Саксен-Хильбургхаузен герцогтығының тарихы

Кіріспе

Саксен-Хилдбургхаузен (Sachsen-Hildburghausen) – Германиядағы қазіргі Тюрингия жерінің оңтүстігінде орналасқан қасиетті Рим империясының Эрнестин герцогтығы және императорлық мүлігі. Ол 1680 жылдан 1826 жылға дейін болды, бірақ оның аты мен шекаралары қазір Хилдбургхаузен ауданында қолданылады.

Тарих

Саксен-Готха герцогы Эрнест Благочестивый 1675 жылғы 26 наурызда Готхада қайтыс болғаннан кейін, герцогтық 1680 жылғы 24 ақпанда оның жеті тірі қалған ұлы арасында бөлінді. Саксен-Хилдбургхаузен жері алтыншы ұлына бұйырды, ол Эрнест II атанды, Саксен-Хилдбургхаузеннің бірінші герцогы болды. Бірақ жаңа герцогтық толық тәуелсіздікке ие болған жоқ. Ол өз аудандарының әкімшілік мәселелері бойынша Готхадағы жоғары билікке тәуелді болды, себебі Готха Эрнест II-нің үлкен ағасының резиденциясы болды, ол Фредерик I, Саксен-Готха-Альтенбург герцогы ретінде билік етті. Саксен-Хилдбургхаузен 1702 жылға дейін толыққанды бөлініп шықпады. Бастапқыда герцогтықта Хилдбургхаузен ауданы мен қаласы, Хелдбург ауданы мен қаласы, Айсфельд ауданы мен қаласы, Вейлсдорф ауданы және Шалькау ауданының жартысы болды. 1683 жылы Кенигсберг және 1705 жылы Соннефельд деген тағы екі аудан қосылды. Саксен-Кобург герцогы Альберт V 1699 жылы мұрагерлері болмай қайтыс болғанда, мұрагерлік даулары туды, бірақ 1714 жылы Саксен-Хилдбургхаузен Шалькау ауданын басқа саксондық герцогтықтардың бөліктерімен алмастыруға келісті – бұрынғы Саксен-Рёмхильд герцогтығының бір бөлігі, Бехрунген ауданы, соның ішінде шарап зауыты және Мильц монастырының егістігі, сондай-ақ Меспельбрунн Эхтер отбасының бұрынғы меншігі. 1684 жылы Хилдбургхаузен қаласы герцогтың резиденциясы болды, сондықтан ол жаңа мәртебесін көрсететіндей дамытылды. Алайда, княздардың әсем ғимараттары мен сарайлары герцогтықтың қаржысын соншалықты сарқып жіберді, 1769 жылы императорлық қарыз комиссиясы арқылы қарыздарды мәжбүрлеп басқаруға бұйрық берілді. Ол Саксен-Майнингеннің регенті Шарлотта Амалияның басшылығына берілді. 1806 жылы Киелі Рим империясы тарағаннан кейін Саксен-Хилдбургхаузен Саксен-Хилдбургхаузен герцогтығы ретінде толық тәуелсіздік алды. Бірнеше айдан кейін, 15 желтоқсанда 1806 жылы, ол басқа Эрнестин герцогтықтарымен бірге Рейн конфедерациясына қосылды. 1815 жылы ол Германия конфедерациясына қосылды. 1818 жылы ол конституция алған алғашқы неміс мемлекеттерінің бірі болды. 1825 жылы ең көне Саксен-Готха-Альтенбург желісінің тоқырауы Эрнестин отбасының басқа тармақтары арасында мұрагерлік дауларына әкелді. 1826 жылғы 12 қарашада отбасының жоғарғы басшысы, Саксония королі Фредерик Август I-нің төрелігінен шыққан шешім Эрнестин герцогтықтарының кең ауқымды қайта ұйымдастырылуына әкелді. Саксен-Хилдбургхаузен Кенигсберг және Соннефельд аудандарын жаңа Саксен-Кобург және Готха герцогтығына, ал қалған аумақтарын Саксен-Майнинген герцогтығына жоғалтты. Бірақ Саксен-Хилдбургхаузеннің соңғы герцогы Фредерик жаңа Саксен-Альтенбург герцогы болды. 1868 жылы Саксен-Майнинген герцогтығында төрт аудан құрылды. Олардың бірі – Хилдбургхаузен, оның шекарасы бұрынғы герцогтықтың шекарасына өте ұқсас болды. 1993 жылға дейін бұл аудан өзгеріссіз қалды, содан кейін Суль ауданы таратылды және оның көп бөлігі Хилдбургхаузен ауданына қосылды.

After the duke of Saxe Gotha, Ernest the Pious, died on 26 March 1675 in Gotha, the duchywas divided on 24 February 1680 among his seven surviving sons. The lands of Saxe Hildburghausen went to the sixth son, who became Ernest II, the first duke of Saxe Hildburghausen. But the new duchy did not have complete independence. It had to depend on the higher authorities in Gotha for the matters of administration of its districts – the so called "Nexus Gothanus" – because Gotha was the residence of Ernest II's oldest brother, who ruled as Frederick I, Duke of Saxe Gotha Altenburg. Saxe Hildburghausen did not become fully separate until 1702. In the beginning, the duchy had the district and city of Hildburghausen, the district and city of Heldburg, the district and city of Eisfeld, the district of Veilsdorf and the half of the district of Schalkau. Two more districts were added – Königsberg in 1683 and Sonnefeld in 1705. When Albert V, the duke of Saxe Coburg, died in 1699 without any surviving descendants, disputes arose over the inheritance but, eventually, in 1714, Saxe Hildburghausen agreed to exchange the district of Schalkau for parts of the other Saxon duchies – a piece of the former Duchy of Saxe Römhild, the District of Behrungen, including the winery, and the monastery estate of Milz as well as the former properties of the Echter family of Mespelbrunn. In 1684 the city of Hildburghausen became the residence of the duke so it was developed to reflect its new status. However, the elaborate buildings and courtyards of the princes strained the finances of the duchy so much that, in 1769, a forced management of debts by an Imperial Debit commission had to be ordered. It was placed under the direction of the Regent, Charlotte Amalie of Saxe Meiningen. With the dissolution of the Holy Roman Empire in 1806, Saxe Hildburghausen gained its full sovereignty as the Duchy of Saxe Hildburghausen. A few months later, on 15 December 1806, it, along with the other Ernestine duchies, entered the Confederation of the Rhine. In 1815, it joined the German Confederation. In 1818, it was one of the first German states to receive a constitution. The extinction of the oldest line, Saxe Gotha Altenburg in 1825 again led to inheritance disputes among the other lines of the Ernestine family. On 12 November 1826 the decision, from the arbitration of the supreme head of the family, King Frederick Augustus I of Saxony, resulted in the extensive rearrangement of the Ernestine duchies. Saxe Hildburghausen lost the Districts of Königsberg and Sonnefeld to the new Duchy of Saxe Coburg and Gotha and the rest of its territories to the Duchy of Saxe Meiningen. But the last duke of Saxe Hildburghausen, Frederick, became the new duke of Saxe Altenburg. In 1868, four districts were established in the Duchy of Saxe Meiningen. One of them was Hildburghausen, with boundaries very similar to those of the former duchy. It remained almost unchanged until 1993, when the District of Suhl was dissolved and most of its municipalities joined the District of Hildburghausen.