Британ журналисі, жазушы және теледиктор Перэгрин Уорсторн (1923-2020)
Peregrine Worsthorne
Перегрин Уорсторн (1923-2020) – британ журналисі, жазушы, консервативті саясат талшысы. "The Sunday Telegraph" редакторы қызметін атқарды. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық журналист, жазушы және хабаршы (1923–2020)
British journalist, writer and broadcaster (1923 2020)
Сер Перегрин Жерард Ворстхорн (туған аты Кох де Горейнд; 22 желтоқсан 1923 – 4 қазан 2020) – британдық журналист, жазушы және хабаршы. Ол өзінің мансабының көп бөлігін Telegraph газеттерінде өткізді, соңында бірнеше жыл The Sunday Telegraph редакторы болды. 1997 жылы газеттен кетті. Ворстхорн консервативті бағытталған саяси журналист болды, ол көп жылдар бойы мақалалар мен бас мақалалар жазды.
Sir Peregrine Gerard Worsthorne (né Koch de Gooreynd; 22 December 1923 – 4 October 2020) was a British journalist, writer, and broadcaster. He spent the largest part of his career at the Telegraph newspaper titles, eventually becoming editor of The Sunday Telegraph for several years. He left the newspaper in 1997. Worsthorne was a conservative leaning political journalist, who wrote columns and leaders for many years.
Ерте өмір, мектеп және әскери қызмет
Ворстхорн Челсиде дүниеге келді, ол Бірінші дүниежүзілік соғыста өз еліне қызмет еткен бельгиялық банкир, генерал Александр Луи Кох де Горейндтің кіші ұлы және ағылшын католигі, Абингдонның 12-ші графының немересі Присцилла Рейнтиенс болды. Ворстхорнның ағасы Саймон Таунли дүниеге келгеннен кейін отбасының тегі ағылшын тіліне бейімделді, ол 1976 жылдан 1996 жылға дейін Ланкаширдің лорд-лейтенанты болды. Екі ұл католик дінінде крещениеден өтті, бірақ католик діни мектептеріне бармады. Ворстхорнның анасы оның әкесінен бес жасқа толғанда ажырасып, көп ұзамай Англия банкісінің губернаторы сэр Монтегю Норманға тұрмысқа шықты. Ворстхорнның биологиялық әкесі 1937 жылы өзінің тегін Кох де Горейнд деп өзгертіп алды. Уэлчтің де журналистикада мансабы болды және ол Ворстхорнды Кембридждегі Питерхауз колледжіне үміткер болуға көндірді. Ол 1942 жылы тарих мамандығы бойынша оқуға түсіп, колледжде білімін бастады. Сол кездегі Питерхауздың директоры консервативті ғалым Герберт Баттерфилд болды. Әдеттегідей, Ворстхорн үш семестрден кейін әскери қызметке шақырылды, соңғы семестрде шеттетілді. Бірақ Оксфордшир және Букингемшир жеңіл жаяу әскерімен әскери оқудан өту кезінде ол иығын жарақаттап, Оксфордтағы ауруханаға түскеннен кейін Оксфордтағы Магдалена колледжін бір семестрге қабылдауға көндіре алды. 1943 жылдың 4 маусымында офицерлік шен алғаннан кейін Ворстхорн философ Майкл Оукшоттпен бірге Италия кампаниясында «Фантом» операциясында қатысты, ал 1945 жылы үш ай бойы Гамбургтегі оккупациялық күштер құрамында болды. Ворстхорн Питерхаузға оралып, білімін бір жыл ертерек аяқтады және екінші дәрежеге ие болды.
