Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Farragut класының эсминшісі
Farragut class destroyer
USS Hull (DD 350) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен эсминші. Ол Айзек Халлдың құрметіне аталған. Hull соғысқа дейін және соғыс кезінде Еуропаға қатысып, жауынгерлік қызметі үшін 10 шайқас жұлдызына ие болды. Ауыр теңізде батып кеткен үш эсминшінің бірі болды, бұл "Халси тайфуны" кезінде болған. Hull эсминшісінің 11 офицері, оның ішінде бас офицері, және 191 сарбазы теңізде қаза тапты, ал 7 офицер мен 55 сарбазы құтқарылды.
USS Hull (DD 350) was a in the United States Navy during World War II. She was named for Isaac Hull. Hull received 10 battle stars for World War II service, having sailed to Europe, and serving in the Pacific before and during the war in combat. After addition of equipment that made her more top heavy, she was one of three destroyers sunk by heavy seas encountered in Halsey's Typhoon. 11 officers of the Hull, including the executive officer, and 191 enlisted sailors perished in the sea, while seven officers and 55 enlisted men were recovered.
Құрылыс және іске қосу
Халл кемесі 1934 жылдың 31 қаңтарында Нью-Йорк теңіз кеме жасаушылығында суға түсірілді, оны Патриция Луиз Платт қызы демеушілік етті және 1935 жылдың 11 қаңтарында қолданысқа берілді.
Hull was launched by New York Navy Yard 31 January 1934; sponsored by Miss Patricia Louise Platt; and commissioned 11 January 1935.
Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезең
Азор аралдарына, Португалияға және Ұлыбритания аралдарына сынақ сапардан кейін, Халл 1935 жылғы 19 қазанда Панама каналы арқылы Калифорния штатының Сан-Диего қаласына жетті. Ол Сан-Диегодан бастап Тынық мұхиты флотымен бірге тактикалық жаттығулар мен оқуларға қатысты. 1936 жылғы жазда Аляскаға сапар жасады, ал 1937 жылғы сәуірде Гавайи суларында флоттық жаттығуларда өтті. Соғысқа дейінгі шиеленіс күшейген кезеңде Халл Әскери-теңіз күштерінің Тынық мұхитындағы әуе кемелеріне ұшақ сақшысы ретінде жиі қызмет етті. Ол соғыс басталарға дейін осы міндеттерді атқаруын жалғастырды және 1939 жылғы 12 қазанда жаңа портына, Пёрл-Харборға көшті.
Following a shakedown cruise which took her to the Azores, Portugal, and the British Isles, Hull arrived San Diego, California, via the Panama Canal 19 October 1935. She began her operations with the Pacific Fleet off San Diego, engaging in tactical exercises and training. During the summer of 1936 she cruised to Alaska and in April 1937 took part in fleet exercises in Hawaiian waters. During this increasingly tense pre war period, Hull often acted as plane guard to the Navy's Pacific aircraft carriers. She continued these operations until the outbreak of the war, moving to her new home port, Pearl Harbor, 12 October 1939.
Перл-Харбор
Әскери-теңіз флотының проблемалары, ұшақтарды күзету және патрульдік міндеттер 1941 жылдың 7 желтоқсанында жапондықтар Перл-Харборға шабуыл жасаған кезде үзілісті. "Халл" кемесі "Доббин" тірек кемесімен бірге жөндеуден өтіп жатқанда, оның зениттік артиллериясы жұмыс іске қосылды. Шабуылдың басты нысаны соғыс кемелері және қатыспаған авианосецтер болғандықтан, эсминецке ешқандай зақым келмеді және ол келесі күні "Энтерпрайз" авианосеціне қосылып, оны Перл-Харборға сүйемелдеді. Соғыстың келесі күрделі айларында "Халл" адмирал Уилсон Браунның 11-ші жедел әскер тобымен бірге жұмыс істеді, Соломон аралдарындағы жапондық базаларға жасалған маңызды шабуылдарда "Лексингтонды" қорғады. 26 наурызда Перл-Харборға оралды және 3 ай бойы Сан-Франциско, Калифорния және Перл-Харбор арасында конвойлерді сүйемелдеу міндетін атқарды. 7 желтоқсанда Гуадалканалға амфибиялық шабуылға дайындық үшін Суваға (Фиджи аралдары) аттанды. 26 шілдеде Соломон аралдарына бағыт алды және қону күні, 1942 жылдың 7 тамызында, жағалаудағы артиллериялық оққа түсіру кезінде крейсерлерді қорғады, содан кейін көліктің суастына қарсы қорғанысын ұйымдастырды. Келесі күні бірнеше ұшақты атып түсіріп, бомбалау шабуылдарын тойтарды. Сол кешкісін өрт сөндіруге болмайтын "Джордж Ф. Эллиотт" көлігін қасақана батырды. 9 тамызда эсминец Гуадалканал жағалауында шағын шхунаны батырып, сол күні кешке Эспириту-Сантоға аттанды. Гуадалканалдағы келесі қиын апталарда "Халл" әскерге көмек көрсету үшін үш рет көліктермен және әскери кемелермен сапар жасады, 9 және 14 қыркүйекте әуе шабуылына ұшырады.
