Кіріспе

Польша филологы (1859–1944)

Тадеуш Стефан Зилинский (; Фадде́й Фра́нцевич Зели́нский; [Фаддей Францевич] 14 қыркүйек 1859 – 8 мамыр 1944) – көрнекті поляк классикалық филологы, тарихшысы және Софокл, Еврипид және басқа классикалық авторларды орыс тіліне аударған. Оның ең белгілі еңбектері – Die Gliederung der altattischen Komoedie, Tragodumenon libri tres және Iresione, соңғысы эсселер жинағы.

Өмір және мансап

Ол 1859 жылдың 14 қыркүйегінде Ресей империясының Скрыпчиньце қаласында (қазіргі Украина) Францишек әкесі мен Людвика (Грудзинска туған) анасынан дүниеге келді, екеуі де поляк тегінен шыққан. 1869-1876 жылдары Санкт-Петербургтегі орта мектепке қатысты, содан кейін 1876-1881 жылдары Лейпциг, Мюнхен және Вена қалаларында оқыды. 1880 жылы Лейпциг университетінде "Die Gliederung der altattischen Komoedie" тақырыбындағы диссертациясын қорғап, доктор ғылымын алды. Ол Краковтағы Ягеллон университеті (1930) және он екі батыс Еуропа университетінің құрметті докторлық дәрежесімен марапатталды. 1933-1939 жылдары Зиелинский беделді Польша әдебиет академиясының мүшесі болды. Оның қызы 1938 жылы Кеңес үкіметі тарапынан жазаланған профессор Владимир Бенешевичтің әйелі болды. Оның туған ұлы Адриан Пётровский 1937 жылдың қараша айында НКВД-мен тұтқындалып, өлім жазасына кесілді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Зиелинский Польшадан шығып, Баварияда ұлымен бірге тұрды, ол өзінің ең маңызды туындысы деп есептеген "Ежелгі әлем діндері" еңбегін аяқтағаннан кейін 1944 жылы қайтыс болды.

Ғылыми еңбектері

Зиелинский классикалық ғылымның көптеген салаларында белсенді болғанмен, батыста оның ең танымал зерттеулерінің бірі – 1904 жылы жарық көрген Цицеронның прозалық ырғағына арналған зерттемесі болып табылады, ол бүгінгі күнге дейін жиі сілтеме жасалады. (Клаузула (реторика) деген мақалаға қараңыз). Ол сонымен қатар Михаил Бахтиннің ертедегі ұстаздарының бірі болды. Зиелинскийдің плаиска тұжырымы, онда логоцентризмге ден қою және биді сөйлеуге енгізу арқылы қарсы тұрылады, Бахтиннің коммуникациялық теорияларында айтылады, бұл теориялар өзі мен басқалар арасындағы мағынаны түсіндіруде топтық қатысуды баса көрсетеді. Оның "Трагодумена: De trimetri Euripidei evolutione" атты еңбегі – Эврипидтің жеке пьесаларындағы, сондай-ақ оның барлық шығармаларындағы хронология, стиль және шешімдерді анықтау үшін маңызды анықтамалық жұмыс болып табылады және алғашқы нарратологиялық әдістемені қолданады. Зиелинскийдің 1903 жылы өткізген лекциялар сериясында классикалық антикалық білімнің маңыздылығын қорғауы 1905 жылы "Біздің антикалық қарызымыз" (орыс тілінде: "Drevnij mir i my") атты еңбектің жарық көруіне әкелді. Бұл еңбегінде Зиелинский классикалық білім берудің табиғат ғылымдарымен және Чарльз Дарвиннің эволюция теориясымен үйлесімділігін дәлелдейді. 1911 жылға қарай бұл еңбек француз, ағылшын, чех және итальян тілдеріне аударылды, ал неміс тіліндегі аудармасы үшінші басылымда жарық көрді.