Worsthorne was born in Chelsea, the younger son of General Alexander Louis Koch de Gooreynd, a Belgian banker who had served his country in World War I, and Priscilla Reyntiens, an English Roman Catholic and the granddaughter of the 12th Earl of Abingdon. The family name was anglicised following the birth of Worsthorne's older brother Simon Towneley, who from 1976 to 1996 was the Lord Lieutenant of Lancashire. The two boys were baptised Roman Catholic, but did not attend Catholic denominational schools. Worsthorne's mother divorced his father when he was five years old, and shortly afterwards married Sir Montagu Norman, then the Governor of the Bank of England. Worsthorne's biological father reverted his name to Koch de Gooreynd in 1937 Welch also had a career in journalism, and persuaded Worsthorne to apply to Peterhouse, Cambridge. He began his studies at the college in 1942, having won an exhibition to read history. The Master of Peterhouse at that time was the Conservative academic Herbert Butterfield. As was normal practice Worsthorne was called up for war service after three terms; he was rusticated during the last term. In army training with the Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry, however, he injured his shoulder and after being admitted to a hospital in Oxford was able to persuade Magdalen College, Oxford, to admit him for a term. After receiving his commission on 4 June 1943, Worsthorne saw active service in Phantom during the Italian campaign with the philosopher Michael Oakeshott, and was part of the occupying force in Hamburg for three months in 1945. Worsthorne returned to Peterhouse and took his degree a year early, gaining a second.
Журналистикадағы алғашқы еңбек жолы
Ворстхорн 1946 жылы «Глазго Геральд» газетінде екі жылдық Оксбридж түлектеріне арналған оқу бағдарламасы бойынша қосалқы редактор ретінде газет саласына қадам қойды. 1948 жылдан бастап ол «The Times» газетінде шетелдік бөлімде жұмыс істеді, алғашқы жылында қайтадан қосалқы редактор болып қызмет етті. Осы кезеңде ол газеттің редакторы Уильям Кейсидің кеңсесіне шақырылды, ол оған: «Жақсы жігіт, «The Times» – бұл қара жұмысшылардың тобы, ал сіз сияқты білікті адам мұнда ешқашан үйлесе алмайсыз» деді. Өзінің саясатына сәйкес келетін газетке көшкеніне қарамастан, Ворстхорн «The Times» газетін қаншама өкінішпен тастады, себебі Флит-стриттегі кез келген басқа газетте жұмыс істеу көңілін көтермейтінін, ал «The Telegraph» газетіндегі жұмыс жағдайлары «The Times» газетіндегідей жақсы емес екенін сезінді. Осы уақытта ол «Encounter» журналына (сонда ЦРУ жасырын қаржылаған) мақалалар жазды. 1954 жылдың қараша айында макартизмді талқылаған «Америка: сана ма, қалқан ба?» деген мақаласында ол Американың кемшіліктерін британдықтар өздерінің пайдасы үшін қабылдауы керек екенін жазды, себебі: «Америкалық құдай аңыз арқылы жаратылған. Құдай сәтсіздікке ұшырады. Бірақ, жақын қарағанда, шайтан екені анықталған коммунистік құдайдан айырмашылығы, американдық құдай жай ғана адамға айналды». Кейін ол соғыстан кейінгі Американы «бұқараға» адал Ұлыбританиядан гөрі «[интеллектуалдық элитаға] сенім артқан» Америкамен салыстырды.
Worsthorne entered the newspaper industry as a sub editor on The Glasgow Herald in 1946, on a two year training program for Oxbridge graduates. He then worked for The Times from 1948 on the Foreign Desk, again as a sub editor in his first year there. During this time he was called into the office of the newspaper's editor William Casey, who then told him: "Dear Boy, The Times is a stable of hacks and a thoroughbred like you will never be at home here". Despite moving to a newspaper more suited to his politics, Worsthorne nevertheless left The Times with some regret, feeling that working for any other title in Fleet Street could only be anticlimactic, and that working conditions at The Telegraph were inferior to those at The Times, then based at Printing House Square. At this time he also contributed articles to the magazine Encounter (then covertly funded by the CIA). In a November 1954 article discussing McCarthyism titled "America: Conscience or Shield? ", he wrote that America's flaws were something the British would have to accept for their own benefit, because: "legend created an American god. The god has failed. But unlike the Communist god which, on closer examination, turned out to be a devil, the American god has just become human". Later he favourably compared a post war America which "put its faith in the [intellectual elites]" over a Britain dedicated to the "masses".