The pattern of fleet problems, plane guard duty, and patrolling was interrupted 7 December 1941 when the Japanese attacked Pearl Harbor. Hull was alongside tender Dobbin undergoing repairs and put her anti aircraft batteries into operation. As the main object of the raid was battleships and the absent aircraft carriers, the destroyer suffered no hits and departed next day to join carrier Enterprise and escort her into Pearl Harbor. During the next critical months of the war, Hull operated with Admiral Wilson Brown's Task Force 11, screening Lexington in important strikes on Japanese bases in the Solomon Islands. She returned to Pearl Harbor 26 March, and for 3 months sailed on convoy duty between San Francisco, California and Pearl Harbor. Hull was sailed 7 December for Suva, Fiji Islands, to prepare for the amphibious assault on Guadalcanal. She departed 26 July for the Solomons and on the day of the landings, 7 August 1942, screened cruisers during shore bombardment and then took up station as antisubmarine protection for the transports. Next day she helped repel bombing attacks, shooting down several planes. That evening she intentionally sank the transport George F. Elliott, burning beyond control. On 9 August the destroyer sank a small schooner off Guadalcanal, departing that evening for Espiritu Santo. During the next difficult weeks on Guadalcanal, Hull made three voyages with transports and warships in support of the troops, undergoing air attacks 9 and 14 September.
Алеут аралдары
Кеме 20 қазанда Перл-Харборға оралды және жылдың қалған бөлігін Жаңа Гебрид аралдарындағы "Колорадо" линкорымен бірге өткізді. Ол 29 қаңтарда Перл-Харбордан Сан-Францискоға жөндеуге аттанды және 1943 жылдың 7 ақпанында жетті. Жөндеуден кейін ол Алеут аралдарына көшті, 16 сәуірде Аляска штатының Адак қаласына келді және солтүстік суларда линкорлар мен крейсерлермен бірнеше жаттығу орындады. Мамыр айында Әскери-теңіз күштері Ату аралын қайтарып алуға кіріскенде, "Халл" патрульдік міндеттерін жалғастырды, ал шілде мен тамыздың басында Киска аралын көптеген рет бомбалауға қатысты. Кеме 15 тамызда Кискаға десант шабуылына қатысты, бірақ жапондықтар эвакуацияланғанын анықтады.
The ship returned to Pearl Harbor 20 October, and spent the remainder of the year with battleship Colorado in the New Hebrides. She sailed 29 January from Pearl Harbor bound for repairs at San Francisco, arriving 7 February 1943. Upon completion she moved to the Aleutian Islands, arriving Adak, Alaska 16 April, and began a series of training maneuvers with battleships and cruisers in the northern waters. As the Navy moved in to retake Attu in May, Hull continued her patrol duties, and during July and early August she took part in numerous bombardments of Kiska Island. The ship also took part in the landings on Kiska 15 August, only to find that the Japanese had evacuated.
