Саксен-Кобург-Заальфельд герцогтығы (1735–1826)

Кіріспе

Саксония герцогтігі, 1735–1826

Саксония-Кобург-Саальфельд (Sachsen Coburg Saalfeld) – Веттин әулетінің Эрнестин тармағына қарасты Саксония герцогтіктерінің бірі. 1699 жылы құрылған Саксония-Кобург-Саальфельд желісі, 1825 жылы Саксония-Гота желісінің тоқырауынан кейін болған Эрнестин территорияларының қайта бөлінісіне дейін сақталды. Осы бөлініс кезінде Саксония-Кобург-Саальфельд Гота қаласын алды, бірақ Саальфельдті Саксония-Мейнингенге жоғалтты.

Саксен-Саальфельд 1680 жылдан 1735 жылға дейін

Саксен-Готха герцогы Эрнест Исакей 1675 жылғы 26 наурызда Готхада қайтыс болғаннан кейін, княздық 1680 жылғы 24 ақпанда оның жеті тірі қалған ұлының арасында бөлінді. Саксен-Заальфельд жерлері олардың ең кішісіне – Саксен-Заальфельд герцогы Иоганн Эрнест IV-ке (1658–1729) бұйырды. Бірақ жаңа княздық толық тәуелсіздікке ие бола алмады. Ол өзінің үш ауданы – Заальфельд, Графенталь және Пробстцелланың басқару мәселелері бойынша Готхадағы жоғары билікке тәуелді болды, себебі ол Иоганн Эрнесттің үлкен ағасының резиденциясы болғандықтан, ол Фридрих I, Саксен-Готха-Альтенбург герцогы ретінде билік етті. Заальфельд 1680 жылдан 1735 жылға дейін Саксен герцогтарының резиденциясы болды. Саксен-Кобург герцогы Альберт V 1699 жылы мұрагерлерізсіз қайтыс болған кезде мұрагерлік дауы туды, әсіресе Саксен-Майнингеннің Бернард I-імен, және ол 1735 жылға дейін шешілмеді. Саксен-Кобургтың көп бөлігі Саксен-Заальфельдтің жаңа Эрнестин тармағына берілді және Саксен-Кобург-Заальфельд княздығы Иоганн Эрнесттің герцогы (князі емес) ретінде құрылды. Дегенмен, Зоннеберг және Нойхаус-ам-Реннвег округтері Саксен-Майнингенге берілуге тиіс болды, ал Зоннефельд округі Саксен-Хилдбургхаузенге берілуге тиіс болды. Рёмхильд округінің үштен бірі және Темар округінің он екіден бес бөлігі Саксен-Кобургта қалды.

