Кіріспе
Америкалық федералист саясаткер (1758–1827) – американдық заңгер, саясаткер және АҚШ дипломаты Кристофер Гор (21 қыркүйек 1758 – 1 наурыз 1827) Массачусетс штатының көрнекті заңгері, федералист саясаткері және АҚШ дипломаты болған. Америка революциясынан бөлінген отбасында дүниеге келген Гор жеңіске жеткен патриоттар тарапына шығып, Бостонда сәтті заңгерлік тәжірибе құрды және революциялық үкіметтік қарыздарды арзанға сатып алып, үкіметтен толық құнын алды. Гор 1788 жылы саясатқа қадам басып, Массачусетс штатының заң шығарушы органында қысқа мерзім қызмет еткеннен кейін Массачусетс штатының округтік прокуроры болып тағайындалды. Содан кейін президент Джордж Вашингтон оны Ұлыбританиядағы теңіз талаптарымен айналысатын дипломатиялық комиссияға жіберді. 1804 жылы Массачусетске оралып, қайтадан штаттық саясатқа араласып, бірнеше рет губернаторлыққа үміткер болған, бірақ 1809 жылы жеңіске жетті. Ол бір мерзім қызмет етіп, 1810 жылы демократ-республикалық Элбридж Джерриге жеңілді. 1813 жылы губернатор Калеб Стронг оны АҚШ Сенатына тағайындады, онда 1812 жылғы соғысқа қарсы күресті жетекшілік етті. Гор өзінің капиталын түрлі бизнеске, соның ішінде Миддлсекс каналы және Чарльз өзені арқылы салынатын көпір сияқты маңызды инфрақұрылымдық жобаларға инвестициялады. Ол ерте тоқыма өнеркәсібінің ірі инвесторы болды, Бостон өндіріс компаниясы мен Мерримак өндіріс компаниясын қаржыландырды, олардың бизнесі Массачусетс штатының Лоуэлл қаласын құрды. Гор түрлі қайырымдастық істерге қатысып, Гарвард колледжінің ірі демеушісі болды, онда алғашқы кітапхана оның құрметіне аталды. Оның Уолтемдегі (Массачусетс штаты) сарайы, қазір Гор Плейс деп аталады, федералдық архитектураның ең жақсы сақталған мысалдарының бірі болып табылады және Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды.
the American lawyer, politician, and U. S. diplomat
Christopher Gore (September 21, 1758 – March 1, 1827) was a prominent Massachusetts lawyer, Federalist politician, and U. S. diplomat. Born into a family divided by the American Revolution, Gore sided with the victorious Patriots, established a successful law practice in Boston, and built a fortune by purchasing Revolutionary government debts at a discount and receiving full value for them from the government. Gore entered politics in 1788, serving briefly in the Massachusetts legislature before being appointed U. S. District Attorney for Massachusetts. He was then appointed by President George Washington to a diplomatic commission dealing with maritime claims in Great Britain. He returned to Massachusetts in 1804 and reentered state politics, running unsuccessfully for governor several times before winning in 1809. He served one term, losing to Democratic Republican Elbridge Gerry in 1810. He was appointed to the US Senate by Governor Caleb Strong in 1813, where he led opposition to the War of 1812. Gore invested his fortune in a variety of businesses, including important infrastructure projects such as the Middlesex Canal and a bridge across the Charles River. He was a major investor in the early textile industry, funding the Boston Manufacturing Company and the Merrimack Manufacturing Company, whose business established the city of Lowell, Massachusetts. Gore was involved in a variety of charitable causes, and was a major benefactor of Harvard College, where the first library was named in his honor. His palatial mansion in Waltham, Massachusetts, now known as Gore Place, is one of the finest extant examples of Federal architecture, and has been declared a National Historic Landmark.
