, алғашқы ғимарат - локомотивтерді жөндеу шатыры - 1841 жылы келісімшарт бойынша жұмыс күшін пайдалана отырып, 1842 жылы қажетті машиналармен жабдықталған. Бастапқыда тек 200 адам жұмыс істеді, жөндеу жұмыстары 1843 жылы басталды, бірінші жаңа локомотив, "Премьер", 1846 жылы екі аптадан аз уақыт ішінде жасалды және "Ұлы Батыс" деп аталды. Бұған тағы алты машина ілесіп, олардың ішінде "Аралдардың иесі" атты "Темір герцогтар" машинасы өз заманының ең жылдам кең габаритті қозғалтқышы деп саналды. 1851 жылы зауытта 2000 адам жұмыс істеді және аптасына бір локомотив шығарады. 1861 жылы оңтүстік Уэльстен жұмысшыларды тарту үшін рельстерді өндіру үшін вальстеу зауыты орнатылды. Кейбір жылжымалы құрам Вулвергемптон (1908 жылға дейін 800 стандартты локомотивтер өндірілді), Вурчестер және Честер маңындағы Солтни қалаларында жасалса да, жұмыстың көп бөлігі Суиндон қаласында шоғырландырылды. Ертедегі темір жолдардың көпшілігі сияқты, GWR де жұмсақ ауытқулармен және ең аз қисықтармен салынған, бұл оның жылдам, жеңіл "бір дөңгелекті" 2 2 2 және 4 2 2 машиналарын пайдалана алатындығын білдірді. Алайда, 1849 жылдан бастап Гуч девонның таулы бағыттарына 4 4 0 атпен жүретін танкілер жасады.
Темір жол ауылы
"Жұмыс" Свиндонды шағын 2500 тұрғыны бар нарықтық қаладан қарқынды темір жол қаласына айналдырды. Қаланың орталық бөлігінің солтүстігіне салынған бұл құрылыс жұмыскерлері үшін жергілікті тұрғындар қол жетімді тұрғын үй және қызмет көрсету қажет болды. Темір жол ауылының дамуы ұқсас Виктория дәуірінде өмір салтын әлеуметтік тұрғыдан қамтитын тұжырымдамаларға сәйкес болды, мысалы, Борнвиллдегі сияқты, бірақ сәулетші / құрылысшы Ригбиге GWR коммерциялық тұрғыдан тиімді дамуды құруға лицензия берілді. 1960 жылдары Суиндон кенті кеңесі ауылдың көп бөлігін бұзуға өтініш берді, бірақ ақын және теміржолшы Джон Бетджеман оны сақтау үшін сәтті науқан жүргізді. Бүгінде ауылдың көп бөлігі қорғалған аумақ болып табылады, ал оның ішінде көптеген құрылыстар санатталған ғимараттар болып табылады. Соңғы салынған үйлердің бірі, 34 Faringdon Road, бастапқыда 1 Faringdon Street, 1900 жылы өмір сүретін мұражай ретінде қалпына келтірілді.
Кеңейту
Гуч өз үйінде масштабтауға болатын кез келген теміржол инженерлік пәнін қабылдау саясатын ұстанды. Сондықтан локомотивтерден басқа 1850 жылдан бастап стандартталған жүк вагондары өндірілді, ал 1867 жылы Суиндон вагондар мен вагондар жасаудың орталық цехы болды. 1864 жылы Жозеф Армстронг билікті өз мойнына алған кезде жолаушылар қорын жақсарту жауапкершілігін өз мойнына алды, нәтижесінде 1878 жылы станциядан солтүстікке қарай жерде жеке вагондар мен вагондар құрылысы жүргізілді. Бірінші Корольдік салоны 1874 жылы салынған және 1899 жылы стандартты калибрге ауыстырылған. 1875 жылы қазандықтар мен тендерлер жасау цехтары ашылды, олар ақырында локомотивтер мен GWR кемелері мен баржалары үшін теңіз қозғалтқыштарының бөлшектерін өндіруге де пайдаланылды. Бірінші GWR-дің дәліз арқылы жүретін пойызы 1891 жылы салынған, 1900 жылы электр жарығы енгізілді. 1892 жылы GWR желілерін стандартты кеңістікке ауыстыру процесін аяқтады. 21 км жаңа кең кеңістікпен жүріп жатқан жолдар салынып, 1892 жылдың 21-22 мамырына дейін 195 локомотив, 748 вагондар мен 3400 вагон мен фургон жаңа кеңістікке ауыстыру үшін сақталған. Ал басқалары жергілікті жерде жойылған. Ғасырдың басында бұл жұмыстарға Суиндонның барлық жұмыс күшінің төрттен үш бөлігі жұмыс істеді. Джордж Черчвардтың 1897 жылы бірінші рет бас инспектордың көмекшісі, содан кейін 1902 жылы локомотив инспекторы лауазымында жұмыс істеген кезінде, алдымен 4 4 0 City класы, содан кейін County класы. Кейін 1906 жылы "North Star" бастапқыда 4 4 2 болып, алғашқы төрт цилиндрлі 4 6 0 ретінде қайта құрылды. Тағы да төрт цилиндрлі 4 6 0 қозғалтқыштары жасалды, ал 1908 жылы алғашқы 4 6 2 "Тынық мұхиты" қызметіне енді, 1922 жылға дейін Ұлыбританияда осы типтегі жалғыз тендерлік қозғалтқыш болды. Кейін 460-ға қайта құрылды. 1914 жылдан бастап өндіріс соғыс күш-жігеріне көмекке айналды, жылдың соңына дейін он екі гаубица өндірілді.