Редактордың орынбасары (1961-1976)
1961 жылы Ворстхорн The Sunday Telegraph газетінің алғашқы бас редакторының орынбасары болып тағайындалды; бұл лауазым атауынан көрінетінге қарағанда жауапкершілігі аз болды, ал өзінің автобиографиясында Ворстхорн The Yorkshire Post газетінің редакторы болу ұсынысын қабылдамағанына өкініш білдірді. Бірақ ол өз газетінде консервативті, торилік ұстанымды сақтай отырып, жетекші колонна жазушы болды. Ворстхорн Британ империясының жоғалуына қайғырды; ол бірде халықтың деколонизацияны қабылдауы социализмге келісім білдірумен бірдей екенін айтты. 1967 жылғы алты күндік соғыс туралы ол «Азаматтардың жеңісі» деген мақала жазды: «Өткен аптада дамыс емеген елдердің айналасында орналасқан шағын батыстық қауымдастық арабтарға бүгін өз ықпалын тигізе алды, бұл бұрынғы ақтар азиялық және африкалық халықтарға империялық дәуірде тигізгендей оңай болды». Келесі жылы, 1968 жылғы сәуірде Енох Пауэллдің ақ емес иммиграцияның қаупі туралы сөйлеген сөзінен кейін ол ерікті түрде елге оралудың «бірден-бір адал жолы» екенін айтты. Ол досы журналист Пол Джонсонмен бірге бұрынғы отарларды қайта отарлауды жақтады. 1991 жылдың қыркүйегінде ол «Үшінші әлем елдеріне қарсы империализмнің жаңа түрін» жақтады, ол «барбарлыққа қарсы одақ» құруға бағытталған, бұл одақ «дамыс емеген елдердің» қару қолдануын бақылауға арналған. Оның пікірінше, аштықпен күресу үшін «жетілген елдер саяси бақылауды қайта орнатуы керек, яғни отаршылдыққа оралуы керек». 1965 жылы Родезиядағы ақ нәсілді азшылық үкіметінің Иан Смит тәуелсіздік жариялауын қорғады. Ворстхорн декларациядан кейінгі жексенбіде жазған мақаласында: «Тарихтың жарығында Лорд Норт Америкадағы ақ құл иелеріне тәуелсіздік беруден бас тартқаны үшін қате деп танылғандай, Гарольд Уилсон да Оңтүстік Африкадағы ақ үстемдікке тәуелсіздік беруден бас тартқаны үшін кінәлі болады» деді. Ворстхорн бастапқыда Ұлыбританияның Еуропалық экономикалық қауымдастыққа кіруін қабылдады. 1971 жылы Хит үкіметінің ақ қағаздары жарияланғаннан кейін ол Daily Telegraph газетінде «Еуропалықтар» британдықтардың кіруі үшін болған күресте жеңіске лайық екенін жазды. «Скептиктер басқа сенімді ұсына алмады», - деді ол. Бірақ 1992 жылғы Бірыңғай Еуропалық актінің жақындауымен ол 1992 жылғы 4 тамыздағы The Sunday Telegraph газетінде: «Процесс басталғанда, 20 жыл бұрын егемендікті жоғалту туралы сөз болған жоқ. Бұл өтірік, не болмаса, адал емес шатастыру» деп жазды, бұл Рим шартының (1957) «күштірек одаққа» деген міндеттемесіне қайшы келеді. 1973 жылғы наурызда BBC-дің бүкіл ел бойынша бағдарламасында ол елдің теледидарында «fuck» деген сөзді екінші рет айтты, себебі халыққа консервативті үкімет министрі Лорд Лэмбтонның (болашақ қайнағасы) екі әйелмен төсек бөлгеніне алаңдамай ма деген сұрақ қойылғанда. Ворстхорн 2013 жылы: «Бұл спонтанды болмаған болуы мүмкін. Мен бұл туралы Эль Винода кеңес алғанмын. Мен есімде ұстамаймын. Білуімше, бұл дұрыс сөз болды» деді. Теледидарда дөрекі сөз қолдану оған The Daily Telegraph газетінің редакторы болу мүмкіндігінен айырды, өйткені газеттің сол кездегі иесі Лорд Хартвелл Ворстхорнның пікіріне Британияның «хаоске түсуіне рұхсат етуіне» қарсы болды. 