Алғашқы жылдар
Кристофер Гор 1758 жылдың 21 қыркүйегінде Бостонда, сәтті саудагер және шебер Джон Гор мен Франсистің көптеген балаларының бірі болып дүниеге келді. Ол олардың үш ұлының ең кішісі, ересекке дейін жеткені. Ол Бостон латын мектебінде оқыды және он үш жасында Гарвард колледжіне қабылданды. Америка Тәуелсіздік соғысының басталған кезінде және 1775 жылы Бостонды қоршау кезінде Гарвард ғимараттары Континенттік армия тарапынан басылып алынды, ал Гор Гарвард Конкордтағы жұмысын жаңартқанға дейін Брэдфордта оқуын уақытша жалғастырды. Гарвардта оқығанда Гор сөйлеу клубына қатысып, Руфус Кинг пен Джон Трамбуллмен өмір бойына сақталатын маңызды достық байланыстар құрды. Гор отбасы соғыс кезінде екіге бөлінді: Гордың әкесі лоялист болғандықтан, 1776 жылдың наурыз айында британ армиясы қаладан шыққанда Бостонды қалдырып кетті. Осының салдарынан Гор Бостонда қалған анасы мен үш қарындасына көмектесуге міндетті болды.
Заңгерлік мансабының алғашқы жылдары
Әскери қызметтен кейін Гор Джон Лоуэллмен заңды оқыды және салыстырмалы түрде қысқа оқудан кейін 1778 жылы адвокаттыққа қабылданды. Гордың заңгерлік тәжірибесі гүлденді, өйткені көптеген лоялист адвокаттар Массачусетстен қашып кеткен еді. Гордың клиенттерінің арасында мүлкін қайтаруға тырысқан лоялисттер, сондай-ақ талаптары бар Лондон негізделген британ саудагерлері болды. Оның жазбаша шағымдары көбінесе дұрыс негізделген, және ол табысты сот адвокаты ретінде танылды. Гор революциялық валюта мен облигацияларға сақтықпен инвестиция жасау арқылы байлығын арттырды. Ол сатып алған бағалы қағаздар – Континенталдық армияның әскерлеріне жалақы орнына берілген, олар көбінесе арзан бағамен сатылған қағаздар еді. Мысалы, ол сатып алған бағалы қағаздардың бір партиясы шамамен 3700 доллар тұрды, бірақ номиналды құны 25000 долларға жетеді. 1785 жылы ол бай саудагер, теңіз сақтандырушысы және Массачусетс банкінің директоры қызы Ребекка Амори Пэйнге үйленді. Олар әлеуметтік әдеп-ғұрыптарымен танымал болды және Бостон қоғамының көрнекті мүшелеріне айналды. 1788 жылы Гор 1789 жылы Массачусетс штатының Конституциясын бекіткен конвенцияға делегат болып сайланды. Оның сайлануына қарсылық болды, өйткені ол тұратын Бостон сол кезде мемлекеттік билікке көбірек бейімделген еді. Дегенмен Гор жаңа Конституцияны қолдауға шақырып, федералисттік ұстанымды қатай түсті.
Заң шығарушы, банкир және спекулянт
1788 жылы Гор Массачусетс штатының өкілдер палатасына сайланды. Ол жаңа федералды конституция талап еткен іс-қимылдар үшін штаттың ережелерін қабылдауда жетекші рөл атқарды. Оның ұсынысымен заң шығарушы орган президент сайлаушыларын бірлескен отырыста таңдауды шешті. Ол сондай-ақ штат Палатасы мен Сенатының АҚШ Сенатының таңдаулары бойынша жеке-жеке дауыс беру арқылы келісуін ұсынды, бұл процесс сайлауға халықтың қатысуын едәуір азайтады. Оның ұсынысы ақырында палатаның үміткерлердің тізімін таңдап, одан Сенат біреуін таңдайтын процеске қарай қабылданбады. 1789 жылы Гор қайта сайлануға түсуге шешім қабылдады, бірақ Бостондағы сол кездегі ұлтшылдыққа қарсы күштің салдарынан жеңілді. Бірнеше орын босатылып, арнайы сайлау өткізілген кезде ол кейінрек бір орынды жеңуге қол жеткізді. 1780-ші жылдардың соңында Гордың қаржылық сату-алулары оның байлығын едәуір арттырды. 