Бап-бақыры
1921 жылдан 1941 жылға дейін бас инженер-механик Чарльз Коллетт заводтың қазандық жасау және ауыр калибрлі металл табақтарын өңдеуге арналған құрылғыларын айтарлықтай жақсартты. 1927 жылы GWR-дің ең қуатты және ең үлкен локомотивтері, King класы, GWR флотының "флагманы" болу үшін енгізілді. Корольдер Касл класынан жасалды, олар залдармен бірге GWR беделінің және имиджінің негізі болды. Бұл Суиндонның ең жақсы кезеңінде болды, онда 14000 адам жұмыс істеді және локомотивтер жасаудың негізгі цехы, A Shop, әлемдегі ең үлкен жабық аумақтардың бірі болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Суиндон қайтадан әскери жабдықтармен айналысты, әр түрлі қару-жарақтарды өндірді. Локо дөңгелек бұрауыш станоктар танкілер үшін мұнара сақиналарын жасауға өте қолайлы болды. Сонымен қатар, зауытта десант кемелері мен кішкентай су асты кемелерінің бөлшектері жасалды.
Ұлттықлендіру
1948 жылы Британ темір жолының (BR) мемлекет меншігіне берілуі кезінде зауыттарда жылына 60 жаңа локомотив өндіріліп, 1954 жылы 42 локомотивке дейін төмендеді. 1948-1956 жылдары GWR жобаларына 452 бу қозғалтқышын өндірді, ішінара 1951 жылдан 1960 жылға дейін 200 BR стандартты кластарын өндірумен қатар. 1960 жылы BR-дің негізгі қозғалтқыш күшін будан дизельге ауыстыру туралы шешім зауытқа жаңа жұмыс орындарын әкелді және ескі жұмыс орнын жойды. Бұл жұмыс оңтүстік Ұлыбританияның бу локомотивтерін және жылжымалы құрамды сақтау және ақтау үшін өңірлік хабына айналды, бұл рөл кейіннен барлық темір жол ақауларына дейін кеңейтілді. Алайда, бұл сонымен қатар бу локомотивтерін өндіруді тоқтатты, BR-дің соңғы бу локомотивін 92220 Evening Star өндірді, бұл кезде жұмыс тек 5000 адамды жұмыспен қамтыды. Mark 2 вагондары мен богилерінің бастапқы дизайны мен ерекшеліктерінің көп бөлігі 1960 жылдардың басында Суиндондағы инженерлік сызу кеңсесінде жасалды. Бұл вагонда пайдаланылған B4 боги бұрынғы Mark 1 вагонына қарағанда сенімді жылдамдықпен жүруге мүмкіндік берді және қалааралық қызметтер мен Батыс жағалау магистральды электрлендірудің басталуымен жоғары жылдамдықты жариялады.
Төмендеу және жабылу
Жұмыс болашағы GWR-дің екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі таңдауымен анықталды. Нәтижесінде 1957 жылдан бастап зауытта 38 "Көмекерлік" класты D800 және 30 Батыс класты D1000 өндірілді. Алайда дизельді локомотивтердегі алғашқы өндіріс бұрынғы булы локомотивтер құрылысының стратегиясына сәйкес болды, нәтижесінде көптеген кластар қысқа өндіріспен және көлік қозғалысында жоғары техникалық қызмет көрсету шығынымен аяқталды. Бичинг тоғысының арқасында қалааралық қатынасқа қарай темір жолды қайта құру стратегиясы осы дизельді кластардың көпшілігінің қажеттілігін жойды. Сонымен қатар, дизельдік электрлік беріліспен барлық жаңа локомотивтер кластарын анықтау туралы шешім қабылданды, бұл зауыттың дизельдік-гидравликалық мамандықтарын артық етеді. Нәтижесінде, жылжымалы құрамды бөлшектеу жұмыстарында жұмыспен қамту деңгейін жоғары ұстап отырды, Свиндонда жаңа локомотивтер салуды тоқтату туралы шешім қабылданды және жұмысты ауыр жөндеу қондырғысына айналдыру үшін қайта тағайындалды. Локомотивтер құрылысы 1965 жылы 14-сыныпты дизельді гидравликалық локомотивтермен аяқталды. Локомотивтерді жөндеу және вагондар мен вагондар жұмысы жалғасты, бірақ бастапқы вагондар мен вагондар шеберханасы сатылды. Жұмыс BR-дің біріктірілген British Rail Engineering Ltd (BREL) құрамына кіргеннен кейін, ол Crewe және Derby Works-тің ішкі бәсекелесіне қарсы техникалық қызмет көрсету бизнесін аз-кем жеңіп алды. Суиндон қаласының кеңейіп, оның орталығынан жақын жердегі жерді қажет еткендіктен, жұмысты жабу туралы шешім қабылданды. Операцияның соңғы күні 1986 жылдың 26 наурызы болды. 2000-2006 жылдар аралығында GWR No. 7200 бұрынғы темір құю цехында (J Shop) қалпына келтірілді, бұл жұмыста назар аударатын соңғы Ұлы Батыс булы локомотивін жасады.
Қазіргі
Жұмыс қайта жаңартуда бастапқы негізгі инфрақұрылымның санатталған ғимарат мәртебесі ескерілді. Бір ғимаратта Ұлы Батыс темір жолының мұражайы орналасқан, ол жұмыстарға және GWR-ге арналған. Инженерлер кеңсесі қазір ағылшын мұрасының бас кеңсесі болып табылады, қалған ғимараттардың көпшілігі Дизайнерлік аутлет ауылының бөлігі ретінде қайта жаңартылды. Сайттың қалған бөлігі аралас пайдалану негізінде қайта құрылды, кейбіреулері тұрғын үй үшін, ал кейбіреулері коммерциялық ғимараттар үшін, соның ішінде ағылшын мұра архиві мен Ұлттық трасттың орталық кеңсе ғимараты үшін арнайы салынған қойма.