1978 жылы Ворстхорн өзінің көзқарастарының элементтерін (Британияда социализмнің аяқталуы) алдағы үкімет өзгерісінде (саяси ғалым Эндрю Гэмбл «еркін экономика және күшті мемлекет» деп атаған) көре алмады. Тэтчер сайлауға бір жыл қалғанда ол оның үкіметі «көп өзгеріс жасамауы мүмкін [ ] Оның ұсыныстары өте аз: әлеуметтік демократияның жұмысын жақсарту үшін нарықтық әдістерді пайдаланудың бақыланатын тәжірибесі». «Біз Тэтчер ханымның үкімет құруына тым көп мән береміз», - деді Ворстхорн BBC-нің сайлау түнгі бағдарламасында 3 мамыр 1979 жылы, нәтижелер келіп жатқанда. «Шын мәнінде консервативті идеялар мен консервативті саясат үкімет құратын болады. Менің ойымша, ол мұны жақсы түсіндірген жоқ». Ол 1979 жылғы 4 қарашада «Sunday Telegraph» газетінде «Сейітшілік дұрыс бола алады» деген мақала жазды, онда ол Ұлыбританиядағы лейбористік үкіметті құлдырату үшін ЦРУ-мен жұмыс істеу туралы өтінішті қабылдайтынын айтты. Бұл мақалада келтірілген сөздер «A Very British Coup» романының кейбір нұсқаларында кездеседі, онда басты қастандық жасаушы сэр Перегрин деп аталады. Брюс Андерсонды қоса алғанда, пікірлер беттерінің жоғары моральдық сипаты «Ворсторн колледжі» деген лақап атымен танылды. Бұл шара 1991 жылдың қыркүйегіне дейін жалғасты, содан кейін Ворстхорнның міндеттемелері апта сайынғы бағанына дейін қысқартылды. 1990 жылдың қаңтарында Ворстхорн Эндрю Нил мен The Sunday Times газетінен келген сотқа тартылды, себебі 1989 жылғы наурыздағы «Playboys as Editors» деген редакциондық мақаласында Нилдің Памелла Бордеспен қатысы салдарынан оның және The Observer газетінің Дональд Трелфордтың (Бордеспен де қатысқан) редакторлық қызметтеріне лайық емес екені айтылған. (The Independent on Sunday газеті, басқа британдық сапалы жексенбілік газеті, 1990 жылдың қаңтарына дейін жарияланбады). The Sunday Telegraph Нилдің Бордес проститутка екенін білгенін айыптады, бірақ Рой Гринслейдтің сөзіне сәйкес, ол мұны білмеген, және сотқа дейін Telegraph мұны мойындады, бірақ екі мақаланы (біреуі Ворстхорнның емес) әділ пікір ретінде қорғады. Нил сотты жеңіп, 1000 фунт стерлинг өтемақы алды, ал оның газеті сол кездегі мұқаба бағасы 60 пенс жеңіп алды. Бұрын, 1988 жылғы наурызда, Ворстхорнның досы Вудров Уайаттың күнделігінде жазылған жазбаға сәйкес, Нил «тамаша редактор» екенін айтқан. «Журналистиканың міндеті ғалым болу емес», - деді Ворстхорн 1989 жылы. «Жеке газет немесе журналист ең көп көлемде интеллектуалды, жақсы ойластырылған, үйлесімді көзқарастарды қалыптастыра алады, яғни моральдық ұстаным».