1788 жылы ол және Бостондық кәсіпкер Эндрю Крейги, Горды заңгерлік қызметтер үшін жалдаған, құны өсуі мүмкін деген болжаммен 100 000 доллар номиналды құны бар континенталдық бағалы қағаздарды сатып алу туралы құпия келісімге келді. Сол жылдың қазан айының соңында екеуі осы мақсатқа жетті: Гор шамамен 20 000 долларға 90 000 долларлық қағаз сатып алды және Крейгиді, егер қаржысы жеткілікті болса, ол сатып алған 11 000 доллардан артық сатып алуға ынталандырды. Гор сонымен қатар Массачусетс штатының соғысқа байланысты борыштарын сатып алды және АҚШ үкіметіне оларды да қабылдау үшін Массачусетс конгрессмендеріне лобби жасады. Гордың табысы 1790 жылы АҚШ Конгресі Александр Гамильтон ұсынған және Гордың досы Руфус Кинг қолдаған заңды қабылдаған кезде іске асты, бұл заң континенталдық және штаттық қағаздарды жаңа АҚШ қағазына номиналды құнымен алмастырды. Гор осы саудадан ғана емес, сонымен қатар ол алған қағаздың құны оны сатуға дейін өсті. Оның нақты қанша тапқаны сақталған құжаттардан белгісіз: Джон Куинси Адамс Гордың сату-алулары оны елдегі ең бай заңгерге айналдырғанын жазды. Гордың қаржылық сату-алуларының табысы оны АҚШ-тың сыртқы қарыз міндеттемелерін қолайлы шарттармен сатып алу үшін Крейги, Уильям Дюер және Дэниел Паркермен серіктестікке түсуге итермеледі. Паркер Крейгидің серіктесі болды, ал Дюер Нью-Йорктің ықпалды бизнесмені және Қазынашылық департаментінің шенеунігі болды, оның сәнді өмір салты Горды таң қалдырды. Серіктестік Еуропадағы АҚШ жерлерін сатуды және Францияға АҚШ міндеттемелерін алуды көздеді. Гор осы жобаға 10 000 доллар салды, бірақ ол сәтсіз аяқталды: Голланд банкирлері, американдықтардан күшті әрі тәжірибелі болғандықтан, оларды озып кетті. Гор осы серіктестермен басқа да іскерлік іс-шараларға қатысты, бірақ қаржылық сату-алуларға мұқият қарайтын, серіктестердің сәтсіз жерді пайдаланудан аулақ болды. Гордың қаржылық қызметінің көп бөлігі оның қайын атасы директор болған Массачусетс банкі арқылы жүзеге асырылды. Ол 1785 жылы оның басқармасына сайланды, содан кейін ол акционері болды. Оның басқармадағы қызметі кезінде банк несиелерді өтеу бойынша ережелерін қатаңдатты, бұл оның капиталының тұрақтылығын жақсартты. Гор банкті өзінің жеке салымдарының көпшілігі үшін пайдаланды, сонымен қатар бірнеше мың доллар мөлшерінде несие желісін пайдаланды. Ол ұстаған банк акциялары 1791 жылға дейін салыстырмалы түрде жоғары дивидендтер төледі, ол кезде банк Америка Құрама Штаттарының Бірінші банкімен қатты бәсекелесті. Америка Құрама Штаттарының банкін Александр Гамильтон ұлттық деңгейде тұрақты банктік қызметтер көрсету үшін құрды және Бостонда филиал ашуға тырысты. Гамильтон Массачусетс банкінен көп адамдарды жұмысқа алды, ал Гор бұл қадамға баруға шешім қабылдады. Ол Массачусетс банкідегі акцияларын сатып, АҚШ банкі Бостон филиалының директоры болды. Сондай-ақ ол жаңа банктің 200 акциясын сатып алды, бұл салыстырмалы түрде үлкен инвестиция болды. Гор филиалға жұмысқа алу туралы шешім қабылдауда ықпалды болды және мемлекеттік жарғылық банктерді ұйымға біріктіруге тырысты, тек ұлттық жарғылық банк қана тұрақты және сенімді қызмет көрсете алады деп дәлелдеді. Гор 1794 жылы заңгерлік ісінің талабына байланысты басқармадан кетті. Гордың қаржылық табыстары оған Бостонның элиталық қоғамына кіруге мүмкіндік берді. 1789 жылы ол сәнді Боудин алаңында үлкен сарай сатып алды, сонымен қатар Уолтемде елдік үй сатып алды, ол уақыт өте келе өсіп, ол үйде үй тұрғызды, оның көп бөлігін ол джентльмен фермер ретінде жұмыс істеді. Ол және басқа да ұқсас федералистер Массачусетс ауыл шаруашылығын дамыту қоғамын құрды, ол бірнеше жыл бойы қамқоршысы болды; бұл ұйым ауыл шаруашылығының дамуына елеулі үлес қосқан жоқ деп есептелді.