Оңтүстік Тынық мұхит операциялары
Халл Киска операциясынан кейін Орталық Тынық мұхитына оралды және 1943 жылдың 26 қыркүйегінде Перл-Харборға келді. Ол 3 күннен кейін флотпен бірге Уэйк аралына шабуыл жасау үшін шықты, ал эскорттық авианосецтермен бірге Гилберт аралдарын жасыру мақсатындағы диверсиялық шабуылдарда қатысты. Халл 20 қарашада Макинге бомба тастады, ал шабуыл сәтті жүрген кезде 7 желтоқсанда Перл-Харборға конвоймен жетті. Одан ол 21 желтоқсанда амфибиялық жаттығулар үшін Калифорния штатының Окленд қаласына қайтып оралды. Жапонияға апаратын аралдар жолындағы келесі бекет – Маршалл аралдары болды, және Халл 1944 жылдың 13 қаңтарында Сан-Диегодан 53-ші жедел топпен бірге теңізге шықты. Ол 31 қаңтарда Кваджалейнге жетіп, резервтік аймақтағы көліктерді күзетті, ал ақпан айында Эниветок және Маджуро маңында күзету және патрульдік міндеттерді орындады. Бір соғыс кемесі мен авианосецтер тобына қосылып, кеме 18 наурызда Милле атолына жетіп, қирату шабуылына қатысты. Халл 22 наурызда Вотьеге жасалған бомбалауға да қатысты. Осы тәжірибелі кеме 29-30 сәуірде Труктің шабуылына қатысып, содан кейін 4 мамырда Маджуроға келді. Ол жерде ол адмирал Уиллис Лидің соғыс кемелеріне қосылып, Мариана аралдарына жасалған келесі ірі шабуылға дайындалды. Халл 13 маусымда Сайпанды бомбалады, миналарды тазалау операцияларын атыспен сүйемелдеді және 15 маусымда алғашқы қону кезінде күзеттік қызмет атқарды. Екі күннен кейін Халл және басқа кемелер адмирал Марк Митчердің авианосецтер тобына қосылу үшін теңізге шықты. Американдық және жапондық флоттар 19 маусымда соғыстың ең ірі авианосецтер шайқасына жақындады, және төрт ірі әуе шабуылы американдық позицияларына жасалғанда, Халлдің 58.2 жедел тобының авианосецтерінен алынған истребительдер қорғанысқа келді. Американдық теңізшілердің көмегімен Митчер 19 маусымда "Марианалық түйін" шайқасы кезінде жапондық әскери-әуе күштеріне қайырсыздай зиян келтіріп, екі жапондық авианосецті батырды, ал Халл осы шайқастардың бірнешесіне қатысты. Шілде айында эсминец Гуам маңында авианосецтер тобымен бірге жұмыс істеді, ал 21 шілдеде шабуылдан кейін арал маңында күзеттік сапарға шықты. Тамыз айында ол Сиэтлге оралды, 25-і күні келді және 23 қазанға дейін АҚШ-та жөндеу жұмыстарында болды, содан кейін Перл-Харборға ішкі ағыс жасады.
Hull returned to the Central Pacific after the Kiska operation, arriving Pearl Harbor 26 September 1943. She departed with the fleet 3 days later for strikes on Wake Island, and operated with escort carriers during diversionary strikes designed to mask the Navy's real objective—the Gilbert Islands. Hull bombarded Makin during this assault 20 November, and with the invasion well underway arrived in convoy at Pearl Harbor 7 December 1943. From there she returned to Oakland, California 21 December for amphibious exercises. Next on the island road to Japan was the Marshall Islands, and Hull sailed with Task Force 53 from San Diego 13 January 1944. She arrived 31 January off Kwajalein, screening transports in the reserve area, and through February carried out screening and patrol duties off Eniwetok and Majuro. Joining a battleship and carrier group, the ship moved to Mille Atoll 18 March, and took part in a devastating bombardment. Hull also took part in the bombardment of Wotje 22 March. The veteran ship next participated in the raid on Truk 29–30 April, after which she arrived Majuro 4 May 1944. There she joined Admiral Willis Lee's battleships for the next major invasion, the assault on the Marianas Islands. Hull bombarded Saipan 13 June, covered minesweeping operations with gunfire, and patrolled during the initial landing 15 June. Two days later Hull and other ships steamed out to join Admiral Marc Mitscher's carrier task force. The American and Japanese fleets approached each other 19 June for the biggest carrier engagement of the war, and as four large air raids hit the American dispositions fighter cover from the carriers of Hull's Task Group 58.2. With help from American submarines, Mitscher succeeded in sinking two Japanese carriers in addition to inflicting fatal losses on the Japanese naval air arm during "The Great Marianas Turkey Shoot" 19 June, Hull assisting in several of these engagements. During July the destroyer operated with carrier groups off Guam, and after the assault 21 July patrolled off the island. In August she returned to Seattle, Washington, arriving on the 25th, and underwent repairs which kept her in the States until 23 October, when she anchored at Pearl Harbor.
Кобра тайфуны
Халлға 1944 жылдың 20 қарашасында 3-ші флоттың жанармай құю тобына қосылуға бұйрық берілді, Филиппин теңізінде жылдам соққы күштерімен кездесу үшін шықты, бұл бұйрық Оңтүстік Тынық мұхитының қолбасшысы Уильям Халсидің нұсқауымен жасалды.