In 1961 Worsthorne was appointed as the first deputy editor of The Sunday Telegraph; a job with fewer responsibilities than its title implies, and in his autobiography Worsthorne expressed some regret that he rejected an offer to become editor of The Yorkshire Post. In due course though, he became a leading columnist on his newspaper, taking a Conservative High Tory stance. Worsthorne mourned the loss of the British Empire; he once argued that the public's acceptance of decolonisation was paralleled by their acquiescence to socialism. Of the Six Day War in 1967 he wrote an article titled "Triumph of the Civilised":"Last week a tiny Western community, surrounded by immensely superior numbers of the underdeveloped peoples, has shown itself able to impose its will on the Arabs today almost as effortlessly as the first whites were able to do on the Afro Asian native in the imperial heyday". The following year, after Enoch Powell's speech in April 1968 on the perceived threat of non white immigration, he argued that voluntary repatriation was the "only honest course". In common with his friend the journalist Paul Johnson, he advocated the recolonisation of former colonies. In September 1991, he advocated "a new form of imperialism directed against the countries of the Third World" intended to create an "anti barbarian alliance" to control the use of weapons by "primitive peoples." In his view nothing could be done about famines "without the advanced countries re exerting political control – i. e., a return to colonialism." In 1965, he defended the declaration of independence by the white minority government of Ian Smith in Rhodesia. Worsthorne, in an article on the Sunday following the declaration, wrote:Just as in the light of history Lord North has been judged wrong for refusing to give independence to the white slave owners in America, so will Mr Harold Wilson be for refusing to give it to the white supremacists of Southern Africa. Worsthorne initially accepted Britain's entry into the European Economic Community. After the publication of the Heath Government's 1971 White Paper, he wrote in a Daily Telegraph column that the "Europeans" deserved to win in the battle over British entry. "The sceptics have failed to produce an alternative faith", he argued. By the time of the imminent Single European Act of 1992, however, he wrote in The Sunday Telegraph of 4 August 1992 that: "Twenty years ago, when the process began, there was no question of losing sovereignty. That was a lie, or at any rate, a dishonest obfuscation", in contradiction of the Treaty of Rome's commitment (1957) to an "ever closer union". On the BBC's Nationwide programme in March 1973, he was the second person on the nation's television to say "fuck", when asked if the general public were concerned that a Conservative Government minister Lord Lambton (his future father in law) had shared a bed with two call girls. Worsthorne said in 2013: "There's a possibility it wasn't spontaneous. Apparently I took advice about it before in El Vino's. I don't remember. To the best of my knowledge, it was the mot juste." The use of the swear word on television cost him the opportunity to edit The Daily Telegraph, as its then owner Lord Hartwell strongly objected to Worsthorne's comment in the context of Britain "being allowed to spin into chaos". In 1978 Worsthorne did not see the potential for elements of his views (the end of socialism as an alternative in Britain) to be reflected in the forthcoming change of government (in what the political scientist Andrew Gamble came to call "the free economy and the strong state"). In the year before Thatcher's election he wrote that her government "is not going to make all that much difference [ ] Her proposals amount in effect to very little: a controlled experiment in using market methods to improve the workings of social democracy". "We put too much emphasis on Mrs. Thatcher forming a government", Worsthorne said on the BBC's election night programme late on 3 May 1979 as the results were about to come in. "It will really be Conservative ideas and Conservative policies that have formed a government. I don't think that she's articulated it very well." He wrote an article "When Treason Can Be Right" in the Sunday Telegraph on 4 November 1979, in which he said that he would accept a request to work with the CIA to undermine a Labour Government in the UK. A quote from this article appears in some copies of the novel A Very British Coup, in which the main conspirator is named Sir Peregrine. The lofty ethos of the comment pages, with contributors including Bruce Anderson, was captured in their nickname, 'Worsthorne College'. This arrangement continued until September 1991 when Worsthorne's commitments were reduced to his weekly column. In January 1990, Worsthorne was the defendant in a libel case brought by Andrew Neil and The Sunday Times, over a March 1989 editorial "Playboys as Editors" in The Sunday Telegraph which claimed that as a result of Neil's involvement with Pamella Bordes, he and The Observers Donald Trelford (also involved with Bordes) should not serve as editors of their titles. (The Independent on Sunday, the other British quality Sunday, did not begin publication until January 1990.) The Sunday Telegraph had accused Neil of knowing that Bordes was a prostitute, which according to Roy Greenslade, he certainly did not know, a fact which the Telegraph had accepted by the time of the court case, but still defended the two articles (one was not by Worsthorne) as fair comment. Neil won the defamation case, being awarded damages of £1,000, and his paper won its then cover price of 60p. Earlier, in March 1988, Worsthorne had said Neil was a "brilliant editor", according to an entry in the diary of his friend, Woodrow Wyatt. "The job of journalism is not to be scholarly", Worsthorne commented in 1989. "The most that can be achieved by an individual newspaper or journalist is the articulation of an intelligent, well thought out, coherent set of prejudices – ie, a moral position."