Аудандық прокурор және дипломат
1789 жылы президент Джордж Вашингтон Горды Массачусетс штатының бірінші АҚШ прокуроры етіп тағайындады. Гор штаттық конституцияның бірнеше лауазымды бір уақытта атқаруға тыйым салатын ережелері федералдық қызметке қатысты емес екенін айтып, штат заң шығарушы органынан кетуден бас тартты. Ақырында ол заң шығарушылық мандатын қарсылық білдіріп, әріптестерінің қысымынан кейін тастады. Гор 1796 жылға дейін округ прокуроры болып қызмет етті. Оның басты мәселесі – АҚШ-тың француз революциялық соғыстарына қатысты бейтараптық саясатын сақтау болды. Ол Бостондағы француз консулын, Антуан Дюпленді, Бостон портынан жекешелікпен қаруланып, кемелерді шығарып жұмыс істегені үшін бірнеше рет сотқа тартуға тырысты, бірақ француздықтарға көңіл білдірген жергілікті қазылар алқасы оның әрекеттерін тоқтатты. Дюплен Гор ұсынған дәлелдер негізінде президент Джордж Вашингтонның бұйрығымен елден қуылды. Гор Массачусетс газеттерінде французға қарсы көзқарасты насихаттаған саяси жазбалар жариялады. "Манлий" деген псевдониммен жазған ол федералистік саясатқа қарсылық білдіріп, француздық мүдделерді қолдайтын "Демократиялық қоғамдардың" құрылуын сынады. Президент Вашингтонға британдықтармен келіссөздер жүргізу үшін Англияға адам жіберуді ұсынды. 1794 жылы Джон Джей Лондонға барып, Джей келісімін жасады, оның ратификациясын Гор ынтамен қолдады. Гор француз саясатына қарсы болғанымен, жеке француз азаматтарымен достық қарым-қатынаста болды: ол АҚШ-қа келген болашақ француз мемлекет қайраткері Талейранды қабылдады. 1796 жылы Вашингтон оны теңіз талаптарын қарау үшін АҚШ өкілі болып тағайындады. Осыған байланысты Горлар сол жылы Англияға көшіп, сәнді Хайд-парк ауданында тұрақтап, британдықтардың американдық кемелер мен жүктерін тартып алуына, сондай-ақ француз революциялық соғыстарындағы американдық бейтараптық ережелерін бұзуына қатысты талаптарды төрелік етуге арналған комиссия құрылды. Комиссияға үш американдық (Гор, Уильям Пинкни және Джон Трумбулл) және екі британдық комиссар (Джон Николл мен Николас Астли) кірді; Трумбулл басқа төртеуі тарапынан келіспеушіліктер туғанда шешуші дауыс беруге лайық деп танылды. Сол жылы ол Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. Гор британдық элитасы тарапынан жақсы қабылданып, жұмыстың "процестің көңілсіздігімен" қиындыққа тап болды және 1798 жылы ауыстыру туралы өтініш беруді қарастырды. 1800 жылы ол тоқтап қалды, себебі келісім бойынша АҚШ-қа қарсы революциялық соғыс талаптарын шешу үшін құрылған басқа кеңес әлі жиналған жоқ еді, ал британдықтар басқа мәселелер шешілгенге дейін талаптарды қарауды тоқтатты. Гор бұл үзілісті пайдаланып, қысқа уақытқа Америкаға оралып, Уолтхэмдағы меншігінің жағдайын бағалады, онда 1799 жылы үй өрттен қираған еді. Лондонға оралғаннан кейін, комиссия жұмысы тоқтаған күйінде қалғандықтан, ол Ребеккамен бірге Еуропаға сапар шекті. Олар Нидерланды, Бельгия және Швейцарияны аралап, Парижде алты ай болды. Осы сапар барысында, сондай-ақ Англия мен Шотландиядағы кейінгі сапарларында олар ауылдық үйлердің сәулетіне назар аударып, Уолтхэмдағы меншігі үшін жаңа үй салуды жоспарлай бастады. Комиссия 1802 жылдың басында жұмысын қайта бастады және 1803 жылдың тамызына дейін барлық талаптарды шешті. Ол британдық талапкерлерге 110 000 доллар, ал американдық талапкерлерге 6 миллионнан астам доллар төледі. Бұл нәтиже американдық талаптардың көптігіне, сондай-ақ талаптарды қарау кезінде американдық түсіндірулерді жақтаған кейбір маңызды шешімдерге және Америкамен жақсы қарым-қатынас сақтауға тырысқан британдық әкімшілікке байланысты болды. Англиядағы Гордың әлеуметтік айналымы оның жақын досы Руфус Кингтің айналасында жиналды, ол 1796 жылы басқа Массачусетс эмигранттарымен бірге Ұлыбританиядағы елші болып тағайындалды. 