Hull was ordered to join a 3rd Fleet refueling group, departing 20 November 1944, to rendezvous with fast carrier striking forces in the Philippine Sea, at the instructions of South Pacific Commander William Halsey Jr.
Филиппин теңізіндегі жылдам соққы күштерімен жанармай құю операциялары 1944 жылдың 17 желтоқсанында басталды, бірақ теңіздің күшейе түсуі салдарынан сол күні тоқтатылды. Келесі күні жанармай құю тобын "Кобра" деп аталған тайфун қоршап алды, барометрлер өте төмен деңгейге түсті және желдің жылдамдығы 90 түйінден асты. Халл кемесіне адмирал Халси "не істеп жатқандарын көру үшін" 140 градусқа бағыт беруге бұйрық бергеннен кейін, желдің жылдамдығы 100 түйінден асты. 18 желтоқсанда сағат 11:00-де Халл таулы теңіздің төңкерілісінде "желтеңгемен" тұрып қалды. Солтүстік желдің сол қанатына тигендіктен, бағытталмай, 80-100 градусқа дейін қозғалды, нәтижесінде қайық пен тереңдік бомбалары суға кетті. Кеме 70 градусқа дейін еңкейгенде, теңіздің күшті толқыны кемені басып, ұшқыш үйін су басып, түтіктерге су құйды. Барлық экипаж кемеге берік болу үшін және ауыр толқындар кезінде оны апаттан сақтау үшін тырысты, бірақ ақырында, кеме командирі лейтенант-коммандер Джеймс А. Маркс айтқандай, "кеме 80 градус немесе одан да көп бұрышпен қабырғасында қалды, су жоғарғы құрылымдарына ағып кірді. Мен су маған дейін жеткенше, көпірдің сол жақ қанатында тұрдым, содан кейін кеме суға батқанда суға секірдім". Кейінірек жүргізілген зерттеулер кемеге қосымша теңіз суын балласт ретінде қосу 70 градус бұрылудан кейін кеменің қалпына келуіне көмектескен болуы мүмкін екенін көрсетті. Халл "желтеңгемен" тұрып қалғанға дейін кейбір офицерлер капитан Марксті оның лауазымынан алып тастап, кемені қауіпсіз бағытқа бұру керек пе, жоқ па деген мәселені талқылаған, бірақ бас офицер Грейл Герстли АҚШ Әскери-теңіз күштерінде ешқашан бүлік болмағандықтан бұдан бас тартты. Бұл оқиға жазушы Герман Вукқа оның "Кейн көтерілісі" романының кульминациялық бөліміне шабыт берді, онда капитан Кобра тайфуны кезінде өз офицерлерімен міндеттерінен босатылады. Табберер және флоттың басқа кемелерінің құтқару жұмыстары кеме капитанының және 55 теңізшінің өмірін сақтап қалды, оның ішінде 7 офицер болды. "Халл" кемесінің 11 офицері, оның ішінде бас офицері, және 191 теңізші теңізде қаза тапты. АҚШ Тынық мұхиты флотының бас қолбасшысы адмирал Нимицке Сотқа алты беттік құжат ұсынды, онда ол қорытындысында, кеме командирлеріне тікелей бағытталған басқа ұсыныстармен қатар, "барлық кемелердің, әсіресе эсминдердің және кіші кемелердің командирлері кемелерінің тұрақтылық сипаттамаларын толық білуін қамтамасыз ету үшін шаралар қабылдануы керек; суға берік тұтастығына қатысты тиісті қауіпсіздік шаралары қолданылсын; және бос сұйық беттердің тұрақтылыққа тигізетін әсері жақсы түсінікті болсын" деді. Көп жылдар өткен соң Маркус 2006 жылдың желтоқсан айында "Халл" кемесінен аман қалғандар Лас-Вегаста соңғы рет кездесетінін жазды, және оның қызы да сонда болды. Маркусқа кездесуге келгендер оның қызына, "Халл" кемесінің алғашқы капитаны аман қалғандардың бірінен егер ол капитан болғанда кеме суға батпайтын еді деген естігеннен кейін өзін-өзі атып өлтіргенін айтты. Теңіздегі оқиғалардан бірнеше апта өткен соң, 1945 жылдың қаңтарында Халси Үшінші флоттың командалығын адмирал Спраунске тапсырды (осыдан кейін оның атауы Бесінші флотқа өзгертілді). 1945 жылдың мамыр айында Халси флоттың командалығын қайтадан өз қолына алды. 1945 жылдың маусым айында Халси кемелерді Конни деп аталған тайфунның жолына жіберді, нәтижесінде алты адам қаза тапты, 75 ұшақ жойылып, тағы 70 ұшақ қатты зақымдалды. Кемелерге үлкен залал тисе де, бұл жолы ешқайсысы жоғалған жоқ. Тергеу соты шақырылды және ұзақ талқылаудан кейін Халсиді "қайта тағайындауға" кеңес берді, бірақ адмирал Нимиц Халсидің "әскери қызметіне" байланысты Соттың ұсынысын қабылдамады. Халси 1945 жылдың 14 тамызында жаулық әрекеттерді тоқтатуға дейін шамамен сегіз апта бойы командалық лауазымда болды. 1945 жылдың 11 желтоқсанында флот адмиралы болып тағайындалып, 1947 жылдың наурыз айында зейнеткерлікке шықты.