Гомосексуализмге қатысты көзқарастар
Ворстхорн ұзақ жылдар бойы гомосексуалдық әрекеттерді сынап, әсіресе 1982 жылы Рой Дженкинсті "квирлерге" көрсеткен төзімділігі үшін қатты сынға алды. 1988 жылдың қаңтар айында 28-тарау туралы пікірталас кезінде ол BBC Radio Three арнасының «Үшінші құлақ» бағдарламасында сұхбаттасып, гей еркектерді үнемі «олар» деп атады, бұл басқа сұхбаттасушы Иан МакКелленнің «Мен де солардың бірімін» деп мойндауына себеп болды. Ворстхорн бағдарламада гей болмау кейбір құрбылары үшін «қиын мәселе» екенін айтты. 2011 жылы Лондонның «Evening Standard» газетінде 1930 жылдарға сілтеме жасай келгенде, Ворстхорн: «Егер осының құны жоғары болмағанда, көбірек жігіттер гей болар еді» деді. Кейін ол бір жынысты некелер мүмкіндігін қабылдап, олардың гей адамдарға «тұрақты қарым-қатынас» құруға мүмкіндік беретініне сенді және консерваторлардың саяси дұрыстықты заманауи әдеп ретінде қабылдауы керек деп мәлімдеді. Ворстхорн джаз музыканты Джордж Меллиге ынтық болғанын да айтты.
Worsthorne long criticised homosexual activity, castigating Roy Jenkins in particular in a 1982 editorial for his tolerance of "queers". At the time of the debate over Section 28 in January 1988 he appeared on BBC Radio Three's Third Ear programme and persistently referred to gay men as "them", which caused the other interviewee, Ian McKellen, to come out by saying, "I'm one of them myself". Worsthorne also said on the programme that not being gay was "a close run thing" for some of his contemporaries. In a 2011 article for the London Evening Standard, in reference to the 1930s, Worsthorne said "I think more boys would have gone gay if there hadn't been such a price to pay for it." He later accepted the possibility of same sex marriages, believing they allow gay people to form "stable relationships" and argued Conservatives should embrace political correctness as a form of modern courtesy. Worsthorne also claimed to have been seduced by Jazz musician George Melly.
Кейінгі өмірі мен мансабы (19932020)
1993 жылы Ворстхорн Маргарет Тэтчер үкіметінің мұрасын сынады; 1980-жылдары оның "буржуазиялық үстемдік" деп қараған нәрсеге деген күмәнді көзқарасы Ворстхорн мен "Телеграф" газетінің Даунинг-стрит, 10-да біраз уақытқа дейін жақсы қабалдамауына себеп болды. 2005 жылы ол Тэтчердің "толық консервативті идеологиялық шектен шығуы ағылшын халқының аузында жағымсыз қалдырып, консерватизмді тек басқа жаман балама болмаған жағдайда ғана қолдануға болатын жағдайға жеткізді" деді. Ол былай қосты: "Көптеген адамдарымыз үшін ХХ ғасырдың соңы мен ХХІ ғасырдағы өмір қорқынышты, қатыгез және қысқа болады". Осыдан кейін Ворстхорн Конрад Блэктің әйелі Барбара Амиелді және Блэктің өзін газеттерінің Израильді және АҚШ-тың сыртқы саясатын сөзсіз қолдауы үшін сынады. 1997 жылы ол "қоғамдағы үлкен және қайталанбас өзгерістерді" сынап, өзгеретін Британия туралы "Бұл енді танымайтын немесе жақсы көретін ел емес" деді. 1999 жылы Ворстхорн "Еуропалық оңшылдар (және солшылдар да) мықты мемлекеттен қорықпайды, жеке бостандықтан да қорықпайды, сондықтан олар еркін сөзді және еркін БАҚ-ты шектеу үшін мемлекеттің күшін еркін кәсіпкерлік пен еркін сауда сияқты қолдануға дайын" деп, Британияның жойылуын тоқтату үшін федеративтік Еуропа ғана қабілетті екенін айтты. 2000-жылдардың басында ядролық қару және суық соғыс кезінде ядролық соғыс мүмкіндігі туралы айта отырып, ол: "Бірнеше ғасырдан кейін термоядролық соғыстан кейінгі қараңғы дәуірден шыққан тарихшылар (батырманы басуды) моральдық тұрғыдан дұрыс деп бағалар ма, әлде Гитлер, Сталин және Маоның ең қорқынышты зұлматтарынан да артық зұлымдық деп табар ма? Біз мұндай ақылға сыймас нәрсеге қалай сене алдық?" деді. 2004 жылы ол "Аристократияны қорғау" атты кітабын жариялады. 