1803 жылдың мамырында Кинг лауазымынан кеткенде, Горды Лондон елшілігін басқаруға уақытша сенім білдірді. Президент Томас Джефферсон ресми түрде тағайындамағанымен, британ үкіметі оның Кинг кеткеннен кейін Джеймс Монро келгенге дейінгі екі айлық аралықтағы рөлін қабылдады. Горлар 1804 жылдың көктемінде Бостонға қайтты. Ребекка Гор Англияда болған кезінде Еуропалық елдік үйлерге таныс болғандықтан, Уолтхэмдағы меншігі үшін сәнді жаңа ғимарат жобасын жасады. Француз сәулетшісі Жозеф Гийом Легранттың көмегімен және, мүмкін, ағылшын сәулетшісі сэр Джон Соанның еңбектерінің ықпалымен салынған үй (қазір Гор резиденциясы деп белгілі) федералистік сәулеттің ең көрнекті мысалдарының бірі болып саналады. Ол штаттық федералистік партия ұйымында белсенді болып, құпия орталық комитетіне кірді. Ол заң практикасын қайта бастады, онда Дэниел Вебстерді шәкірт ретінде алды. Ол қолданған ең маңызды істердің бірі – 1807 жылы Чарльз Остинге қастандық жасады деген айыппен сотталған Томас Селфриджтің қорғау ісі. Селфридж, егде жастағы федералистік адвокат, Остиннің республикалық әкесінен қарызды өндіруге көмектесу үшін жалдаған еді. Бостондағы саяси жағдайдың шиеленісіп тұрған кезінде Селфридж өзінің қауіпсіздігінен сескеніп, дуэль пистолетімен қаруланған. Кіші Остин, өзінің бастамасымен, Селфриджді таяқпен ұруға тырысқан, ал Селфридж кездесуде оны өлтірген. Селфриджтің ісін бас прокурор (сондай-ақ Гордың губернаторлық қарсыласы) Джеймс Салливан жүргізді, ал қорғауға федералистік идеолог Харрисон Грей Отис та кірді. Гор Селфриджтің өзін қорғау үшін әрекет еткенін айтты; Селфриджтің алқасының төрағасы болған патриот және федералист Пол Ревере 15 минуттық кеңестен кейін оны қылмыссыз деп таныды. Гор Америкаға оралғаннан кейін бизнеспен де айналысты. Ол түрлі салаларға және инфрақұрылымға инвестиция жасап, штаттағы экономикалық белсенділікті ынталандырды. Оның инвестициялары теңіз сақтандыруынан бастап (оның қайнағасы осы салада байлық жинаған), көпірлерге, шлюздерге, каналдарға және тоқыма өнеркәсібіне дейін кең ауқымды болды. Оның барлық кәсіптері сәтті болмады: канал ұзақ мерзімде қаржылық сәтсіздікке ұшырады, сондай-ақ басқа серіктестермен бірге Крейги көпірінің кембридж жағындағы Лечмер Пойнтын дамытуға жасаған әрекеттері де сәтсіз аяқталды. Алайда, тоқыма фабрикасы сәтті болды және Гор Мерримак өндіріс компаниясына инвестиция жасады. Ол қазіргі Массачусетс штатының Лоуэлл қаласында орналасуға шешім қабылдағанда, Лоуэлл каналдарын басқаратын (және бүгінгі күнге дейін иеленетін) Локтар мен каналдардың иелерінің үлесін сатып алды. 1806 жылы Гор штат Сенатына сайланды. Ол жылы республикалықтар көпшілікте болды, губернатор сайлауына дейін қайта санау қажет болды. Заң шығарушы орган дауыс бюллетендерін партиялық тұрғыдан қарастырды (мысалы, республикалық Джеймс Салливанның атының дұрыс жазылмаған нұсқаларын қамтитын бюллетендерді сақтап, федералист Калеб Стронгқа белгіленген ұқсас бюллетендерді жойды). Гор және басқа федералистер наразылық білдірді, ал заң шығарушы орган Стронгты жеңімпаз деп жариялады. Гор 1807 және 1808 жылдары Массачусетс губернаторына үміткер болды, бірақ штаттағы республикалықтардың күшеюіне байланысты екі рет те республикалық Джеймс Салливанға жеңіліп қалды. Федералистер 1808 жылы республикалық экономикалық саясатына наразылық білдірген соң штат заң шығарушы органына бақылау алды, бірақ Гор 1807 жылғы эмбаргоға қарсы штаттық наразылықты белсенді түрде қолдамағаны үшін сынға ұшырады, бұл штаттың ірі сауда флотына үлкен зиян келтірді. Гор 1808 жылы Массачусетс өкілдер палатасына сайланды, онда…
In 1796 Washington appointed him as a commissioner representing the United States to handle maritime claims under the terms the Jay Treaty. As a result, the Gores moved to England that year, establishing a residence in the fashionable Hyde Park area. The commission was established to arbitrate claims emanating from British seizures of American vessels and cargoes, and from British claims relating to violations of American neutrality in the ongoing French Revolutionary Wars. It consisted of three Americans (Gore, William Pinkney, and John Trumbull) and two British commissioners (John Nicoll and Nicholas Astley); Trumbull was chosen by the other four because he was deemed to sufficiently "fair minded" to cast deciding votes in the event of disagreements. That year he was also elected a Fellow of the American