Fueling operations with the fast, carrier strike force in the Philippine Sea began on 17 December 1944, but increasingly heavy seas forced cancellation later that day. The fueling group became engulfed next day in an approaching typhoon, designated Cobra, with barometers falling to very low levels and winds increasing above 90 knots. After Hull was ordered to change course to 140 degrees, ostensibly by Admiral Halsey "to see what they were doing," the wind increased to over 100 knots. At about 11:00 hours, on 18 December, Hull became locked "in irons", in the trough of the mountainous sea. Unable to steer with the north wind on her port beam, yawing between 80 and 100 degrees, the whaleboat and depth charges were swept off. As the roll increased to 70 degrees, she was pinned down by a gust as the sea flooded the pilot house and poured down the stacks. All hands worked feverishly to maintain integrity and keep the ship afloat during the heavy rolls, but finally, in the words of her commander, Lt. Cmdr James A. Marks, "the ship remained over on her side at an angle of 80 degrees or more as the water flooded into her upper structures. I remained on the port wing of the bridge until the water flooded up to me, then I stepped off into the water as the ship rolled over on her way down". A later finding was that additional sea water ballast could possibly have helped the ship recover from the 70 degree roll. Reportedly, some time before Hull became locked "in irons," some officers had debated whether to remove captain Marks from his command in order to turn the ship to a safer course, but the executive officer, Greil Gerstley, refused to do so on the grounds that there had never been a mutiny on a US Navy ship. This incident provided novelist Herman Wouk with the inspiration for the climax of his novel The Caine Mutiny, in which a captain is actually relieved of his duties by his officers in the course of Typhoon Cobra. Rescue work by Tabberer and other ships of the fleet in the days that followed saved the lives of 7 officers, including the captain of the ship, and 55 enlisted sailors. 11 officers of the Hull, including the executive officer, and 191 enlisted sailors perished in the sea. Admiral Nimitz, Commander in Chief, U. S. Pacific Fleet, presented a six page document to the Court, stating in his conclusion, among other recommendations directed strictly to ships' commanders, that "steps must be taken to insure that commanding officers of all vessels, particularly destroyers and smaller craft, are fully aware of the stability characteristics of their ships; that adequate security measures regarding water tight integrity are enforced; and that the effect upon stability of free liquid surfaces is thoroughly understood". Years later, Marcus wrote that in December 2006 the survivors of the Hull held in Las Vegas what they determined would be their last reunion, and one of Marcus' daughters went. The people in the reunion related to his daughter, Marcus claimed, that when the original captain of Hull was told by one of the survivors that if he had still been the captain the ship would never have gone down, he shot himself. A few weeks after the events at sea, in January 1945, Halsey passed command of the Third Fleet to Admiral Spruance (whereupon its designation changed to Fifth Fleet). Halsey took over command of the Fleet again in May 1945. In June 1945, Halsey sailed the ships into the path of a typhoon, designated Connie, resulting in six lives lost, and 75 airplanes destroyed, with 70 more planes badly damaged. While ships sustained crippling damages, none were lost on this occasion. A Court of Inquiry was convened and, after lengthy deliberations, recommended that Halsey be "reassigned," but Admiral Nimitz rejected the Court's recommendation on account of Halsey's "prior service" to the Navy. Halsey remained in command for approximately eight more weeks, until the cessation of hostilities on 14 August 1945. He was promoted to Fleet Admiral on 11 December 1945, and retired in March 1947.