2000-жылдары ол "New Statesman" журналына кітап туралы рецензиялар жазды және 2010-жылдары да журналға жазылып тұрды. 2016 жылы "New Statesman" журналының Джейсон Коулимен сұхбаттасуда ол: "Мен ағылшын аристократиясын басқа билеуші таптармен салыстырғанда әрқашан керемет деп ойладым. Менің ойымша, біз Норман жаулап алуынан бері Англияда тамырланған ерекше тарихи шеберлікке ие билеуші тапқа ие болдық" деді. 1950 жылы ол Доминик есімді қызы мен Дэвид Энтони Ллойд Бейнем есімді күйеу баласы болды. Клодия 1990 жылы қайтыс болды. 1991 жылы ол архитектура туралы жазушы Люсинда Лэмбтонға үйленді. Денис Воның салған жұптың суреті Лондонның Ұлттық портрет галереясының қорында сақталады. 2013 жылы олар Бэкингемширде тұрды. Ворстхорн Лэмбтон мен оның әпкелерінің әкесінен мүлікті және байлықты мұраға алуын ашық түрде қолдады. Ворстхорн 2020 жылдың 4 қазанында 96 жасында қайтыс болды.
In 1993, Worsthorne criticised the legacy of Margaret Thatcher's government; during the 1980s, his ambivalence to what he saw as her "bourgeois triumphalism" resulted in Worsthorne and the Telegraph being out of favour at 10 Downing Street for some time. In 2005 he argued that Thatcher's "utterly un Tory ideological excesses left such a bad taste in the mouth of the English people as to make Conservatism henceforth unpalatable, except as a last resort in the absence of a less dire alternative". He added: "For many of our people, life in the late 20th and in the 21st Century will be repulsive, brutal, and short as well." From that point, Worsthorne became critical of Conrad Black's wife, Barbara Amiel, and Black himself for his newspapers' uncritical support for Israel and the foreign policies of the United States. In 1997 he criticised the "great and irreversible changes in society" and said of a changing Britain that "this is not a country I recognise or am particularly fond of any more". In 1999, Worsthorne said that only a federal Europe can stop the abolition of Britain, arguing that "the European Right (and Left for that matter) has no fear of the strong state, no hang ups about individual liberty, which is why it is as willing to use the power of the state to curb the excesses of free speech and a free media, as of free enterprise or free trade". In the early 2000s, in reference to nuclear weapons and the possibility of nuclear war during the Cold War, he said "would some historian emerging centuries later from the post thermonuclear war Dark Ages have judged (pressing the button) morally justified, or so evil as to dwarf even the most monstrous inequities of Hitler, Stalin and Mao? How could we have believed anything so preposterous?". In 2004 he released a book called In Defence of Aristocracy. In the 2000s he regularly contributed book reviews to the New Statesman, and was still a subscriber to the magazine in the 2010s. He told Jason Cowley of the New Statesman in a 2016 interview: "I've always thought the English aristocracy so marvellous compared to other ruling classes. It seemed to me that we had got a ruling class of such extraordinary historical excellence, which is rooted in England almost since the Norman Conquest." in 1950, with whom he had a daughter (Dominique) and stepson (David Anthony Lloyd Baynham). Claudie died in 1990. In 1991 he married the architectural writer Lucinda Lambton. A portrait of the couple, by Denis Waugh, is in the collection of the National Portrait Gallery, London. As of 2013, the couple lived in Buckinghamshire. Worsthorne publicly advocated for Lambton and her sisters to inherit properties and fortunes from their father. Worsthorne died on 4 October 2020 at the age of 96.