Academy of Arts and Sciences. Although Gore was well received by the British establishment, the work suffered from what Gore called a "tediousness of process", and he considered requesting a transfer in 1798. In 1800 it ground to a halt because another board established by the treaty to resolve outstanding Revolutionary War claims against the United States had not yet met, and the British stopped the claims processing until resolution of the other issues got underway. Gore used this break to briefly return to America and assess the condition of his Waltham estate, where the house had been largely destroyed by fire in 1799. After his return to London, with the commission work still stopped, he and Rebecca embarked on a tour of Europe. They visited the Netherlands, Belgium, and Switzerland, and spent six months in Paris. During this trip, and later ones in England and Scotland, they took note of the architecture of country estates, and began planning a new house for their Waltham property. The commission resumed its work in early 1802, and had resolved all outstanding claims by August 1803. It awarded $110,000 to British claimants and over $6 million to American claimants. The lopsided result is due to the vastly larger number of American claims, but also to some key early decisions that favored American interpretations in the processing of the claims, and by a British administration that sought to remain in America's good graces. The Gore's social circle in England revolved around his good friend Rufus King, who was appointed Ambassador to Great Britain in 1796, along with other Massachusetts expatriates. When King left his post in May 1803 he named Gore to head the London embassy as chargé d'affaires. Although President Thomas Jefferson never issued a formal appointment, the British government accepted his role for the two month interval between King's departure and the arrival of James Monroe as King's replacement. The Gores sailed for Boston in the spring of 1804. Rebecca Gore used their exposure to European country estates to design a lavish new building for their Waltham estate during their English sojourn. Designed with the assistance of French architect Joseph Guillaume Legrand and probably also influenced by the works of English architect Sir John Soane, the house that was built upon their return to the United States in 1804 (now known as Gore Place) is one of the finest extant examples of Federalist architecture. He was active in the state Federalist Party organization, sitting on its secret central committee. He resumed his law practice, in which he took on as a student Daniel Webster. One of the highest profile cases he took on was the 1807 defense of Thomas Selfridge, accused of murdering Charles Austin. Selfridge, an older Federalist attorney, had been retained to assist in the collection of a debt from Austin's Republican father. In the politically charged atmosphere of the day in Boston, Selfridge, fearing for his own safety, had armed himself with a dueling pistol. The younger Austin had, apparently on his own initiative, sought to beat Selfridge with a cane, and Selfridge fatally shot him in the encounter. Selfridge was prosecuted by Attorney General (and future Gore gubernatorial opponent) James Sullivan, and the defense also included arch Federalist Harrison Gray Otis. Gore argued Selfridge acted in self defense; Selfridge was acquitted of murder by a jury whose foreman was Patriot and Federalist Paul Revere after fifteen minutes' deliberation. Gore also resumed business activities upon his return. He invested in a wide variety of businesses and infrastructure, spurring economic activity in the state. His investments ranged widely, including maritime insurance (where is father in law had made his fortune), bridges, locks, canals, and textiles. He was a major investor in the Middlesex Canal, the Craigie Bridge (the first to connect Boston to Cambridge), and the Boston Manufacturing Company, whose factory proving the single site production of textiles was in Waltham near