Саксен-Кобург-Саальфельд 1735 жылдан 1826 жылға дейін

1729 жылы Иоанн Эрнест IV қайтыс болғаннан кейін, оның ұлдары Кристиан Эрнест II және Франциск Иосиас екі бөлек аймақтан тұратын елді, бірақ әртүрлі резиденцияларда бірлесіп биледі. Кристиан Эрнест Саальфельдте қалды, ал Франц Жосиас Кобургті резиденциясы етіп таңдады. 1745 жылы Кристиан Эрнест II баласыз қайтыс болғаннан кейін, оның иеліктері ағасы, герцог Франциск Иосиасқа мұрагерлікке өтті. 1747 жылы Франциск Иосиас өзінің тұңғыштық құқығын (первородство) мұрагерлік заңдарымен бекітіп, Саксен-Кобург-Саальфельд әулетінің ұзақ өмір сүруі үшін тез өсіп келе жатқан отбасына берді. Оның кіші ұлы Фредерик Иосиас Аустрия-Түркия соғысында және Францияға қарсы Бірінші коалиция соғысында императорлық генерал және фельдмаршал ретінде жасаған қоршаулары мен жеңістерімен өзінің және Герцогтігінің атағын шығарды. Оның ағасы және регент герцог Эрнест Фредерик өз герцогтігінің қиын қаржылық жағдайымен көбірек танымал болды, ол 1773 жылдан бастап 1802 жылға дейін Императорлық қарыз комиссиясының мәжбүрлі басқаруына түсті және оның мұрагерлерінің тағдырына әсер етті. Тек алты жыл (1800 жылдан 1806 жылға дейін) билік жүргізген герцог Франциск Фредерик Антон 1805 жылы, әсіресе министрі Теодор Конрад фон Кречманның ықпалымен, ауру герцогтікті жаңарту үшін Кобург және Саальфельд екі герцогтығы арасында бірыңғай мемлекеттік жүйемен, княздық әкімшілігімен келісімшарт жасауға мәжбүр болды, ол 1806 жылы қасиетті Рим империясы құлағаннан кейін толық тәуелсіздігін қайта алды. Саксен-Кобург үйінің династиялық табысы мен өмір сүруін қамтамасыз еткендер герцог Франциск Фредерик Антонның балалары болды. Принц Фредерик Иосиасқа танымал болғандықтан, оның қызы, ханшайым Юлиана (кейіннен Ұлы герцогиня Анна Федоровна) Ресейдің Ұлы князі Константин Павловичке үйленді. Тағы бір қызы, Мария Луиза Виктория, 1818 жылы Кент және Стратхерн герцогы Эдуард ханзадаға үйленді және Виктория патшайымның анасы болды. Ең кіші аман қалған ұлы, Леопольд ханзада, 1831 жылы Бельгия королі болып сайланды. 1816 жылы оның ағасы, князь Фердинанд, Венгрияның ең бай аристократтық отбасыларының бірінен шыққан Мария Антония Кохари де Чабрагқа үйленді және Саксен-Кобург-Кохаридің католик тармағын құрды. Олардың есімін алған ұлы, князь Фердинанд, 1837 жылы Португалия королі Фердинанд II болды, ал екінші ұлы, князь Август, 1887 жылы Болгарияның тәуелсіз князі және 1908 жылы патша болған Фердинанд I-нің әкесі болды. Сонымен қатар, Саксен-Кобург тағына мұрагер 1806 жылы герцог Эрнест III болған ханзада Эрнст болды. Ол 1840 жылы өзінің туысы Виктория патшайымға үйленген және Ұлыбритания мен Ирландияның ханзадасы болған Альберт ханзаданың әкесі болды. 1806 жылдың 15 желтоқсанында Саксен-Кобург-Саальфельд, басқа Эрнестин герцогтықтарымен бірге Рейн конфедерациясына кірді. 1806 жылдың қарашасынан 1807 жылдың шілдесінде Тильзит бейбітшілігіне дейін княздық француздар тарапынан басылып алынды. Тек содан кейін герцог Эрнст I Шығыс Пруссиядағы Кенигсбергтегі жер аударылуынан оралды. 1811 жылы Бавария Корольдігімен шекаралық келісім келісімі даулы аумақтарды алмастыруға әкелді. Фюрт-ам-Берг, Хоф-ан-дер-Штейнах, Нидерфюльльбах және Трибсдорф қалалары Саксен-Кобургқа, Глюссен, Шлайфенхан диірмендері, Бух-ам-Форст және Херрет Баварияға берілді. 1815 жылы 1813 жылы одақтастар жағында Наполеонға қарсы соғысқаны үшін сыйақы ретінде Вена конгресі Рейн өзенінің сол жағындағы аумақты, кейін Лихтенберг княздығы деп аталды, аумақтық пайда және Германия конфедерациясына мүшелік берді. 1821 жылдың 8 тамызында Герцогтік конституция қабылданды. 1825 жылы ең көне Саксен-Гота-Альтенбург тармағының жойылуы тағы да Эрнестиндер отбасының басқа тармақтары арасында мұрагерлік дауларға әкелді. 1826 жылдың 12 қарашасында отбасының жоғарғы басшысы, Саксония королі Фредерик Август I-нің төрелігінен шыққан шешім Эрнестин герцогтықтарының кең көлемде қайта ұйымдастырылуына әкелді. Саксонияның Хилдбургхаузен және Саальфельд аймақтарының көпшілігі бірнеше қалалармен бірге Саксонияның Майнинген аймағына берілді. Саксен-Гота герцогтығы Кранихфельд және Ромхильд округтерісіз қалды, олар Саксен-Мейнингенге түсті, ал Алтенбург доменісіз (Алтенбург, Роннебург, Айзенберг, Рода және Кахла округтері), бұл Саксен-Хильдбургхаузен герцогтігін Саксен-Алтенбург герцогтігіне айналдырды. Бірақ Саксен-Кобург Саксен-Хилдбургхаузеннен Кенигсберг және Соннефельд округтерін алды. Саксен-Кобург пен Готаның жаңа герцогтығы Саксен-Кобург пен Саксен-Готаның екі герцогтығының жеке одағы ретінде пайда болды. Саксен-Кобургтің соңғы герцогы Эрнест III, содан кейін Саксен-Кобург пен Готаның бірінші герцогы Эрнест I болды.

After the death of John Ernest IV in 1729, his sons Christian Ernest II and Francis Josias ruled the country, consisting of two distinct and separate areas, together, but at different residences. Christian Ernst remained in Saalfeld, while Franz Josias chose Coburg as his residence. In 1745, when Christian Ernest II died childless, his domains were inherited by his brother, Duke Francis Josias. In 1747 Francis Josias was able to anchor his birthright (primogeniture) in the Line of Succession laws and confer it on his rapidly growing family for the long term survival of the House of Saxe Coburg Saalfeld. His youngest son Prince Frederick Josias made himself and the Duchy famous with his sieges and victories as an Imperial general and field marshal in the Austro Turkish War and the War of the First Coalition against France. His brother and Regent Duke Ernest Frederick was known more for the perilous finances of his Duchy, which underwent from 1773 onwards a forced management of debts by an Imperial Debit Commission until 1802 and affected the fortunes of his successors. Duke Francis Frederick Anton, who ruled for only six years (from 1800 to 1806), was forced in 1805, especially by his minister Theodor Konrad von Kretschmann, for the renewal of the ailing Duchy to make a contract between the two duchies, Coburg and Saalfeld, for a uniform state system with a state administration of the Principality, which regained its full independence in 1806 with the fall of the Holy Roman Empire. It was the children of Duke Francis Frederick Anton who assured the dynastic success and survival of the House of Saxe Coburg. The fame of Prince Frederick Josias led to the wedding of his daughter, Princess Juliane (later Grand Duchess Anna Feodorovna), with Grand Duke Constantine Pavlovich of Russia. Another daughter, Princess Marie Luise Victoire, married Prince Edward, Duke of Kent and Strathearn, in 1818, and became the mother of Queen Victoria. The youngest surviving son, Prince Leopold, was elected in 1831 as Leopold I, King of the Belgians. In 1816, his elder brother, Prince Ferdinand, married Maria Antonia Koháry de Csábrág, who came from one of the wealthiest aristocratic families in Hungary, and founded the Catholic line of Saxe Coburg Koháry. Their namesake son, Prince Ferdinand, became in 1837 Dom Fernando II, King of Portugal and the other son, Prince August, was the father of Ferdinand I, who became the Sovereign Prince of Bulgaria in 1887 and the Tsar in 1908. In addition, the heir to the throne of Saxe Coburg was Prince Ernst, who became Duke Ernest III in 1806. He was the father of Prince Albert, who married his cousin, Queen Victoria, in 1840 and became The Prince Consort of Great Britain and Ireland. On 15 December 1806, Saxe Coburg Saalfeld, along with the other Ernestine duchies, entered the Confederation of the Rhine. From November 1806 until the Peace of Tilsit in July 1807, the Principality was occupied by the French. Only then Duke Ernst I was able to return from his exile in Königsberg in East Prussia. A border treaty with the Kingdom of Bavaria in 1811 led to a territorial swap of the disputed territories. The towns of Fürth am Berg, Hof an der Steinach, Niederfüllbach and Triebsdorf came to Saxe Coburg; Gleußen, the Schleifenhan mill, Buch am Forst and Herreth went to Bavaria. In 1815, as the reward for fighting in 1813 on the Allied side against Napoleon, the Congress of Vienna sent an area left of the Rhine River, later called the Principality of Lichtenberg, a territorial gain as well as membership in the German Confederation for the sovereign. On 8 August 1821, the Duchy received a constitution. The extinction of the oldest line, Saxe Gotha Altenburg in 1825 again led to inheritance disputes among the other lines of the Ernestine family. On 12 November 1826 the decision, from the arbitration of the supreme head of the family, King Frederick Augustus I of Saxony, resulted in the extensive rearrangement of the Ernestine duchies. Most of Saxe Hildburghausen and Saalfeld were given to Saxe Meiningen along with a few various cities. The Duchy of Saxe Gotha was left without the Districts of Kranichfeld and Römhild, which fell to Saxe Meiningen, and without the domain of Altenburg (Districts of Altenburg, Ronneburg, Eisenberg, Roda and Kahla), which turned the Duchy of Saxe Hildburghausen into the Duchy of Saxe Altenburg. But Saxe Coburg gained from Saxe Hildburghausen the two Districts – Königsberg and Sonnefeld. The new duchy of Saxe Coburg and Gotha was born as a personal union of the two duchies of Saxe Coburg and Saxe Gotha. Ernest III, the last Duke of Saxe Coburg Saalfeld, then became Ernest I, the first Duke of Saxe Coburg and Gotha.