his estate. Not all of his ventures panned out: the canal was in the long run a financial failure, as were efforts with other collaborators to develop Lechmere Point, the Cambridge side of the Craigie Bridge. The textile mill, however, was a success, and Gore invested in the Merrimack Manufacturing Company. When it decided to locate in what is now Lowell, Massachusetts, Gore purchased shares in the Proprietors of Locks and Canals, which operated (and still owns today) the Lowell canals. In 1806 Gore won election to the State Senate. That year the Republicans were in the majority, and the election for governor was close enough to require a recount. The legislature scrutinized the ballots in a partisan manner (for example, retaining ballots containing misspelled versions of Republican James Sullivan's name and discarding similar ballots marked for Federalist Caleb Strong). Gore and other Federalists raised a public outcry, and the legislature relented, eventually certifying Strong as the winner. Gore ran unsuccessfully for Governor of Massachusetts in 1807 and 1808 against a rising tide of Republicanism in the state, losing both times to moderate Republican James Sullivan. The Federalists gained control of the state legislature in 1808 in a backlash against Republican economic policies, but Gore was criticized for his failure to aggressively support state protests against the Embargo Act of 1807, which had a major negative effect on the state's large merchant fleet. Gore was in 1808 elected to the Massachusetts House of Representatives, where he successfully led Federalist efforts to ensure the selection of a Federalist slate of presidential electors. He also spearheaded actions to drive Senator John Quincy Adams from the Federalist Party over his support of Thomas Jefferson's foreign policy. The legislature elected Adams' successor nine months early, and gave Adams sufficiently distasteful instructions that he resigned the post and joined with the Republicans.
Әкім
Гор федералистерді 1809 жылы Салливанның 1808 жылдың соңында қайтыс болғаннан кейін губернатор міндетін атқарушы болған Леви Линкольн ағаға қарсы жеңіске жеткізді. Гордың өкілеттігі кезінде мемлекеттік саясаттағы басты ішкі мәселе – банк дағдарысы болды, ол Ұлыбритания мен Франциямен сауданы тоқтатудың (эмбарго) федералды саясатынан туындады, ал олар сол кезде Наполеон соғыстарына қатысты. Дағдарыс Жаңа Англияда бірнеше банктердің банкротқа ұшырауына әкелсе де, Массачусетс банктері көбінесе зардап шекпеді. Сыртқы саясат Гордың басшылығында маңызды рөл атқарды. Заң шығарушы орган федералды үкіметтің Ұлыбританиямен сауда және дипломатиялық қатынастарды шектеу саясатына қарсы резолюциялар қабылдады (ол кезде Наполеон соғыстарына қатысқан), ал Гор 1810 жылдың басында Ұлыбританияның АҚШ-тағы елшілігіне қабылданбаған Фрэнсис Джеймс Джексонды штатқа шақырды. Бұл қысым президент Джеймс Мэдисонның Ұлыбританиямен қарым-қатынасты қайта жаңарту және Джексонның өкілеттіліктерін қабылдау шешіміне ықпал еткен болуы мүмкін. Соғыс қатерінің азайуы және республикашылдардың танымал Элбридж Джерриді кандидат ретінде таңдауы 1810 жылғы сайлауда Массачусетс штатындағы федералистердің үстемдігіне үн қосты. Джерри және республикалық жақтастар Горды оның зәулім өмір салты үшін, соның ішінде Waltham-дағы сарай сияқты резиденциясы және губернатор ретінде ұйымдастырған жомарт шаралары үшін сынады, сонымен қатар Джерридің күмәнсіз патриотизмін баса көрсетіп, оның лоялист туысқандық байланыстарын атап өтті. Джерри сайлауда жеңіске жетті. Джексон Бостонға келді, бірақ оны Гор емес, Джерри қарсы алды. Гор 1811 жылы тағы да Джерриге қарсы сайланды, бірақ тағы бір қатыгез сайлауда жеңілді. Гор 1809 жылы Гарвардтан құрметті заңгерлік дәрежесін алды. Гарвардтың алғашқы кітапхана ғимараты, 1838 жылы Куинси гранитінен салынған готикалық құрылыс, оның құрметіне аталған, бірақ 1915 жылы оның орнына Уайденер кітапханасы салынғанда бұзылды. (Бұл құрылым Кембридж қаласының мөрінде бейнеленген.) Винтроп үйінің тұрғын ғимараттарының бірі оның құрметіне Гор Холл деп аталды.
АҚШ сенаторы
1813 жылдың көктемінде губернатор Кейлеб Стронг сенатор Джеймс Ллойдтың отставкасынан босаған АҚШ Сенатының орнын толтыру үшін оны тағайындады. Ол 1813 жылдың 5 мамырынан 1816 жылдың 30 мамырына дейін қызмет етті, ал 1814 жылы қайта сайланды. Ол сол жылдары 1812 жылғы соғысқа қарсы болды, оның бұрынғы дипломатиялық тәжірибесі федералистердің мүдделері үшін құнды білім қызметін атқарды. Ол 1814 жылғы Хартфорд конвенциясын қолдады, онда Жаңа Англия штаттары елдегі республикалық үкімет пен соғыстың жүргізілуіне қатысты шағымдарын білдірді. Гор соғысты аяқтаған Гент шартын қабылдады, бірақ елдің соғыстан ештеңе ұта алмағанына көңілі толмады. 1816 жылдың маусымында Вашингтонның саясатына наразы болып, денсаулығы нашарлағандықтан ол қызметтен кетті. Саясаттан алыс тұрғанымен, ол 1820 жылғы Миссури келісімін сынап, федералист губернатор Джон Брукстың "үлкен салмақтылығы мен ешқандай ерекшеліксіздігі" туралы реніш білдіре отырып, күннің мәселелері бойынша өз пікірін білдіруді жалғастырды. Ол 1816 жылы президент сайлауына қатысты.
Кейінгі жылдары және мұрасы
Гор Гарвардтың басқару ісінде белсенді болып қалып, Америка өнер және ғылым академиясы мен Массачусетс тарихи қоғамы сияқты бірқатар ұйымдарда жұмыс істеді (ол 1806 жылдан 1818 жылға дейін осы қоғамның президенті болды). 1814 жылы Америкалық ежелгі заттар қоғамының мүшесі болып сайланды. Гор өмірінің көп бөлігін Уолтемдегі шаруашылықта өткізді, денсаулығы нашарлап, ревматоидты артриттен зардап шекті, бұл оның жүруін күрделі етіп, қиындық тудырды. Денсаулығының нашарлауы және Уолтемдегі қоғамдық өмірдің болмауы оны 1822 жылы қыс айларында Бостонға оралуға итермеледі. Ол 1827 жылдың 1 наурызында Бостонда қайтыс болды және қаланың Granary жерлеу орнына жерленді. Гордың әйелі 1834 жылы қайтыс болды; олардың балалары болған жоқ. Гордың мүлкінің негізгі иегері Гарвард университеті болды (шамамен 100 000 доллар алды), сонымен қатар Америка өнер және ғылым академиясы мен Массачусетс тарихи қоғамына да мүлік қалдырылды. Уолтемдегі шаруашылық бірнеше қоғамдық қолға өтіп, уақыт өте келе бөлінді. Гор Плейс қоғамы (оны сақтау үшін құрылған) шаруашылық үйін бұзылмастан сақтап қалды, қазір ол музей ретінде жұмыс істейді. 1970 жылы ол Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды.